Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012r., sygn. akt I SA/Łd 225/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. M. Spółka z o.o. Zakład Pracy Chronionej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za luty 1999 r.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że Dyrektor Izby Skarbowej w L. decyzją z 20 grudnia 2011r. utrzymał w mocy własną decyzję z 21 października 2011 r. odmawiającą J. M. Spółce z o.o. Zakład Pracy Chronionej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 11 sierpnia 2005r. nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za luty 1999 r.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z 15 kwietnia 1999 r.Urząd Skarbowy L. ograniczył skarżącej spółce kwotę do zwrotu wykazaną w deklaracji VAT-7 za luty 1999 r. do kwoty 29 zł, a termin zwrotu pozostałej kwoty w wysokości 818.559 zł wyznaczył na okres trzech miesięcy.
Postanowieniem z 21 listopada 2003 r. w sprawie wznowiono postępowanie podatkowe z uwagi na nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, które istniały w dniu wydawania decyzji ostatecznej, ale zostały ujawnione dopiero w wyniku kontroli wszczętej 9 września 1999 r., tj. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p. Ustalono bowiem, że w lutym 1999 r., skarżąca spółka obniżyła podatek należny o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę E. J. S., które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego L. decyzją z 28 maja 2004 r. nr [...] uchylił w całości decyzję ostateczną z 15 kwietnia 1999 r. i określił kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za luty 1999 r. w wysokości 0 zł, wysokość zobowiązana podatkowego za luty 1999 r. w kwocie 804.479 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres w łącznej kwocie 486.920 zł. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w L. decyzją z 11 sierpnia 2005 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia za luty 1999 r. zobowiązania podatkowego oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie; oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części, tj. dotyczącej uchylenia decyzji ostatecznej z 15 kwietnia 1999 r. oraz określenia kwoty zwrotu podatku w wysokości 0 zł.
Skarga spółki na tą decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Łodzi z 16 marca 2006 r., I SA/Łd 1124/05, jak również wyrokiem NSA z 10 lipca 2007 r. I FSK 995/06 oddalono skargę kasacyjną wniesioną od tego wyroku.
Następnie 10 sierpnia 2011r. spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 11 sierpnia 2005 r. wskazując na art. 240 § 1 pkt 7 O.p. gdyż, jej zdaniem, decyzja ta została wydana na podstawie innej decyzji, która została następnie uchylona (zmieniona) w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Pismem z 9 października 2011r., spółka złożyła dalsze wyjaśnienia w sprawie zwracając się z wnioskiem o przeprowadzenie szeregu dowodów ze wskazanych w nim dokumentów, niezbędnych dla wykazania, że pierwotnym dowodem, który wskazywał (i to nie jednoznacznie) na możliwość występowania "pustych faktur" była decyzja wydana E. 28 marca 2002r. nr [...]. Zdaniem skarżącej wszystkie kolejne dokumenty, łącznie z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 11 sierpnia 2005 r., opierały się właśnie na tej decyzji, przy czym ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 2 grudnia 2004 r. istotnie i jednoznacznie zmieniła ustalenia dotyczące stanu faktycznego jej sprawy.
Dyrektor Izby Skarbowej w L. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 11 sierpnia 2005 r. stwierdzając, że decyzja ta nie została wydana na podstawie innej decyzji dotyczącej podatnika. W szczególności rozstrzygnięciami tego typu nie były wydawane decyzje w zakresie podatku od towarów i usług za okres luty-grudzień 1999 r. dla firmy E., decyzje te nie zostały nawet powołane w rozstrzygnięciu z 11 sierpnia 2005 r. Organ podkreślił, że decyzje wydane dla firmy E. mogły stanowić co najwyżej jeden z dowodów w rozpatrywanej sprawie, zważywszy, że organ podatkowy obowiązany był do przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.
Skonstatował przy tym, że nawet gdyby przyjąć, że rozstrzygnięcie dokonane dla firmy J. M. uzależnione było od wydania decyzji dla firmy E., to ostateczną decyzją wydaną dla E. była decyzja z 2 grudnia 2004 r. Powoływanie się natomiast przez podatnika na okoliczność posiadania i dostarczenia towaru przez firmę E. firmie J. M., nie wypełniało – w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej – przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 O.p., a tylko taka może być rozpatrywana w tym postępowaniu.
W skardze do WSA spółka J. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie – będącej przedmiotem wniosku o wznowienie – decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 11 sierpnia 2005 r. lub z uwagi na przedawnienie stwierdzenie istnienia wskazanej przesłanki wznowienia (art. 245 § 2 Op), bądź uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 20 grudnia 2011 r. i zwrócenie sprawy organowi podatkowemu, w celu ponownego rozpatrzenia sprawy.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów procedury podatkowej i prawa materialnego podatkowego, a w szczególności art. 120–122, art. 180 § 1, art. 187–188, art. 194 § 1–2, art. 240 § 1 pkt 7 i art. 243 § 2 Op, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) – przez błędną ich wykładnię, niewłaściwe zastosowanie oraz zaniechanie w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Fakt istotnej zmiany treści decyzji wskazującej wcześniej na brak posiadania przez sprzedawcę towarów dostarczonych skarżącej spółce, które wcześniej stanowiły podstawę ustaleń przedstawionych w kolejnych dokumentach dotyczących spółki J. M. i zobowiązujących skarżącą do zmiany rozliczenia podatku VAT przedstawionego w sprawozdaniu VAT-7 za luty 1999 r., stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Op.
Podniesiono także, że towar nabyty przez spółkę od E. rzeczywiście istniał, a faktyczną i jedyną podstawą rozstrzygnięcia dla spółki była wyłącznie niekorzystna decyzja dla E. W odpowiedzi na skargę oraz jej uzupełnienie Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
WSA w Łodzi oddalając skargę wyjaśnił, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 7 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Warunkiem zastosowania omawianego przepisu jest ustalenie, że decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu; ta inna decyzja lub orzeczenie sądu zostały następnie uchylone lub zmienione; oraz uchylenie lub zmiana decyzji lub orzeczenia sądu nastąpiło w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Pojęcie "inna decyzja lub orzeczenie" należy przy tym rozumieć, jak słusznie w ocenie Sądu, zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ślad za doktryną i orzecznictwem sądowym, jako akt administracyjny lub sądowy, który stanowił szeroko rozumianą podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej.
Oznacza to, że bez tej innej decyzji lub orzeczenia sądowego nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawarte w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym, wydanym w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny prawotwórczy w następnej, już innej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego, ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy Decyzja lub orzeczenie sądu, o której mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 7 O.p. są związane z konkretnym podmiotem i tylko taki podmiot (ich adresat) może domagać się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją podatkową). Musi zatem zachodzić tożsamość podmiotu postępowania, w którym zapadła decyzja, a którą następnie zmieniono lub uchylono, oraz wznowionego postępowania prowadzonego w oparciu o decyzję zmienioną lub uchyloną.
Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, które ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. Toczy się ono jednakże w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p., stanowi ono bowiem wyjątek od sformułowanej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji administracyjnej i umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji. Nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego.
Sąd stwierdził, że decyzja z dnia 26 lutego 2004r. nie została też, wbrew przekonaniu strony skarżącej, uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 2 grudnia 2004r., jak i nie zmieniła ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie poprzez przyjęcie, iż obrót towarem między firmą skarżącego a E. faktycznie miał miejsce. Z decyzji z dnia 2 grudnia 2004r. wynika, że decyzją tą w pkt 1 uchylono decyzję z dnia 26 lutego 2004r. w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień i grudzień 1999r. i orzeczono kwoty zobowiązania w innych wysokościach; w pkt 2 zaś utrzymano decyzję w pozostałym zakresie, tj. za pozostałe miesiące od lutego do sierpnia i września – listopada 1999r.
Powyższe w ocenie Sądu dowodzi, że w zakresie rozliczenia kontrahenta strony skarżącej E. za luty 1999r., a więc za okres objęty skarżoną przez J. M. decyzją, decyzja z dnia 26 lutego 2004r. została utrzymana w mocy. Uchylenie tej ostatniej decyzji nie miałoby zatem, gdyby stanowiła ona, jak tego oczekuje spółka, prejudykat, żadnego wpływu na wynik sprawy określenia stronie skarżącej zobowiązania skarżącej spółki w VAT za luty 1999r. Nie jest więc zasadne twierdzenie skarżącej, iż decyzja z dnia 2 grudnia 2004r. zmieniła ustalenia co do charakteru faktur wystawionych między E. a M., a w konsekwencji także z firmą J. M. Z decyzji z dnia 26 lutego 2004r. wynika, że powstałą sprzeczność polegającą na dokonywaniu sprzedaży towarów, których E. nie nabyła, biorąc pod uwagę udokumentowaną fikcyjność obrotu z firmą M., można wyjaśnić posiadaniem przez E., towarów z innych źródeł, nieujawnionych w trakcie postępowania.
W ocenie Sądu I instancji chybiony jest również zarzut skargi nie wyjaśnienia i pominięcia w toku wznowionego postępowania okoliczności faktycznej rzetelności transakcji między E. a skarżącą. Zarzuty te bowiem wykraczające poza wskazaną we wniosku podstawę wznowienia postępowania, jaką była okoliczność uchylenia innej decyzji stanowiącej, w ocenie spółki, prejudykat w niniejszej sprawie, nie mogły mieć wpływu na prawidłowość kontrolowanej przez Sąd decyzji.
We wznowionym postępowaniu, jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ nie przeprowadza w pełnym zakresie postępowania, lecz ogranicza się do podstawy wszczęcia tego postępowania, co oznacza, iż zakres tego postępowania jest znacznie węższy niż postępowania zwykłego, nie może on bowiem prowadzić do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej. Sąd zwrócił także uwagę, że decyzja z dnia 11 sierpnia 2005r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 28 maja 2004r. były przedmiotem kontroli sądów administracyjnych obu instancji przy czym analiza uzasadnień tych wyroków dowodzi, że przeprowadzone przez organy podatkowe wznowione postępowania na podstawie nowych okoliczności faktycznych (ujawnienia fikcyjności wystawionych przez E. dla skarżącej spółki faktur) było prawidłowe. Sądy zgodziły się z organami podatkowymi, iż w sprawie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. decyzji z dnia 15 kwietnia 1999r., a nieznane wówczas organowi podatkowemu, a faktury, na podstawie których skarżący skorzystał z prawa do obniżenia podatku naliczonego, nie potwierdzały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych.
Były to fikcyjne faktury sprzedaży tkanin bawełnianych i poliestrowych, wystawione przez E., nabytych rzekomo od M. Powyższe oznacza, iż podnoszone w toku niniejszego postępowania przez skarżącego okoliczności, mające, jego zdaniem, świadczyć o rzeczywistym dokonywaniu transakcji między E. i jej kontrahentami, były już przedmiotem ocen nie tylko organów podatkowych, ale i sądów administracyjnych. Ocena ta, jak stanowi art. 153 i art. 190 P.p.s.a., wiąże w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Stosownie zaś do art. 170 P.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie zaś z przepisem art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, regulujących zasady przeprowadzania postępowania, i Konstytucji R.P., wiązany przez stronę skarżącą z nie przeprowadzeniem przez organy dowodu ze złożonych w toku postępowania dokumentów, w tym poprzednio podjętych w sprawie VAT decyzji podatkowych dla E. Za chybione Sąd uznał też zarzuty naruszenia prawa materialnego uznając, że wznowione postępowanie służy li tylko do usunięcia wad postępowania podatkowego, nie zaś konwalidowania decyzji podatkowej w jej aspekcie merytorycznym, gdyż temu celowi służy bowiem tryb stwierdzenia nieważności decyzji. Nie zgodził się z prezentowanym przez skarżącą poglądem, wedle którego rozstrzygnięcie decyzji z dnia 15 kwietnia 1999r. i decyzji z dnia 11 sierpnia 2005r. dotyczą innego przedmiotu, bowiem organ podatkowy, podejmując pierwszą z tych decyzji jedynie przedłużył termin zwrotu podatku VAT, podejmując zaś drugą określił wysokość tego podatku, co z kolei wykluczało uchylenie tej pierwszej decyzji w wyniku wznowienia postępowania i określenia wysokości tego podatku w tej drugiej decyzji w innej wysokości niż wynikająca z deklaracji podatkowej, a w wyniku wznowienia organ mógł jedynie przedłużyć termin zwrotu tegoż podatku określonego w pierwszej decyzji.
Wyjaśnił, że wbrew przekonaniu skarżącej, zarówno zwykłe, jak i wznowione postępowanie dotyczyło zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w pierwszym wysokość zobowiązania wynikała z deklaracji VAT-7, w drugim zaś z decyzji, to zaś oznacza, iż organy podatkowe uprawnione były do badania, czy wykazany w deklaracji podatek do zwrotu w tak wysokiej kwocie został ustalony prawidłowo i czy jego zwrot był uzasadniony okolicznościami faktycznymi, jak i do weryfikowania jego wysokości w zależności od ustalonych okoliczności faktycznych. W ramach tego przedmiotu mogą zostać, w zależności od okoliczności faktycznych, podjęte różne rozstrzygnięcia, a mianowicie przedłużenie terminu zwrotu podatku i zwrot podatku w wysokości wynikającej z deklaracji; określenie decyzją innej niż wynikająca z deklaracji wysokość tego podatku czy w ogóle zakwestionowanie zwrotu podatku.
Okoliczność, iż pierwotnie, tj. w trybie postępowania zwykłego, nie ujawniły się jeszcze okoliczności wskazujące na niezasadność dokonania tegoż zwrotu, co z kolei skutkowało przyjęciem wysokości tego zobowiązania w kwocie wynikającej ze złożonej przez spółkę deklaracji VAT-7, nie może prowadzić do sytuacji, w której późniejsze ujawnienie takich okoliczności uniemożliwiałoby określenie wysokości tegoż zobowiązania w prawidłowej wysokości tylko z tego powodu, że rozstrzygnięcie uprzednio podjętej ostatecznej decyzji z dnia 15 kwietnia 1999r. nie określało wysokości tegoż zobowiązania. Zresztą nie mogło ono go określać, gdyż pierwotnie wynikało ono, wobec braku podstaw do zakwestionowania deklaracji, ze złożonej deklaracji VAT-7.
Odnosząc się do ostatniego argumentu spółki, wyartykułowanego w toku rozprawy w dniu 12 czerwca 2012r., a dotyczącego granic rozpoznania skargi przez sąd administracyjny i głębokość orzekania, Sąd uznał, że użyty w art. 135 P.p.s.a. zwrot w "granicach sprawy, której skarga dotyczy" odnosi się do sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, na tą zaś składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Nie oznacza to jednakże, jak twierdzi spółka, iż postępowanie nadzwyczajne jest powtórzeniem czy też przedłużeniem postępowania zwyczajnego. Jak bowiem już wskazano to pierwsze toczy się jedynie w zakresie ograniczonym wskazaną we wniosku podstawą wznowienia i tylko w aspekcie tej przesłanki organ wznowieniowy przeprowadza ponowne postępowanie w zakończonej decyzją ostateczną sprawie administracyjnej oraz bada prawidłowość tej decyzji. W tym też zakresie sąd administracyjny kontroluje zapadłą w wyniku wznowienia decyzję i czyni to niezależnie od zarzutów skargi, co oznacza, iż z urzędu zobowiązany jest uwzględnić wady pominięte w skardze.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik Spółki zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a.,
- - art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. u. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Na podstawie art. 15 § 1 pkt 1, art. 173, art. 174 pkt 2, art. 185, art. 193, art. 207 § 2, art. 250 P.p.s.a. wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości w przypadku oddalenie skargi, gdyż strona nie posiada obecnie żadnego majątku, ani środków, z których mogłaby pokryć ewentualny zwrot kosztów postępowania, o czym świadczy postanowienie WSA, sygn. akt I SA/Łd 225/12 oraz zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie wymienionych w niej przepisów procesowych.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, które nie zostały skutecznie zakwestionowane przez autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że z sentencji decyzji z 2 grudnia 2004r. wynika, że uchylono decyzję z dnia 26 lutego 2004r. powołaną we wniosku o wznowienie postępowania przez stronę skarżącą ale tylko w części dotyczącej rozliczenia należnego od E. podatku VAT za sierpień i grudzień 1999r., utrzymując tą decyzję w pozostałym zakresie.
Nie może być zatem wątpliwości, że za okres objęty zaskarżoną decyzją w rozpoznawanej sprawie – luty 1999r. - decyzja z 26 lutego 2004r. została utrzymana w mocy. Należy zatem w pełni podzielić pogląd Sądu I instancji, że uchylenie tej decyzji nie miałoby, nawet gdyby stanowiła ona, jak tego oczekuje skarżąca, prejudykat, żadnego wpływu na wynik sprawy dotyczącej określenia skarżącej zobowiązania w podatku VAT za luty 1999r. Decyzja ta wydana w odniesieniu do kontrahenta Skarżącej firmy nie stanowiła jednakże prejudykatu w rozpoznawanej sprawie, co zasadnie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Natomiast w przedmiotowej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości ustalono i oceniono, że przeprowadzone przez organy podatkowe w trybie wznowienia postępowanie, zakończone decyzją ostateczną z dnia 11 sierpnia 2005r.,było prawidłowe. Sądy administracyjne, co również szczegółowo wykazano w zaskarżonym wyroku, zgodziły się z organami podatkowymi, że w sprawie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. decyzji z dnia 15 kwietnia 1999r., nieznane wówczas organowi podatkowemu, że faktury, na podstawie których skarżąca skorzystała z prawa do obniżenia podatku naliczonego, nie potwierdzały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Były to fikcyjne faktury wystawione przez E. dotyczące sprzedaży tkanin bawełnianych i poliestrowych, nabytych rzekomo od M. Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.