Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1539/10, oddalił skargę P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 kwietnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2003 r.
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2012 r., I FSK 634/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną strony od powyższego wyroku.
Pismem z 7 listopada 2012 r. pełnomocnik strony na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a."), złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o zmianę lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania jej autor wyraził pogląd, że istotnym dla ustalenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego pozostaje fakt, że organ podatkowy opierał się przy wydawaniu decyzji między innymi na okoliczności nieodzwierciedlenia faktycznie dokonywanych transakcji gospodarczych przez skarżącego przez przyjmowanie i wystawianie poświadczających nieprawdę faktur VAT zakupu i sprzedaży. Powołując się na te okoliczności organ podatkowy prowadził także szereg spraw w przedmiocie podatku od towarów i usług przeciwko kontrahentom skarżącego.
Jak dalej podniesiono, decyzją z 22 marca 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. wydaną wobec jednego z kontrahentów skarżącego, tj. J. i Z. J. W decyzji organu odwoławczego orzeczono nową wysokość zobowiązania, obniżając jego wartość, co było konsekwencją uznania, że przedmioty transakcji były faktycznie w obrocie gospodarczym. Z okoliczności tej autor skargi o wznowienie postępowania wywiódł, że skoro organ odwoławczy uznał wydatek poniesiony na zakup towaru, którym handlował m.in. skarżący, to ma to bezpośrednie zastosowanie do sytuacji skarżącego.
W skardze o wznowienie postępowania wskazano ponadto, że o wydaniu powyższej decyzji wobec J. i Z. J. skarżący dowiedział się 20 października 2012 r., a tym samym zachowany został termin z art. 277 P.p.s.a.
W końcowej części skargi o wznowienie postępowania wniesiono o dołączenie do akt niniejszego postępowania akt powoływanej sprawy J. i Z. J. Jednocześnie do skargi o wznowienie dołączono decyzję z dnia 22 marca 2010 r., nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w K. uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 27 października 2009 r. określającą J. i Z. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. i określającą nową wysokość zobowiązania za ten okres.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Sąd odrzuca zatem skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jeżeli powodem jej wniesienia nie była żadna z przesłanek określonych w art. 271 - 274 P.p.s.a.
W związku z powyższym trzeba przede wszystkim wskazać, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do stwierdzenia, że badana skarga została wniesiona w terminie z art. 277 P.p.s.a., przewidzianym do dokonania tej czynności procesowej. Podkreślić należy, że decyzja, która ma być podstawą wznowienia, została wydana 22 marca 2010 r., natomiast skarżący podnosi, że dowiedział się o niej 22 października 2012 r., jednakże w żaden sposób tej okoliczności nie wykazując, a nawet jej nie uprawdopodobniając.
Zwrócić uwagę warto też na to, że jako podstawa przedmiotowej skargi o wznowienie został wskazany art. 273 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być potraktowana jako nowa okoliczność faktyczna lub środek dowodowy w rozumieniu tego przepisu decyzja z 22 marca 2010 r. (mylnie wskazana w skardze o wznowienie jako decyzja z 22 marca 2012 r.) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. wydana wobec J. i Z. J. Dyspozycja przepisu art. 273 § 2 P.p.s.a. wskazuje, że podstawę wznowienia postępowania będzie stanowiła taka okoliczność lub środek dowodowy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Powołując zatem nowe okoliczności lub nowe dowody, należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie SN z 24 maja 1982 r., II CO 1/82, OSPiKA 1984, nr 2, poz. 27 z glosą W. Stojanowskiej oraz postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r. I GSK 68/12).
Nie można natomiast uznać, że wpływ na wynik sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług, zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma sama okoliczność, że w stosunku do kontrahenta podatnika została wydana decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji i obniżająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W przepisie art. 273 § 2 P.p.s.a. chodzi bowiem o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych, czyli o okoliczności dotyczące decyzji administracyjnej objętej prawomocnym wyrokiem Sądu, tj. tej samej sprawy sądowoadministracyjnej (por. postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., II GSK 18/11). Z uwagi na to, że strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania nie wykazała wpływu decyzji z 22 marca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. wydanej wobec J. i Z. J. na wynik sprawy rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać, że powołana podstawa nie stanowi ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego.
Przedstawione rozważania uzasadniają stwierdzenie, że skarga o wznowienie postępowania nie jest oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, określonych w art. 270 - 273 P.p.s.a., a nadto nie zawiera okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, dlatego też podlega odrzuceniu, na podstawie art. 280 § 1 i art. 276 P.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.