Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 1028/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A.W. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 13 listopada 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2010 r.
- 2. W skardze kasacyjnej, od powyższego wyroku, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zawarto wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wyrażono zdanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie uniemożliwi skarżącemu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, zmuszając do jej likwidacji wraz z utrzymywanymi miejscami pracy.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd oceniając, czy w sprawie wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne bierze pod uwagę przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.). To bowiem na podstawie tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje przy tym, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, dostępne w internetowej bazie CBOIS).
Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wniosku nie uwiarygodnia wystąpienie przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Wnioskujący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie uniemożliwi skarżącemu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, zmuszając do jej likwidacji wraz z utrzymywanymi miejscami pracy. Samo takie stwierdenie, nie jest podstawą do uznania, że wykonanie decyzji taką sytuację wywoła. Skarżący nie przedstawił danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się z bankructwem lub stratami dla skarżącego. Do wniosku nie zostały załączone również dokumenty źródłowe, które mogłoby przesądzać o racji strony. To z kolei spowodowało, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości zweryfikowania treści wniosku pod względem jego wiarygodności i rzetelności.
Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa jest skutkiem trudnym do odwrócenia i wysoce szkodliwym, dlatego też wykluczenie takiej możliwości przez Sąd powinno być poprzedzone wyczerpującą analizą sytuacji wnioskodawcy. Ta jednak, z uwagi na brak konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego oraz brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację jako przedsiębiorcy, jest niemożliwa – w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podobnie już wyjaśniano (por postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 815/12, dostępne w internetowej bazie CBOIS).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.