Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1444/13

Uzasadnienie

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 195/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi M. Spóki jawnej z siedzibą w L. (dalej: spółka) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 marca 2012 r.

1. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania
2. 2.1. W dniu 21 listopada 2007 r. spółka złożyła deklaracje korygujące VAT-7 za grudzień 2005 r., w których pomniejszyła wartości nabyć o podatek naliczony wynikający z faktury otrzymanej od dostawcy - PHU B., z uwagi na informację, że nie był on czynnym podatnikiem VAT. Jednocześnie spółka pokryła różnicę w zobowiązaniu podatkowym.

Z kolei pismem z 3 grudnia 2008 r. spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za okres od maja 2004 r. do grudnia 2006 r. oraz złożyła deklaracje korygujące VAT-7, w których ujęła faktury zakupowe wystawione przez ww. dostawcę. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. decyzją z 20 marca 2009r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. W decyzji powyższej organ podatkowy stwierdził, że strona nie miała prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez PHU B., gdyż podmiot ten był zarejestrowany jako podatnik zwolniony z opodatkowania VAT, a zatem nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT.

Postanowieniem z 14 maja 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Podatnik nie zaskarżył tego postanowienia do sądu administracyjnego.

Pismem z 29 września 2010 r. podatnik wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z 20 marca 2009 r. argumentując, że w obrocie prawnym istnieje również inna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z 27 stycznia 2010 r. umarzająca postępowanie podatkowe wobec spółki w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres, tj. za miesiące od stycznia do czerwca 2007 r.

Decyzją z 13 maja 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. początkowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z 20 marca 2009 r., jednak po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 31 sierpnia 2011 r. uchylił w całości własną decyzję z 13 maja 2011 r. i stwierdził nieważność wspomnianej ostatecznej decyzji.

2.2. Wydając kolejną decyzję (z 22 grudnia 2011 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego L. przyjął, że strona bezpodstawnie odliczyła podatek naliczony z faktur wystawionych przez PHU B., ponieważ dokumenty te nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych i w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, określił spółce zobowiązanie podatkowe, pomijając podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur.

Decyzją z 26 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z 22 grudnia 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego stwierdził, że zobowiązania określone kwestionowaną decyzją wygasły na skutek zapłaty dokonanej przez stronę w dniu 21 listopada 2007 r. i nie mogło dojść do ich przedawnienia.

1. 2.3. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze zarzucając wydanej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania wniesiono o jej uchylenie.

1. 2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

1. 2.5. W piśmie procesowym z dnia 8 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. uzupełnił swoje stanowisko w sprawie.

1. 2.6. W piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2013 r. skarżąca przedstawiła poszerzoną analizę materiału dowodowego, będącego podstawą wydania decyzji.

1. 2.7. W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Organ podatkowy zawarł również wniosek o rozważenie możliwości zadania przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy w świetle art. 2 oraz art. 84 Konstytucji RP możliwe jest merytoryczne rozpatrzenie odwołania po upływie terminu wynikającego z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – O.p. (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), (dalej: O.p.) przez organ drugiej instancji od decyzji organu pierwszej instancji, wydanej i doręczonej przed upływem ww. terminu, w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe powstałe z mocy samego prawa skonkretyzowane tą nieostateczną decyzją zostało wykonane do upływu terminu przedawnienia.
2. 3. Uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę uwzględnił, jednakże z innych powodów niż w niej wskazano.

Sąd wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia było zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. Okolicznością relewantną prawnie było również i to, że w dniu 21 listopada 2007 r. Spółka uregulowała zaległość podatkową wraz z odsetkami w całości. Natomiast zaskarżona decyzja wydana została 26 marca 2012 r.

W świetle przytoczonych okoliczności w ocenie Sądu z dniem 1 stycznia 2012 r. organ odwoławczy utracił możliwość określenia zobowiązania podatkowego za grudzień 2005 r., z powodu przedawnienia, którego termin upłynął z dniem 31 grudnia 2011 r., albowiem w myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Termin ten dla zobowiązania za grudzień 2005 r. upływał 25 stycznia 2006 r. stosowanie do treści art. 103 §1 ustawy o VAT, co czyniło uprawnioną konstatację, że co do zasady organy uprawnione były jedynie do określenia wysokości zobowiązania do końca 2011 r.

Ustosunkowując się do stanowiska, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie a organ odwoławczy może wydać bez ograniczeń czasowych jedną z decyzji wymienionych w art. 233 §1 i 2 O.p., tracąc jedynie możliwość określenia daniny w kwocie wyższej od zapłaconej, Sąd wskazał, że opisane zagadnienie stało się przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie I FPS 1/12. Z kolei w kwestii dopuszczalności orzekania, po upływie okresu przedawnienia, o niższej niż zadeklarowana wysokości zobowiązania podatkowego, które wcześniej wygasło przez zapłatę na mocy art. 59 § 1 pkt 1 O.p. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2010 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 5/09.

Sad podzielając poglądy wyrażone w przywołanej uchwale stwierdził, że nieuzasadnione było stanowisko organów podatkowych, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ drugiej instancji nie utracił prawa do zajęcia merytorycznego stanowiska w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za grudzień 2005 r., po dniu 1 stycznia 2012 r. Zaprezentowany w zaskarżonej decyzji pogląd organu odwoławczego pozostawał w sprzeczności z poglądem wyrażonym w przywołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r. (sygn. I FPS 1/12), odwołującej się do wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 czerwca 2010 r. (sygn. I FPS 5/09).

Sąd wskazał aby w ponownym postępowaniu organ odwoławczy odnosząc się do problematyki przedawnienia zobowiązania podatkowego uwzględnił przytoczone uwagi sądu, a w konsekwencji rozstrzygnął, czy postępowanie w sprawie na etapie postępowania odwoławczego stało się bezprzedmiotowe oraz czy istnieją przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 208 § 1 O.p.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., Sąd uznał za niecelowe odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, o co wnioskował organ w piśmie procesowym z 19 marca 2013 r.

1. 4. Skarga kasacyjna
2. 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej, zaskarżono powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
3. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a) w związku z art. 70 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 9 O.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że okolicznością relewantną prawnie jest to, że w dniu 21 listopada 2007 r. Spółka uregulowała zaległość podatkową wraz z odsetkami w całości, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że z dniem 1 stycznia 2012 r. organ odwoławczy utracił możliwość określenia zobowiązania podatkowego za grudzień 2005 r., z powodu przedawnienia, którego termin upłynął z dniem 31 grudnia 2011 r., w myśl art. 70 § 1

O.p., podczas gdy zobowiązanie podatkowe za grudzień 2005 r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p., wygasło przed upływem terminu przedawnienia, w wyniku dobrowolnej zapłaty dokonanej przez Spółkę, której to okoliczności faktycznej Sąd nie kwestionuje, a więc nie jest ona relewantną prawnie i w związku z wygaśnięciem zobowiązania przez zapłatę termin przedawnienia już nie biegł;

1. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) u.p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 9 O.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że bez wpływu na stanowisko Sądu pozostaje powoływanie się przez organ odwoławczy na skutek jaki wywołuje dokonana przez podatnika wpłata na poczet zaległości podatkowych, co oznacza wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, podczas gdy fakt, że w dniu 21 listopada 2007 r. Spółka uregulowała zaległość podatkową, skutkował wygaśnięciem zobowiązania podatkowego Spółki za grudzień 2005 r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p., co wymagało szczegółowego odniesienia się do tej kwestii przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a czego Sąd nie uczynił;
2. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem przepisu art. 70 § 1 O.p., podczas gdy organ wskazując na bezsporną okoliczność faktyczną - dobrowolną zapłatę przez Spółkę zobowiązania podatkowego za grudzień 2005 r., przed upływem terminu przedawnienia, oraz przepis art. 59 § 1 pkt 1 O.p. - wykazał, że w momencie wydawania decyzji przez organ odwoławczy termin przedawnienia nie biegł, a więc nie został naruszony art. 70 § 1 O.p.;
3. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 141 § 4 w związku z art. 187 § 1, § 2 i art. 269 § 1 ustawy, poprzez niezasadne, bezpodstawne zastosowanie w sprawie - powołanie się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 oraz na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09 pomimo, że stany faktyczne, będące podstawą wydania ww. orzeczeń w sposób istotny różnią się od stanu faktycznego istniejącego w niniejszej sprawie, a pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I FPS 4/07, która dotyczy analogicznego stanu faktycznego, a w konsekwencji nie wystąpienie do odpowiedniego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego o ewentualne rozstrzygniecie zagadnienia prawnego. Ponadto podnieść należy, że ww. uchwała, jak i wyrok powołane przez Sąd, nie są bezwzględnie wiążące, a wiążą jedynie w konkretnej sprawie;
4. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 i z art. 153 u.p.p.s.a. poprzez niekompletne wyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygania, w tym kluczowych kwestii, tj. dlaczego zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: to samo zobowiązanie może dwukrotnie "wygasnąć" i jaki skutek prawny, w niniejszej sprawie, spowodowało wcześniejsze "wygaśnięcie zobowiązania podatkowego", na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p.; w jakim zakresie organy podatkowe mają dokonać umorzenia postępowania podatkowego, jeżeli przyjąć, że zaistniały w tej sprawie przesłanki z art. 208 § 1

O.p.;

1. - błędną wykładnię art. 70 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 9 O.p., poprzez przyjęcie, że wynikające z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zobowiązanie podatkowe za grudzień 2005 r. uległo przedawnieniu, bez względu na fakt, iż wcześniej zobowiązanie to wygasło, przed upływem terminu przedawnienia, na skutek dobrowolnej zapłaty dokonanej przez Spółkę;
2. - niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w sprawie ma zastosowanie art. 70 § 1 O.p. podczas gdy, w istniejącym w sprawie bezspornym stanie faktycznym, nie mogło nastąpić wygaśnięcie zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie (upływ czasu) jak uznał to Sąd, ponieważ wcześniej miało miejsce wygaśnięcie zobowiązania podatkowego za grudzień 2005 r., w oparciu o art. 59 § 1 pkt 1 O.p., przez dobrowolną zapłatę, przed upływem terminu przedawnienia, a więc powołany art. 70 § 1 O.p. nie ma w sprawie zastosowania;
3. - niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie pozostaje istotna okoliczność faktyczna - dobrowolna zapłata przez Spółkę zaległości podatkowej za grudzień 2005 r. - powodująca wygaśnięcie zobowiązania podatkowego za ten okres, stosownie do postanowień art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Powyższe oznacza, że ww. przepis ma w sprawie zastosowanie, a Sąd tego nie stwierdził,
4. 4.2. W oparciu o wskazane podstawy wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, ewentualnie rozpoznanie skargi, w razie uznania zaistnienia przesłanek określonych w art. 188 u.p.p.s.a.; zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

1. 4.3. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zasadne jest rozważenie możliwości zadania przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego: czy w świetle art. 2 oraz art. 84 Konstytucji RP możliwe jest merytoryczne rozpatrzenie odwołania po upływie terminu wynikającego z art. 70 § 1 O.p. przez organ drugiej instancji od decyzji organu pierwszej instancji, wydanej i doręczonej przed upływem ww. terminu, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy samego prawa skonkretyzowane tą nieostateczną decyzją zostało wykonane do upływu terminu przedawnienia?
2. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. 5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

1. 5.2. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji ocenił, że w sprawie z dniem 1 stycznia 2012 r. organ odwoławczy utracił możliwość określenia zobowiązania podatkowego za grudzień 2005 r., z powodu przedawnienia, którego termin upłynął z dniem 31 grudnia 2011 r. Sąd nie podzielił tutaj stanowiska organu podatkowego, że na skutek zapłaty dokonanej przez stronę w dniu 21 listopada 2007 r. nie mogło dojść do przedawnienia zobowiązań. Wyrażając takie zdanie odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie I FPS 1/12.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej kwestionuje przestawione stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego twierdzi, że wygasłe zobowiązanie poprzez zapłatę, nie może wygasnąć z powodu upływu terminu przedawnienia.

5.3. To, czy w świetle art. 70 § 1, art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. po upływie terminu przedawnienia dopuszczalne jest prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.) było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w składzie pełnej Izby Finansowej w dniu 29 września 2014 r., w sprawie II FPS 4/13, podjął uchwałę, zgodnie z którą " W świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)".

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady podzielił stanowisko tego Sądu wyrażone w uchwale (7) z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie I FPS 1/12, która była podstawą zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały wyjaśnił, że zasada zaufania do stanowionego przez państwo prawa i zakaz tworzenia instytucji niesprawiedliwych sprzeciwia się takiemu rozumieniu art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., zgodnie z którym organ może orzekać o wysokości zobowiązania podatkowego w stosunku do podatnika, który w zaufaniu do tego prawa płaci podatek wynikający z nieostatecznej decyzji, a jednocześnie uznaje niemożność takiego orzekania w stosunku do podatnika, który (z różnych przyczyn, również braku środków) z obowiązku tego dobrowolnie się nie wywiązuje. Przyznanie możliwości orzekania o zobowiązaniu podatkowym w granicach, jakie wynikają z jego zapłaty w nieograniczonym terminami przedawnienia czasie powoduje także, że instytucja przedawnienia zobowiązań podatkowych w odniesieniu do podatników, którzy płacą podatki, staje się instytucją pozorną (pkt 4.1 uzasadnienia uchwały).

5.4. Zgodnie z art. 269 § 1 u.p.p.s.a. "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio."

Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zaprezentowanemu w ramach zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 141 § 4 w związku z art. 187 § 1-2 i art. 269 § 1 ww. ustawy, powołany art. 269 – formułuje zasadę ogólnej mocy wiążącej uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasada ta wyraża się w tym, że każdy skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę, w której zastosowanie ma przepis, co do którego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w ramach uchwały, jest związany wykładnią tego przepisu dokonaną w tejże uchwale (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., I FSK 586/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę, będąc zatem związany stanowiskiem wyrażonym w omawianej uchwale tego Sądu z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13, podziela zawartą w niej ocenę prawną i tym samym za bezzasadne uznaje sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 9 tej ustawy, w zakresie, w jakim są one sprzeczne z podjętą uchwałą. Z tych samych względów niezasadne były pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej opisane jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) u.p.p.s.a w związku z art. 70 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 9 O.p.

5.5. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił kompletnie podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było, czy w świetle art. 70 § 1, art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. po upływie terminu przedawnienia dopuszczalne jest prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę wobec treści art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny swoje rozstrzygnięcie oparł na sentencji uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą – na mocy art. 269 u.p.p.s.a. – Sąd ten był związany, a która bezpośrednio dotyczyła spornego w tej sprawie zagadnienia.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "w ponownym postępowaniu organ odwoławczy odnosząc się do problematyki przedawnienia zobowiązania podatkowego za kwestionowany okres zobowiązany jest uwzględnić przytoczone uwagi sądu, a w konsekwencji rozstrzygnąć czy postępowanie w sprawie na etapie postępowania odwoławczego stało się bezprzedmiotowe oraz czy istnieją przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej". Można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd nie zawarł tutaj jednoznacznych wskazówek co do tego jakie ma być przyszłe rozstrzygnięcie organu podatkowego.

Nie można jednak przyjąć, że stanowi to naruszenie przepisów postępowania (art. 141 § 4 u.p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanej uchwały o sygn. II FPS 4/13 odniósł się również do rodzajów rozstrzygnięć, jakie może wydać organ odwoławczy. Organ podatkowy w przypadku wątpliwości co do tej kwestii powinien zatem uwzględnić wskazówki zawarte w tej uchwale.

1. 5.6. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w oparciu o art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.