Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że dołączony do skargi odpis pełnomocnictwa, udzielonego doradcy podatkowemu w dniu 11 października 2005 r. nie obejmował reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi. Na wezwanie sądu o usunięcie braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa ogólnego – do występowania przed sądami administracyjnymi, bądź do reprezentowania skarżącego w konkretnej sprawie, pełnomocnik skarżącego nadesłał odpis pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi udzielonego w dniu 20 lutego 2006 r. Ponieważ skarga z dnia 3 listopada 2005 r. była podpisana przez pełnomocnika, wezwano skarżącego do nadesłania podpisanej skargi – pod rygorem jej odrzucenia. Ponieważ ponownie nadesłane odpisy skargi również opatrzone były jedynie podpisem pełnomocnika skarżącego, sąd odrzucił skargę z powodu nieusunięcia jej braków formalnych.
Na postanowienie o odrzuceniu skargi wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucono skarżonemu postanowieniu:
- – naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 36 pkt 1 i art. 40 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) oraz
- – naruszenie przepisów postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a.) poprzez przyjęcie, że nie było prawidłowego pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu przez skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zakres pełnomocnictwa udzielonego 11 października 2005 r. przez skarżącego doradcy podatkowemu jest bardzo szeroki: "do reprezentowania przed Sądami i instytucjami", przy czym nie jest ono ograniczone do występowania przed sądami powszechnymi. Zatem należy przyjąć, że jest to pełnomocnictwo określone w art. 40 p.p.s.a., szersze niż pełnomocnictwo ogólne do występowania przed sądami administracyjnymi, o którym mowa w art. 36 pkt 1 p.p.s.a. O tym, że pełnomocnictwo obejmuje również umocowanie do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym świadczy również fakt, że doradca podatkowy niebędący adwokatem ani radcą prawnym może występować w charakterze pełnomocnika strony tylko w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych (art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 86 ze zm., art. 37 § 1 i art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stanowisko, jakie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym postanowieniu cechuje nadmierny formalizm i rygoryzm.
Należy wprawdzie zgodzić się ze stanowiskiem sądu I instancji co do interpretacji pojęcia pełnomocnictwa ogólnego, określonego w art. 36 pkt 1 p.p.s.a., akcentującej zawarte w tym przepisie umocowanie do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, tym niemniej przy ocenie skutków pełnomocnictwa, udzielonego w niniejszej sprawie, należy mieć na uwadze treść art. 40 p.p.s.a., mówiącego o umocowaniu szerszym niż pełnomocnictwo określone w art. 36 p.p.s.a. Przepis art. 40 p.p.s.a. jako podstawę do oceny zakresu takiego pełnomocnictwa wskazuje jego treść oraz przepisy prawa cywilnego. Z treści pełnomocnictwa wynika zaś, że zostało ono udzielone doradcy podatkowemu i upoważnia do reprezentowania strony przed sądami i instytucjami. Ocena treści takiego pełnomocnictwa nie może pomijać regulacji art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, który uprawnia doradcę podatkowego "do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych".
Zatem należy przyjąć, że kwestionowane przez sąd pełnomocnictwo z dnia 11 października 2005 r. obejmowało upoważnienie do występowania przed sądami administracyjnymi.
W tej sytuacji wezwanie skarżącego do podpisania skargi nie było uzasadnione, a niedokonanie czynności określonej w wezwaniu nie mogło stanowić przyczyny odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.