Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2007 r., I SA/Kr 595/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 marca 2007 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, powołując się na art. 57 § 1 w zw. z art. 49 § 1 i art. 215 § 1 oraz na art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), stwierdził, że skoro strona, po uprzednim wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, nie oznaczyła wartości przedmiotu zaskarżenia, to tym samym nie dopełniła wymogu uzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, co musi skutkować odrzuceniem skargi.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2007 r. R. K. wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając temu postanowieniu, że narusza normy postępowania, tj. art. 215 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polega, zdaniem strony, na niezasadnym przyjęciu, że skarżący nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia, podczas gdy zaskarżony przepis nie wprowadza zamkniętego katalogu sposobów podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Z ostrożności procesowej strona zarzuciła również naruszenie art. 49 w zw. z art. 58 § 1 w zw. z art. 215 § 1 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów i wobec tego podlega oddaleniu.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym (art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), jak również wymogi materialne przewidziane dla tego pisma procesowego zawarte w art. 176 p.p.s.a. Wśród najważniejszych wymogów materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej wyróżnia się przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny. W myśl art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przez sąd I instancji przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. W myśl bowiem art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu po uwagę jedynie nieważność postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie sytuacja ta nie ma jednak miejsca.
Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera zarzuty dotyczące naruszenia norm postępowania, tj. art. 215 § 1.p.p.s.a. oraz art. 49 w zw. z art. 58 § 1 w zw. z art. 215 § 1 p.p.s.a. Żaden z tych zarzutów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje jednak na uwzględnienie.
Przede wszystkim nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że odniesienie się do treści zaskarżonych decyzji administracyjnych jest równoznaczne z zadośćuczynieniem obowiązkowi podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Pomijając nawet okoliczność, że w treści skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej strona w ogóle nie wymienia żadnej kwoty sporu, należy mieć na uwadze, że sądy administracyjne - wbrew temu, co próbuje wywieść skarżący - nie są zobowiązane do działania za stronę w zakresie określania wartości przedmiotu zaskarżenia. Gdyby tak było, treść art. 215 § 1 p.p.s.a. nie zawierałaby nie pozostawiającego wątpliwości sformułowania, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe należy podać taką wartość. Jest przy tym oczywiste, że podać tę wartość można jedynie poprzez precyzyjne wskazanie określonej kwoty pieniężnej, umożliwiającej obliczenie wpisu stosunkowego od skargi. Nie można przy tym utożsamiać kwoty wynikającej z decyzji administracyjnej z wartością przedmiotu zaskarżenia.
Odnosząc się do zarzutu odrzucenia skargi w sytuacji, gdy strona nie została prawidłowo wezwana do usunięcia braków formalnych, należy zauważyć, iż nie znajduje on potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika z podpisanego imieniem i nazwiskiem skarżącego potwierdzenia odbioru, 28 maja 2007 r. Strona otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych w sprawach o numerach I SA/Kr 595-606/07 (tzn. w 12 sprawach), a więc również w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 595/07. Podpisując odbiór wezwań na potwierdzeniu oznaczonym w wyżej wskazany sposób, skarżący poświadczył tym samym, że odebrał wszystkie wskazane w potwierdzeniu wezwania. W aktach sprawy brak natomiast jakiegokolwiek pisma, w którym strona próbowałaby sprostować podpisane przez siebie potwierdzenie. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że nie został przez Skarżącego uprawdopodobniony fakt nieotrzymania wezwania do uzupełnienia braków formalnych w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 595/07.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.