Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1335/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 września 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (interpretacja prawa podatkowego).
2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem sporu w sprawie jest urzędowy charakter cen pobieranych przez skarżącego za świadczone przez niego przewozy pasażerskie i tym samym możliwość skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej w oparciu o § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 273, poz. 2706, dalej rozporządzenie).
Wskazując na art. 8 ust. 1 i art. 9 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. z 2001 r., Nr 97, poz. 1050 ze zm., dalej u.c.) Sąd I instancji zauważył, że rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy, a ceny urzędowe mają charakter cen maksymalnych. Zatem tylko rada gminy ma uprawnienia do ustalania cen biletów komunikacji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie opłaty za przejazdy komunikacją miejską organizowaną przez Z. (na które gminy województwa scedowały swoje uprawnienia w omawianym zakresie) określa Taryfa przewozu osób i bagażu, która zawiera cennik opłat i zasady korzystania z tej komunikacji. Z żadnego jednak zapisu Uchwały Z. nie wynika, aby obejmowała ona swymi postanowieniami jakiekolwiek inne podmioty niezależne prowadzące usługi transportu zbiorowego, nawet jeśli przewoźnicy ci prowadzą sprzedaż biletów w swoich pojazdach. Powyższe wynika także z pisma Z. z 14 grudnia 2007 r.
Skoro zatem brak jest jednoznacznych postanowień w Uchwale o ustaleniu cen urzędowych dla innych przewoźników, niż świadczących przejazdy komunikacją miejską organizowaną przez Z. - to tym samym cen pobieranych za skarżącego (będącego takim innym przewoźnikiem) nie można było uznać za ceny urzędowe warunkujące możliwość zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej. Wszelkie bowiem ulgi i zwolnienia muszą mieć zakotwiczenie w konkretnej normie prawnej; niedopuszczalne jest opieranie jakichkolwiek przywilejów podatkowych na wnioskowaniu czy rozszerzającej wykładni przepisów.
3. W skardze kasacyjnej strona wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości oraz jego zmianę, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego w wyniku błędnej wykładni § 4 pkt 2 rozporządzenia, art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 8 i art. 9 u.c. oraz art. 32 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka zauważyła, że decydujące znaczenie w sprawie ma możliwość uznania pobieranych przez skarżącego cen za ceny urzędowe, których charakter warunkuje dopuszczalność spornego zwolnienia. Przywołując treść art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 8 pkt 1, art. 9 u.c., a także art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 1993 r., III SA 1922/92 (ONSA 1993/3/85), strona stwierdziła, że jeśli tylko ceny urzędowe zostały ustalone na jakieś towary lub usługi, to dotyczą one wszystkich przedsiębiorców mających obrót z osobami fizycznymi i niedopuszczalne jest twierdzenie, że ceny urzędowe dotyczą Z., a nie dotyczą pozostałych podmiotów.
- 4. W piśmie z 15 września 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie zwrotu należnych kosztów postępowania.
- 5. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, ani nie uczestniczył w rozprawie kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 6. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
- 7. Kwestią sporną w sprawie jest to, czy skarżącego - jako przewoźnika prywatnego - obowiązywały ceny urzędowe ustalone przez odpowiedni organ samorządu terytorialnego, co uprawniałoby go do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej w oparciu o § 4 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na podzielenie zasługuje w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, który wskazał, że brak jest przesłanek mogących świadczyć o tym, że skarżący był związany prawnie ceną urzędową ustaloną co do opłat za przejazd komunikacją miejską.
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma treść art. 8 ust. 1 zd. 1 u.c. i § 4 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że kompetencje w tym zakresie przeszły na Z. (art. 64 ust. 1-3 ustawy o samorządzie gminnym). Natomiast stosownie do § 4 pkt 2 rozporządzenia zwolnień od obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2, 3 i 3a, nie stosuje się bez względu na wysokość osiąganych obrotów przy świadczeniu usług przewozów regularnych i nieregularnych pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyjątkiem przewozów, o których mowa w poz. 6 i 7 załącznika do rozporządzenia. Wyjątki, o których mowa w tym przepisie, to przewozy miejskie rozkładowe pasażerskie, inne niż kolejowe, za które pobierane są ceny urzędowe ustalone przez gminę (Radę m.st.
Warszawy) lub związek komunalny – symbol PKWiU ex 60.21.2 (poz. 6 załącznika) i przewozy rozkładowe pasażerskie pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane, za które pobierane są ceny urzędowe w wysokości ustalonej przez gminę (Radę m.st. Warszawy) lub związek komunalny – symbol PKWiU ex 60.21.42 (poz. 7 załącznika). Z tych to przepisów skarżący wywodzi swoje uprawnienie do zwolnienia od obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Ze stanowiskiem takim nie można się w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić.
Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący nie wskazał na żaden konkretny akt prawa miejscowego, z którego miałoby wynikać, że została za świadczone przez niego usługi ustalona cena urzędowa. Wręcz przeciwnie – z okoliczności przywoływanych przez stronę w toku postępowania, jak i z akt sprawy (np. pismo skierowane do skarżącego z Z. z 14 grudnia 2007 r. – k. 26 akt administracyjnych) wynika, że skarżący nie był związany ustaloną zgodnie z art. 8 ust. 1 u.c. ceną urzędową. Skarżący sam wskazał, że nie łączyła go żadna umowa z Z., a cennik składał on wraz z rozkładem jazdy w Wydziale Komunikacji, przy czym Z. mógł w razie zbieżności z liniami już istniejącymi zasugerować zmiany w rozkładzie, nie odnosił się natomiast do stosowanych przez skarżącego cen. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest to, czy skarżący postanowił stosować stawki za przejazd niższe od pobieranych zgodnie z taryfą dotyczącą przewozu osób i bagażu komunikacją miejską organizowaną przez Z. – jeśli był to jego wybór (jako podmiotu niezależnego od Z.), a nie cena wskazana jako urzędowa (maksymalna) przez odpowiedni akt prawa powszechnie obowiązującego (akt prawa miejscowego), to nie można twierdzić, iż mimo braku przymusu dostosowania się do uregulowań prawnych w zakresie ceny skarżący związany był ustaloną ceną urzędową.
Skoro skarżący nie wykazał, że wydany został akt, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.c., to przepis ten nie został naruszony w zaskarżonym orzeczeniu, gdzie uznano, iż cen pobieranych przez skarżącego nie można było uznać za ceny urzędowe. W związku z tym uprawniony był też wniosek, że w przypadku skarżącego nie znajduje zastosowania wyjątek od obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, o którym mowa w § 4 pkt 2 rozporządzenia. Stąd też niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji tegoż przepisu rozporządzenia.
- 8. Pozostałe z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o cenach nie stanowiły przedmiotu sporu, a strona nie podniosła, w jaki sposób zostały one naruszone przez Sąd I instancji. Zauważyć również należy, że autorka skargi kasacyjnej nie wskazała, w czym upatruje naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W świetle art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż Sąd ten nie jest uprawniony do precyzowania zarzutów, czy uzupełniania argumentacji przedstawianej w skardze kasacyjnej – to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy bowiem sformułowanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (por. art. 174 i art. 176 P.p.s.a.). Jak wskazano wyżej, zarzuty naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 9 u.c. oraz art. 32 Konstytucji RP nie zostały uzasadnione w stopniu umożliwiającym odniesienie się do nich pod względem merytorycznym. Skutkuje to tym, że bez szerszej analizy treści tych przepisów zarzuty kasacyjne w ich zakresie uznać należy za niezasadne.
- 9. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
- - ---------------------- 3