Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 327/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS") z dnia 13 stycznia 2020 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2012 r.
Od powyższego orzeczenia G. K., za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawego A.K., złożył skargę kasacyjną. W skardze tej, odwołując się do sformułowanych zarzutów naruszenia prawa, a także wskazując na przepis art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie "p.p.s.a.") sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora IAS w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2020 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonywania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstępnie trzeba przypomnieć, że stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, sąd może na wniosek skarżącego, zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony.
W orzecznictwie przyjmuje się, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (przykładowo postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1064/12). Trudne do odwrócenia skutki zaś to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10, z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FZ 189/18).
W świetle powyższego trzeba zaznaczyć, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206), co pozwoli ocenić, że spełnione są wskazane powyżej przesłanki wstrzymania wykonania aktu. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd, gdy brak jest takich dokumentów, nie ma uprawnień, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony skarżącej o ich przedstawienie. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
W analizowanym przypadku Skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji organu podatkowego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawił w tym zakresie odpowiedniej argumentacji i nie przedstawił dowodów.
Ponadto, wobec sugestii odnośnie zasadności sformułowanych pod adresem decyzji organów oraz wyroku Sądu pierwszej instancji zarzutów, trzeba podkreślić, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., udzielenie ochrony tymczasowej nie wiąże się choćby w najmniejszym stopniu z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.