Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2006 r., I SA/Łd 550/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Grzegorza K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 29 grudnia 2005 r., (...), w przedmiocie orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za maj 1999 r.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przedmiotowa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 stycznia 2006 r. Skarga natomiast została nadana przez skarżącego w dniu 13 lutego 2006 r. Wobec powyższego Sąd I instancji z uwagi na fakt, iż skarga została nadana z upływem 30 dniowego terminu /art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ /dalej; p.p.s.a./, skargę w myśl art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3 p.p.s.a. odrzucił.
WSA dodatkowo wskazał, że zaskarżona decyzja została również doręczona Grzegorzowi K. w dniu 17 stycznia 2006 r., jednakowoż z uwagi na ustanowienie przez stronę pełnomocnika w postępowaniu przed organem podatkowym, termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego rozpoczął swój bieg od chwili doręczenia decyzji pełnomocnikowi.
W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 par. 1 pkt 2, art. 36 pkt 2 i art. 183 par. 2 pkt 2.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 17 stycznia 2006 r., natomiast skargę nadał on listem poleconym w dniu 13 lutego 2006 r., a zatem dochował 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Nadto wskazał, że trudno uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za słuszne i zasadne, z uwagi na fakt iż udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu w dniu 21.10.2004 r. do reprezentowania przed (...) Urzędem Skarbowym Ł.-B. w sprawie (...), która to sprawa została zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2005 r., I SA/Łd 224/05. A zatem zgodnie z art. 36 pkt. 2 p.p.s.a. pełnomocnictwo zostało udzielone do prowadzenia poszczególnej sprawy. Strona wskazała na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2004 r., I SA/Wr 1649/02. Podkreśliła, że w świetle art. 183 par. 2 pkt 2 p.p.s.a. zachodzi nieważność postępowania, gdyż pełnomocnik strony skarżącej nie był należycie umocowany.
Wydając zaskarżone postanowienie Sąd błędnie przyjął, iż złożenie pełnomocnictwa w (...) Urzędzie Skarbowym Ł.-B., do konkretnej sprawy (...) toczącej się przed organem podatkowym I instancji mogło być skuteczne w postępowaniu przed organem II instancji. Z udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa nic takiego nie wynika. Całe więc postępowanie prowadzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. było dotknięte wadą nieważności. Dotyczy to również doręczenia decyzji Izby Skarbowej w Ł. "rzekomemu" pełnomocnikowi. Tą błędną ocenę powielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjmując za datę doręczenia, doręczenie pełnomocnikowi, zamiast stronie postępowania. Ponadto strona nadmieniła, iż powiadomiła Izbę Skarbową, że nie ma pełnomocnika przesyłając stosowne dokumenty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r. GSK 10/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392/. Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego /art. 174 p.p.s.a./.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia przepisu, tj. art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. to należy stwierdzić, że jest on nie zasadny. W petitum skargi kasacyjnej strona podniosła, że naruszenie tego przepisu polega na nie zasadnym odrzuceniu skargi wniesionej przez skarżącego w terminie, tj. w dniu 13 lutego 2006 r. Wskazała, że WSA błędnie przyjął, iż skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia, licząc termin od dnia doręczenia pełnomocnikowi, tj. dnia 3 stycznia 2006 r., zamiast od dnia 17 stycznia 2006 r., tj. doręczenia decyzji podatnikowi. Badając zasadność zarzutu skarżącego należy wskazać, że zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu od jej wniesienia. W tym tle należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż decyzja organu podatkowego została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 stycznia 2006 r., skarga natomiast została nadana w dniu 13 lutego 2006 r. Wobec powyższego, należy zauważyć, iż skarga została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia, a więc Sąd I instancji w myśl art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. słusznie skargę odrzucił.
Nie sposób przyjąć tutaj argumentacji autora skargi kasacyjnej jakoby WSA powinien przyjąć za datę doręczenia, doręczenie decyzji stronie, tj. 17 stycznia 2006 r. Stwierdzić bowiem należy, iż z akt sprawy nie wynika aby Ryszard K. nie był pełnomocnikiem skarżącego w sprawie. Pełnomocnictwo z dnia 21.10.2004 r. zostało udzielone przez skarżącego Ryszardowi K. w sprawie (...). Należy zauważyć, iż postępowanie w tej sprawie dotyczyło odpowiedzialności Grzegorza K. jako członka zarządu spółki z o.o. "V." w podatku od towarów i usług za maj 1999 r., zatem w przedmiocie którego dotyczyło całe późniejsze postępowanie podatkowe oraz wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podkreślenia wymaga także fakt, że w momencie zapoznania skarżącego w dniu 19 grudnia 2005 r. z materiałem sprawy w Izbie Skarbowej skarżący złożył odręczne oświadczenie, że "pełnomocnik Ryszard K. był nieobecny z powodu choroby".
Wskazuje to jednoznacznie o traktowaniu przez skarżącego i organ odwoławczy R. K. jako pełnomocnika skarżącego w rozpoznawanej sprawie. Nadto, z akt sprawy, tj. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, skarżący wskazał, iż wypowiedzenie pełnomocnictwa przesłał organowi dopiero wraz ze skargą na decyzję ostateczną /aczkolwiek w świetle pisma Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 5 maja 2006 r. wątpliwości w ogóle budzi fakt przekazania tamtemu organowi takiego wypowiedzenia/. Wobec tego skoro organ podatkowy przed doręczeniem decyzji pełnomocnikowi strony nie był na pewno powiadomiony o ustaniu stosunku pełnomocnictwa, od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi należało liczyć bieg terminu do wniesienia skargi do sądu wojewódzkiego.
Tym samym, z uwagi na nie trafny zarzut strony, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik Ryszard K. nie był umocowany, nie można mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 183 par. 2 pkt 2 p.p.s.a., /tj. nieważności postępowania z uwagi na nie należyte umocowanie pełnomocnika/. Nadto nie może się również ostać zarzut naruszenia art. 36 par. 2 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Przepis, tj. art. 36 p.p.s.a. wskazuje w istocie jakie są rodzaje pełnomocnictw w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem spór w sprawie dotyczył umocowania pełnomocnika w postępowaniu przed organami podatkowymi.
Jeśli zaś chodzi o zasądzenie kosztów postępowania, to wniosek stron w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie bowiem do treści art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów nie orzeczono o zwrocie kosztów sądowych.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.