Uzasadnienie
Skarga kasacyjna W. P. sp. z o.o. w C. dotyczy postanowienia z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1283/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę W. P. sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 17 października 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń-listopad 2009 r. oraz styczeń i marzec 2010 r.
Wskazując na motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że na podstawie zarządzenia z dnia 22 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej – doradca podatkowy został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego jego umocowanie do reprezentowania W. P. sp. z o.o. w C., tj. wyciągu z KRS. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 11 lutego 2015 r., jednakże wskazany brak formalny nie został uzupełniony. Z tego też względu Sąd wniesioną skargę odrzucił.
Na powyższe orzeczenie W. P. sp. z o.o. w C. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jako podstawy kasacyjne wskazała:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez brak właściwego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, brak podstaw do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi oraz brak właściwego uzasadnienia, ponieważ Sąd bezzasadnie przyjął, że skarżąca nie dochowała należytej staranności i zignorowała rzekomo doręczony jej odpis zarządzenia z dnia 22 grudnia 2014 r. oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie prawa materialnego tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez wydanie postanowienia odrzucającego skargę w sytuacji, gdy zaszły przesłanki uniemożliwiające zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa;
- - art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi, w sytuacji, w której skarżąca nie miała żadnych szans zrealizować wezwania z dnia 22 grudnia 2014 r., ponieważ Sąd nigdy jej nie zawiadomił o tym, że pragnie ją wezwać do uzupełnienia braku formalnego, tj. złożenia wyciągu z KRS.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że przesyłka, którą odebrał pełnomocnik w dniu 11 lutego 2015 r. zawierała zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę i odpowiedź na skargę. Nie zawierała natomiast wezwania do uzupełnienia braku formalnego w postaci nadesłania wyciągu z KRS.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Jak wynika z akt sprawy, na mocy zarządzenia wydanego w dniu 22 grudnia 2014 r., Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nakazał wezwać pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania W. P. sp. z o.o. w C. oraz doręczyć mu odpis odpowiedzi na skargę, sporządzonej przez organ podatkowy. Z kolei na podstawie zarządzenia z dnia 19 stycznia 2015 r. ten sam organ procesowy wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia stosownego wpisu sądowego. Wezwanie do uiszczenia wpisu, do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie KRS i odpis odpowiedzi na skargę zostały nadane jedną przesyłką, którą pełnomocnik odebrał w dniu 11 lutego 2015 r. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zostało zrealizowane do dnia wydania zaskarżonego postanowienia.
Okoliczność faktyczna, na którą powołuje się pełnomocnik skarżącej, to brak wezwania do uzupełnienia braku formalnego w przesyłce, która nadeszła z Sądu. Jest to jednak okoliczność, której strona nie udowodnienia, a nawet nie uprawdopodobniła, zważywszy na treść poszczególnych dokumentów, sporządzonych przez organy i pracowników sądowych.
Na zarządzeniu z dnia 22 grudnia 2014 r. widnieje bowiem adnotacja, z której wynika, że zarządzenie to w części dotyczącej wezwania o KRS zostało wykonane, wbrew temu co twierdzi strona, w tym samym dniu, w którym miało miejsce doręczenie odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do uiszczenia wpisu, tj. dnia 9 lutego 2015 r. Strona błędnie natomiast przyjmuje, że nastąpiło to 22 grudnia 2014 r., traktując znajdujący się na wymienionym zarządzeniu znak interpunkcyjny (przecinek) jako rzymską cyfrę I. W aktach widnieje ponadto dokument wezwania do nadesłania KRS, który jest opatrzony adnotacją, że zostało ono wysłane w dniu 9 lutego 2015 r. Najistotniejsza była jednak treść zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którym pełnomocnik mógł zapoznać się w chwili odbierania przesyłki. Jest tam wyraźnie wskazane, że przesyłka zawierała dokumenty dotyczące: wpisu sądowego, braków formalnych oraz odpisu odpowiedzi na skargę.
Dla Naczelnego Sądu Administracyjnego ostatnia z powyższych okoliczności miała w niniejszej sprawie znaczenie kluczowe. Pełnomocnik skarżącej lub inne osoby upoważnione do odbioru korespondencji adresowanej do jego kancelarii, kwitując przesyłkę z Sądu, mogły bez trudu porównać jej zawartość z treścią na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Na potwierdzeniu tym, pod informacją dotyczącą zawartość przesyłki, widnieje podpis osoby upoważnionej do odbioru korespondencji wraz z datą, a zatem brak jest podstaw by uznać, że kancelaria reprezentująca skarżącą nie miała możliwości zapoznania się z informacją na temat zawartości przesyłki sądowej.
Dodać należy ponadto, że tego rodzaju praktyka łącznego wysyłania wezwań w sprawie usunięcia braków fiskalnych i formalnych stanowi odzwierciedlenie wymogów wynikających w tej sprawie z § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1645). Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, która skrytykowała również sam fakt wysyłania różnych pism w ramach jednej przesyłki pocztowej.
Autor skargi kasacyjnej nie zdołał zatem podważyć okoliczności doręczenia mu wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Dokument wskazujący na zawartość przesyłki został bowiem prawidłowo sporządzony oraz okazany osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Twierdzenia o braku wezwania do uzupełniania braku formalnego skargi należało w związku z tym uznać za gołosłowne.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował więc art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, albowiem jego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zostało zrealizowane w wyznaczonym terminie. Zarzuty powiązane z tym przepisem należało zatem uznać za nieusprawiedliwione.
Za chybione potraktować trzeba było natomiast zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, które to przepisy stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, gdy sąd merytorycznie rozpoznaje skargę, tj. wydaje orzeczenie rozstrzygające sprawę co do istoty. W sprawie rozpoznawanej Sąd pierwszej instancji wydał natomiast orzeczenie kończące postępowanie jedynie w ujęciu formalnym (na skutek niedopuszczalności skargi), a zatem powołane przepisy nie mogły stanowić w tym przypadku skutecznej podstawy kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.