Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10.07.2006 r., III SA/Wa 1293/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Krzysztofa S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16.02.2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu do tego rozstrzygnięcia wskazano, że w zakreślonym terminie skarżący, mimo otrzymania w dniu 22.05.2006 r. wezwania do uiszczenia wpisu z należytym pouczeniem, które odebrała jego córka - Katarzyna S., nie wpłacił żądnej kwoty. W związku z tym Sąd wniesioną skargę na podstawie art. 220 par. 1 i 3 oraz art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej "p.p.s.a.". Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną Krzysztofa S., w której wniesiono o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu do tak sformułowanego zarzutu wywiedziono, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie przyjmując 22.05.2006 r. jako dzień odebrania wezwania o uiszczenie wpisu, podczas gdy "faktyczne potwierdzenie odbioru miało miejsce 23.05.2006 r.". Wezwanie sądowe odebrała córka skarżącego i ona podpisała zwrotne potwierdzenie odbioru. Skarżący nie mógł osobiście odebrać przesyłki, gdyż w dniu 22.05.2006 r. przebywał w szpitalu Onkologicznym w W., gdzie zawiózł swojego teścia na badania.
Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej uważa, że zastosowanie wobec skarżącego art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 p.p.s.a. jest dla niego krzywdzące.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniesionej skargi kasacyjnej stwierdził, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach rozpatrywanej sprawy nie jest bowiem możliwe skuteczne postawienie Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Z akt sądowych niezbicie wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi odebrała w dniu 22.05.2006 r. córka skarżącego - Katarzyna S. Wbrew temu więc, co twierdzi skarżący, w ten sposób nastąpiło skuteczne doręczenie w rozumieniu art. 72 p.p.s.a. i rozpoczęcie 7 dniowego terminu do uiszczenia wpisu. W powyższym terminie /tj. do 29.05.2006 r./ skarżący nie wpłacił należnej kwoty, w związku z czym Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi w trybie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż zawierała ona braki formalne /dokładnie fiskalne/ uniemożliwiające jej merytoryczne rozstrzygnięcie.
Odnosząc się zaś do argumentacji przytoczonej na poparcie podniesionego zarzutu, stwierdzić należy, że przy jej pomocy skarżący w rzeczywistości zmierza do wykazania, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu, wobec czego zastosowane wobec niego środki są krzywdzące. Tego rodzaju wywody w postępowaniu rozpoczętym skargą kasacyjną nie mogą spowodować oczekiwanych przez stronę skutków procesowych, a więc uchylenia postanowienia w przedmiocie odrzucanie skargi. Na tym etapie tut. Sąd nie ma możliwości oceniania przyczyn, dla których strona nie dokonała określonej czynności procesowej w zakreślonym terminie. Wynika to przede wszystkim z zasady związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 in principio/ poza przypadkami, w których Sąd ten z urzędu stwierdzi nieważność postępowania /art. 183 par. 2 p.p.s.a./ oraz istotą postępowania kasacyjnego, która sprowadza się do badania legalności /zgodności z prawem/ wyłącznie aktu zaskarżonego skargą kasacyjną. Zatem przedstawione przez stronę okoliczności /zawiezienie teścia do szpitala na badanie/ mogłyby stanowić przedmiot rozważań Sądu jedynie w postępowaniu o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Na marginesie warto również podkreślić, że w niniejszej sprawie podstawę do odrzucenia skargi stanowił w pierwszej kolejności art. 220 par. 3 p.p.s.a. jako przepis wprost określający konsekwencje nieopłacenia w terminie skargi. Jednak zarzutów w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie zgłoszono.
Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.