Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 263/15, A. Z. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania, wskazanych w sentencji niniejszego postanowienia, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że aktualnie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wolnego zawodu w niewielkim rozmiarze. Jednak działania egzekucyjne wynikające z inicjatywy wierzyciela - Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. doprowadzą do bankructwa i likwidacji tej działalności. Organ egzekucyjny zablokował zarówno rachunek firmy, jak również rachunki prywatne skarżącego, co powoduje że skarżący praktycznie nie będzie mógł prowadzić działalności. Charakter pracy skarżącego wymaga częstych wyjazdów, co, jak wiadomo, łączy się z koniecznością poniesienia niezbędnych wydatków, w które skarżący najpierw musi zainwestować.
Natomiast dalsze kontynuowanie egzekucji doprowadzi do sytuacji, w której skarżący nie będzie miał żadnych środków na prowadzenie działalności, w tym na zakup podstawowych materiałów biurowych, opłacenia czynszu, rachunków za media, opłat telefonicznych, kosztów korespondencji itp. Konieczność poruszania się środkami komunikacji publicznej z uwagi na charakter pracy skarżącego ogromnie utrudnia jakiekolwiek działanie, skarżący nie jest po prostu wstanie wszędzie dojechać środkami komunikacji publicznej. Biorąc pod uwagę wysokość kwoty zaległości podatkowych wraz z odsetkami i kosztami egzekucji (która na dzień wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego wynosiła 86.316,00 zł) która to kwota stale rośnie to przy dalszym prowadzeniu egzekucji skarżący niewątpliwie będzie musiał zakończyć działalność. Według autora skargi kasacyjnej nie można pominąć też szczególnej sytuacji osobistej skarżącego.
Skarżący jest półsierotą. Ojciec zmarł gdy skarżący miał 10 lat. Skarżący musi opiekować się matką w wieku 73 lata, która odbywała poważne zabiegi kardiologiczne, ma niską rentę i wymaga opieki, do czego niezbędne są środki na lekarstwa oraz lekarzy specjalistów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Również wniesienie skargi kasacyjnej nie wywiera takiego skutku. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego.
W rozpoznawanej sprawie, skarżący nie uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji, w jego aktualnej sytuacji osobistej i majątkowej, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł bowiem ocenić wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony. Informacje o sytuacji majątkowej skarżącego nie znajdowały się w aktach sprawy, ani też strona nie dołączyła ich do wniosku. Tymczasem w przypadku, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie, za pomocą stosownych dokumentów, okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.