Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 10 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2009 r.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z zarządzeniem z dnia 12 września 2012r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pełnomocnik odebrał zarządzenie w dniu 14 września 2012 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik strony skarżącej nie dokonał wpłaty wpisu.
Sąd I instancji podkreślił ponadto, że zarządzeniem z dnia 6 listopada 2012 r. pełnomocnik strony został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego. Pełnomocnictwo zostało nadesłane.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając naruszenie:
- 1) prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- - art. 34, art. 49 § 1 i 2, art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na decyzję oraz poprzez przyjęcie, że do dnia 6 listopada 2012 r. skarga wniesiona przez pełnomocnika strony nie zawierała braków formalnych uniemożliwiających nadanie skardze biegu i kierowanie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego do nieumocowanego prawidłowo pełnomocnika,
- 2) przepisów postępowania, tj.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasad prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania oraz rutynowe i pobieżne podejście do sprawy z wykorzystaniem argumentów bez ich konkretyzacji.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwrot kosztów postępowania, w wysokości prawem przypisanej, w tym wynagrodzenia doradcy podatkowego.
W uzasadnieniu wskazał, że wezwanie do uiszczenia opłaty od wniesionej skargi przed uzyskaniem do akt pełnomocnictwa było przedwczesne lub powinno zostać skierowane bezpośrednio do skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna strony skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Zatem prawidłowo w przedmiotowej sprawie zarządzeniem z dnia 12 września 2012 r. Sąd I instancji wezwał pełnomocnika strony do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi i wobec braku uiszczenia tegoż wpisu postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r. skargę odrzucił. Dodać ponadto należy, że w przedmiotowej sprawie wraz z wniesieniem skargi czyli w związku z pierwszą czynnością procesową dokonywaną przez pełnomocnika konieczne było przedłożenie stosownego pełnomocnictwa uprawniającego go do reprezentowania strony skarżącej. Zatem zasadnie wezwano pełnomocnika skarżącego do przedłożenia tegoż pełnomocnictwa, które zostało nadesłane. Biorąc pod uwagę powyższe, wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze kasacyjnej, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 34, art. 49 § 1 i 2, art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania oraz rutynowe i pobieżne podejście do sprawy z wykorzystaniem gotowych argumentów bez ich konkretyzacji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on niezasadny. Kodeks postępowania administracyjnego jest aktem prawa procesowego, regulującym zasady postępowania przed organami administracji. Organy podatkowe nie stosowały przepisów K.p.a., bowiem procedurę podatkową reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.).
W konsekwencji zarzut naruszenia nie stosowanych przez Sąd I instancji przepisów jest chybiony. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, że przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi.