Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3514/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi "T." sp. z o.o. z/s w W. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 października 2008 r. w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług.
Na powyższe orzeczenie spółka złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W dniu 22 września 20010 r. na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 60 p.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten, w związku z treścią art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 60 p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.
Stosownie natomiast do treści art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o zwrocie kwoty uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.