Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że K. P., pismem z dnia 1 marca 2007 r., złożył za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w G. skargę na decyzję tego organu z dnia 30 stycznia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił, że wpis sądowy stały od tej skargi w kwocie 200 zł nie został uiszczony. Mając na uwadze fakt, że Strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego - Sąd I instancji, powołując się na treść art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), odrzucił skargę postanowieniem z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 379/07.
Pismem z dnia 21 czerwca 2007 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną na ww. postanowienie WSA w Gdańsku, w której podniósł naruszenie przepisów postępowania poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przepis art. 221 p.p.s.a. ma zastosowanie do skarg wnoszonych za pośrednictwem organu. Uzasadniając ten zarzut Skarżący powołał się na treść § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu sądowi skargi. Niezależnie od powyższego, Strona uznała, że nawet po uznaniu niekonstytucyjności wskazanego przepisu ww. rozporządzenia przez TK, te same zasady uiszczania wpisu należy wywieść z ustawy.
Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 219 p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłatę uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Natomiast w myśl art. 221 p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje zarówno fakt, że skarga została wniesiona przez radcę prawnego, jak i to, że nie została w terminie uiszczona wymagana opłata stała od tej skargi. Zastrzeżenia Skarżącego sprowadzają się jedynie do kwestii zastosowania art. 221 p.p.s.a. w okolicznościach sprawy, tj. w sytuacji, gdy skarga została złożona do sądu za pośrednictwem organu podatkowego II instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w niniejszej sprawie opowiedzieć się za językową wykładnią wspomnianego art. 221 p.p.s.a., ponieważ prowadzi ona do jednoznacznych, nie budzących wątpliwości rezultatów w świetle uregulowań mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W przywołanym przepisie mówi się o "pismach wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego", bez wyróżniania wśród nich wyłącznie pism składanych bezpośrednio w sądzie. W związku z tym, z dosłownego brzmienia art. 221 p.p.s.a. można wyprowadzić wniosek, że odnosi się on również do skarg składanych za pośrednictwem organu administracyjnego.
Powyższej wykładni art. 221 p.p.s.a. nie może zmienić uwzględnienie treści ww. § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w czasie, gdy na Skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty stałej, z całą pewnością przepis ten nie obowiązywał, jako że został uznany za niekonstytucyjny wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05. O ile więc wcześniej mogły ewentualnie powstawać pewne wątpliwości co do faktycznych zasad wnoszenia opłat stałych przez adwokatów i radców prawnych od skarg do sądu składanych za pośrednictwem organu administracyjnego, o tyle po ww. wyroku TK sytuacja normatywna nie mogła już budzić wątpliwości.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, nie dopatrując się naruszenia art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do art. 184 ww. ustawy postanowił skargę kasacyjną oddalić.