Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 870/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę C. sp. z o.o. w O. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 31 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności płatnika za zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r.
2. Od powyższego wyroku Spółka wniosła (pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r.) skargę kasacyjną. Następnie pismem z dnia 2 lipca 2018 r. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora IAS oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 27 lutego 2017 r. Wniosek ten był drugim tego rodzaju żądaniem w sprawie; pierwotny (z dnia 19 października 2017 r. - karta 40 akt sądowych) złożony na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie został uwzględniony przez ten Sąd (karta 51 akt sądowych).
Skarżąca we wniosku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, załączając rachunek zysków i strat oraz bilans za 2017 r., podniosła, że: - prowadzi działalność gospodarczą polegającą na dokonywaniu szeregu transakcji zakupu i sprzedaży [...]; - w 2017 r. w porównaniu do 2016 r. znacznie rozwinęła swoją działalność, przychody wyniosły ponad 503 mln zł, w tym ze sprzedaży towarów i materiałów ponad 400 mln zł; - zwiększenie wolumenu obrotów nie jest równoznaczne z tym, iż dysponuje znacznymi wolnymi środkami finansowymi, których egzekucja nie wpłynie na jej kondycję finansową, gdyż w 2017 r. wzrosły również koszty działalności operacyjnej Spółki do ponad 506 milionów zł; - mimo osiągania dużych obrotów na koniec 2017 r. zanotowała niewielka stratę, gdyż wszystkie posiadane środki inwestowała w rozwój prowadzonej działalności; - wykonanie zaskarżonej decyzji negatywnie wpłynie na płynność finansową Spółki, o czym powezmą wiedzę jej kontrahenci; w takiej sytuacji wysoce prawdopodobne jest, że zrezygnują z zawierania z nią transakcji co przełoży się na brak przychodów dla Spółki i doprowadzi do jej likwidacji.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
- 3.2. Przypomnienia wymagało, że zasadą jest wykonalność decyzji. Dopiero na wniosek skarżącego, w przypadku wykazania przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu objętego skargą. W realiach niniejszej sprawy rolą Spółki było zatem przedstawienie Sądowi przejrzystej i pełnej informacji o jej aktualnej kondycji finansowej w zestawieniu z argumentacją wykazującą możliwość ziszczenia się jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Dane takie wraz ze stosownymi do nich motywami pozwoliłyby na dokonanie odpowiedniej oceny co do trafności zawartych we wniosku przypuszczeń Spółki o płynących dla niej zagrożeniach, w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji.
Argumentacja Skarżącej, mająca stanowić uzasadnienie rzeczonego wniosku, nawiązała do jej wyników finansowych za 2017 r. We wniosku przedstawiono informacje o osiągniętych przez Spółkę za ten rok przychodach, kosztach i stracie (por. pkt 2 niniejszego uzasadnienia). Do wniosku załączono dokumenty (rachunek zysków i strat oraz bilans za 2017 r.) potwierdzające wskazywane wielkości.
Zobrazowane dane w zestawieniu z kwotą objętą potencjalną egzekucją, tj. 3.350.000 zł (Spółka na takową powołała się w swoim pierwotnym wniosku z dnia 19 października 2017 r. - karta 42 akt sądowych) nie pozwalały jednak same w sobie uznać, aby kwota podlegająca egzekucji mogła realnie zachwiać płynnością finansową Spółki i jednocześnie skutkować utratą kontrahentów. Skarżąca odwołując się do liczb zaczerpniętych z przedłożonych dokumentów źródłowych i twierdzeń w zakresie upatrywanych przez nią skutków grożącej egzekucji (utrata płynności finansowej, a następnie kontrahentów), w żaden sposób nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło mieć takie następstwa.
Skoro Spółka podnosiła, że w jej przypadku mogą powstać trudne do odwrócenia skutki, a osiągnięte przychody w 2017 r. wyniosły ponad 503 mln zł, to dla oceny, czy rzeczywiście w okolicznościach tej sprawy są wysoce prawdopodobne sugerowane przez nią negatywne następstwa, konieczne było przede wszystkim wyjaśnienie dlaczego kwota objęta ewentualną egzekucją może zachwiać jej sytuacją finansową i z jakich względów byłby to stan, którego przy obrazowanych wynikach finansowych nie można uniknąć.
Spółka wskazała, że osiągnięta w 2017 r. strata finansowa "nie oznacza, że Skarżąca jest w złej kondycji finansowej, a jedynie to, że wszystkie posiadane środki inwestuje w rozwój prowadzonej działalności". Bez wyjaśnienia pozostawiła jednak rodzące się w tym stanie rzeczy pytanie, dlaczego część ze środków wykorzystywanych na inwestycję nie może być przeznaczona (zabezpieczona) na spłatę zobowiązania publicznoprawnego. Brak tego rodzaju argumentacji oznaczał, że Spółka poprzez samo powołanie danych finansowych z 2017 r. nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
3.3. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a., postanowił o odmowie wstrzymania wykonania powołanej na wstępie decyzji.