Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 marca 2015 r., I SA/Gd 1002/14, w przedmiocie podatku od towarów i usług, J. G. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W motywach wniosku przedstawiono przebieg postępowania egzekucyjnego i wskazano, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Wysokość zaległości podatkowej i odsetek wynikających z zaskarżonej decyzji przekracza możliwości płatnicze skarżącego; informacje o jego sytuacji materialnej znajdują się w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zależne jest, w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), od ustalenia, że stronę skarżącą mogą spotkać dotkliwe konsekwencje, o których mowa w tym przepisie (znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki). Zdaniem skarżącego spełnia on ww. warunki z uwagi na "trudną sytuację finansową". Tym niemniej twierdzenia tego w żaden sposób nie uzasadnia; w szczególności nie przytacza danych (oświadczeń, dokumentów), które pozwalałyby na ocenę jego statusu majątkowego przez Sąd. Ogranicza się tym samym (ponownie) do gołosłownego twierdzenia o problemach finansowych, które nie pozwalają na opłacenie egzekwowanej należności. W tej sytuacji nie ma możliwości weryfikacji, czy trafny skądinąd pogląd cytowany we wniosku (s. 22 skargi kasacyjnej) odnosi się również do skarżącego w sprawie niniejszej.
Skarżącemu wyjaśniono już w niniejszym postępowaniu, że takie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uznane za wystarczające, ponieważ przywołany wyżej przepis wymaga od wnioskodawcy uprawdopodobnienia spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Wskazano też, że akta sprawy nie zawierają wyczerpującej informacji o możliwościach płatniczych skarżącego. Powtarzanie tych wywodów, zważywszy na zastępowanie strony przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd uznaje za niecelowe (zob. szerzej s. 2-3 uzasadnienia post. z 7 października 2014 r., I SA/Gd 1002/14 oraz s. 3-4 uzasadnienia postanowienia z 13 stycznia 2015 r., I FZ 507/14).
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy.