Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Go 415/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę P. B. sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 16 lutego 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2004 r.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, zarządzeniem z dnia 24 maja 2007 r. skarżąca spółka została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi na wskazaną na wstępie decyzję. Pismo nie zostało fizycznie doręczone skarżącej wobec nieobecności nikogo w siedzibie spółki. Przesyłka została więc umieszczona w urzędzie pocztowym. Pomimo dwukrotnego awizo (w dniach 4 i 12 czerwca 2007r.) skarżąca spółka nie podjęła przesyłki, w związku z czym 20 czerwca 2007 r. zwrócono ją sądowi.
WSA podniósł, że skoro nie doszło do fizycznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, należy przyjąć wynikające z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) prawne domniemanie jego doręczenia z upływem siódmego dnia od drugiego awizo.
Sąd I instancji wskazał, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy nie został uiszczony wobec tego na podstawie oraz 220 § 3 u.p.p.s.a. skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o; - rozpatrzenie sprawy również pod nieobecność skarżącego lub pełnomocnika, – przeprowadzenie postępowania na posiedzeniu jawnym, - przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu;
- - przepisu, tj. art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu do uiszczenia wpisu od skargi,
- - przepisu, tj. art. 67 § 2 u.p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania, tj. brak doręczenia skarżącemu wezwania Sądu do uiszczenia wpisu od skargi,
- - przepisu, tj. art. 73 u.p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do zastosowania przez Sąd domniemania doręczenia przesyłki do rąk adresata.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że spółka wezwania do uiszczenia wpisu nie otrzymała, pomimo, że wszelka korespondencja kierowana listem poleconym do spółki J., doręczana w okresie od 4 czerwca do 20 czerwca 2007 r. była odbierana przez upoważnioną do tego osobę, tj. Panią B. W. bezpośrednio z Urzędu Pocztowego nr 13 w Z. Powyższe potwierdza oświadczenie kierownika zmiany w Urzędzie Pocztowym nr {...}, tj. Panią A. S. z dnia 24 września 2007 r. wystawione na prośbę pełnomocnika spółki J. – B. W. Wskazano dalej, że wszystkie awizowane i przedstawione do odbioru przez Urząd Pocztowy przesyłki Pani B. W. odebrała, czego potwierdzeniem są kserokopie dowodu odbioru przez B. W. przesyłek poleconych z urzędu pocztowego w okresie od 4 czerwca 2007 r. do 20 czerwca 2007 r.
Autor skargi kasacyjnej końcowo zaznaczył, że wobec faktycznego nie doręczenia przesyłki skarżącemu, bez jego winy, wydane przez Sąd postanowienie, zamknęło dostęp do dochodzenia swoich słusznych praw poprzez brak możliwości zaskarżenia niekorzystnej decyzji w trybie sądowoadministracyjnym, co stanowi niewątpliwie naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 § 2 u.p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny – w zgodzie z art. 182 § 1 u.p.p.s.a. - nie przychyla się do wniosku strony o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym.
W świetle art. 73 u.p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Ponadto, należy mieć na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, w świetle którego należy przyjąć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zastosowanie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. (w jego obecnym brzmieniu), co oznacza, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.
Mając na uwadze te regulacje, zauważyć należy, że z akt sprawy (karta 58 akt sądowych) wynika, iż listonosz z uwagi fakt, że adresata nie zastano pod wskazanym adresem, dwukrotnie zawiadomienie awizował; w dniu 4 czerwca 2007 r. oraz w dniu 12 czerwca 2007 r., pozostawiając je w skrzynce listowej. Po czym, Urząd Pocztowy zwrócił przesyłkę z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 20 czerwca 2007 r., czyli po upływie siedmiu dni, począwszy od drugiego zawiadomienia. Wobec powyższego, w sprawie nastąpiła fikcja prawna doręczenia (w zgodzie z regulacją opisaną powyżej).
Pomimo jednak stwierdzenia skutecznego doręczenia, na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru, tut. Sąd, wobec argumentacji autora skargi kasacyjnej, powziął wątpliwości. Nie można bowiem jednoznacznie stwierdzić, że awizowanie przesyłki przez doręczyciela było prawidłowe. Wpływ na taką ocenę ma fakt przedłożenia przez stronę oświadczenia kierownika urzędu pocztowego nr [...] w Z. (karta 76 akt sprawy), w świetle którego Pani B. W. (osoba uprawniona do odbioru korespondencji skarżącej spółki) w dniach od 4 czerwca do 20 czerwca 2007r. odbierała listy polecone adresowane do firmy J. Powyższe oświadczenie zostało wystawione na pisemny wniosek Pani B. W. (karta 75 akt sądowych), która w piśmie tym zawarła prośbę o potwierdzenie faktu odbioru jakiejkolwiek korespondencji dotyczącej m.in. skarżącej spółki.
Zatem wobec przeciwnego faktu jakim był odbiór awizowanej korespondencji przez skarżącą spółkę nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że awizowanie przedmiotowej przesyłki nastąpiło prawidłowo. Wobec tego istotnym się tutaj wydaje wyjaśnienie powyższych niejasności poprzez przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego w Urzędzie Pocztowym.
Z tych względów na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Jeśli zaś chodzi o zasądzenie kosztów postępowania, to wniosek stron w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie bowiem do treści art. 209 u.p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów nie orzeczono o zwrocie kosztów sądowych.