Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1498/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 281/04; odstąpił od zasądzenia na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kosztów postępowania kasacyjnego oraz przyznał doradcy podatkowemu K. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku) koszty nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w kwocie 5400 zł stanowiące wynagrodzenie za zastępstwo procesowe w postępowaniu kasacyjnym.
W piśmie z 24 stycznia 2008 r. doradca podatkowy K. K. złożyła wniosek o sprostowanie wyroku NSA w części dotyczącej zasądzenia do Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, bowiem kwota ta została zasądzona bez uwzględnienia kwoty podatku od towarów i usług w stawce 22 %. Zdaniem doradcy podatkowego kwota zasądzona przez NSA powinna być kwotą brutto i wynosić 6588 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten w przedmiotowej sprawie należy odczytywać razem z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075.).
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony żąda sprostowania wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania poprzez uwzględnienie w przyznanych na jego rzecz kosztach podatku od towarów i usług, jednak powoływane wyżej rozporządzenie nie zawiera, jak odpowiednie rozporządzenia dotyczące radców prawnych i adwokatów, przepisu, zgodnie z którym sąd podwyższałby opłaty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Nie zawiera również odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących zwrotu kosztów adwokatom i radcom prawnym. Dlatego też należy stwierdzić, iż brak jest podstawy prawnej do sprostowania wyroku w żądanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.