Uzasadnienie
Skarga kasacyjna dotyczy wyroku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 847/11, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", oddalił skargę E. sp. z o.o. z/s w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2006 r.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. w rozliczeniu za luty 2006 r. zakwestionował skarżącej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez firmę "S." S. S. za "Demontaż kostki brukowej, ułożenie rur osłonowych, ułożenie kostki brukowej; P.", jako faktury nie dokumentującej rzeczywistej transakcji gospodarczej, a dodatkowo wystawionej przez podatnika korzystającego ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Spowodowało to, że w rozliczeniu marca 2006 r. brak było kwoty z przeniesienia z miesiąca poprzedniego, co skutkowało określeniem wyższej kwoty zobowiązania podatkowego.
Powyższe orzeczenie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w G. Na decyzję organu odwoławczego E. sp. z o.o. złożyła skargę, w której podniosła zarzuty naruszenia:
- - art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej jako "Op" poprzez pominięcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów;
- - art. 121 § 1 Op poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w zaufaniu do organów podatkowych w wyniku rozpoznania części materiału dowodowego bez roztrząsania pozostałej części, w zakresie której skarżąca kwestionowała prawidłowość ustaleń na wcześniejszym etapie postępowania;
- - art. 122 Op poprzez naruszenie zasad dotyczących ciężaru dowodu i zasad przeprowadzania dowodów w postępowaniu podatkowym;
- - art. 187 § 1 Op poprzez nie zebranie dowodów z urzędu i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia.
Wskazując na motywy oddalenia skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro organy podatkowe prawidłowo określiły zobowiązanie podatkowe za styczeń i luty 2006 r. (tak stwierdził WSA w Gdańsku nieprawomocnymi wyrokami z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 845/11 i I SA/Gd 846/11), to zaskarżona decyzja, będąca konsekwencją rozliczenia podatku za te miesiące, również jest prawidłowa.
Na powyższe orzeczenie E. sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jako podstawę kasacyjną powołano naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów skarbowych nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego może mieć wpływ na uznanie w istotnej części materiału dowodowego w postaci zakwestionowanych jako fikcyjnie wystawianych faktur VAT na korzyść skarżącej. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącej.
Sąd nie dostrzegł, że materiał ten powinien zostać uzupełniony o wnioskowane wcześniej przez skarżącą skonfrontowanie zeznań M. K. oraz P. B. i B. M. na okoliczność wykonania w imieniu i na rzecz firmy S. prac jako podwykonawcy firmy E. sp. z o.o., miejsca i zakresu wykonywanych prac, terminów ich wykonania. Dopuszczenie powyższego dowodu w postępowaniu podatkowym jest istotne bowiem daje możliwość realnej oceny i potwierdzenia działalności wystawcy faktur w okresie objętym sporem.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W sprawie rozpoznawanej skarżąca sformułowała zarzuty oparte na naruszeniu prawa procesowego wskazując na naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.
Stosownie do treści art. 3 § 1 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jednym z tych środków jest niewątpliwie możliwość uchylenia zaskarżonego aktu w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).
W kwestii naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, jak wynika z treści skargi kasacyjnej, jej autor przedstawił cały szereg zastrzeżeń skierowanych pod adresem postępowania dowodowego, prowadzonego przez organy podatkowe, które należało uznać za całkowicie chybione. Niezależnie bowiem od faktu, że na poparcie tych zarzutów nie został wskazany żaden konkretny przepis, w oparciu o który organ podatkowy dokonuje oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wskazać należy, że kwestionowane czynności dowodowe nie dotyczyły niniejszej sprawy, lecz decyzji określających zobowiązanie podatkowe za styczeń i luty 2006 r., objętych wyrokami o sygn. akt I SA/Gd 845/11 i I SA/Gd 846/11.
Nie można było również uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 3 § 1 Ppsa, czyli przepisu określającego kognicję sądów administracyjnych w zakresie kontroli administracji publicznej. Sąd tego przepisu nie naruszył, rozpoznał bowiem skargę na decyzję i zastosował jeden ze środków wskazanych w ustawie. W świetle natomiast postawionych zarzutów kasacyjnych Sąd drugiej instancji nie stwierdził ponadto naruszenia innych przepisów prawa, które rzutowałoby na prawidłowość przeprowadzonej kontroli administracji publicznej.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Ppsa, orzekł jak w sentencji.