Uzasadnienie
- 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i postępowanie przed organami podatkowymi
- 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008r. sygn. akt I SAB/Po 1/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. F. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za kwiecień 2002r.
- 1.2. Stan faktyczny sprawy.
W dniu 24 maja 2002 r. S. F. złożył w Urzędzie Skarbowym w S. deklarację podatkową VAT-7 za kwiecień 2002r., w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 60.695 zł.
W wyniku kontroli decyzją z dnia 15 listopada 2002r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił S. F. zaległość podatkową w podatku VAT za miesiąc kwiecień 2002 roku, w wysokości 11.437,00 zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 1.169,70 zł. Kwota zobowiązania podatkowego została przez S. F. zapłacona.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. decyzją z dnia 4 lipca 2003r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Decyzja organu odwoławczego została następnie zaskarżona przez S. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 18 listopada 2004r. sygn. akt I SA/Po 2058/03. oddalił skargę.
Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2006r. sygn. akt I FSI 333/05 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wyrokiem z dnia 6 marca 2007r. sygn. akt I SA/Po 990/06 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 4 lipca 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2002r.
Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją nr [...] z dnia 6 sierpnia 2007 roku uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Pismem doręczonym w dniu 5 listopada 2007r. skarżący wezwał Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. do zwrotu nadpłaty jaka powstała po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji.
Pismem z dnia 12 listopada 2007r., które wpłynęło do adresata w dniu 14 listopada 2007r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w P. "o ponaglenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. do zwrotu nadpłaty w kwocie 72.132 zł wraz z odsetkami." W piśmie tym skarżący zarzucił temu organowi, że nie dokonał zwrotu nadpłaty w terminie 30 dni od wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzji z dnia 6 sierpnia 2008r., lub też nie zwrócił jej w terminie przewidzianym w art. 77 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. bez zbędnej zwłoki.
W związku ze złożonym pismem organ podatkowy drugiej instancji pismem z dnia 28 listopada 2007r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o przesłanie wyjaśnień w sprawie oraz kopii akt dotyczących postępowania. Następnie, z uwagi na konieczność analizy dokumentów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. pismem z dnia 13 grudnia 2007r. zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu do udzielenia odpowiedzi do dnia 21 grudnia 2007r. (pismo doręczono żonie skarżącego w dniu 17 grudnia 2007r.).
2. Skarga do Sądu pierwszej instancji
W dniu 18 grudnia 2007r. S. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w P. "ze względu na nie rozpatrzenie wniesionego ponaglenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. do zwrotu nadpłaty w kwocie 72.132 zł wraz z należnymi odsetkami".
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 139 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż organ ten nie rozpatrzył ponaglenia niezwłocznie. Zdaniem strony przewidziane w art. 141 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa ponaglenie należy uznać za wezwanie do naruszenia prawa, w związku z czym zwlekanie z jego rozpoznaniem skutkuje prawem do wniesienia skargi na podstawie art. 53 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2008r. skarżący wskazał nadto, iż w sprawie uchybiono przepisom: art. 77 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 21 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie skarżącego zwrotowi na rachunek podatnika winna podlegać kwota przez niego zadeklarowana, a nie zapłacona.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę wskazał, że w okresie od 14 listopada 2007r. do dnia sporządzenia skargi, tj. 15 grudnia 2007r. wskazany organ podejmował czynności zmierzające do prawidłowego załatwienia sprawy i nie pozostawał w bezczynności.
W ocenie Sądu punktem wyjścia do rozważań, czy w sprawie miała miejsce bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej jest określenie pojęcia "bezczynność". Należy za nią uważać w aspekcie przepisów art. 139 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - niepodjęcie przez organ podatkowy określonych działań, mimo prawnego obowiązku do ich podjęcia tj. w niniejszej sprawie do nakazania organowi podatkowemu I instancji wypłacenia skarżącemu określonej kwoty z tytułu VAT w określonym terminie wobec niewywiązania się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z tego obowiązku.
Pismo skarżącego z dnia 12 listopada 2007r. faktycznie miało charakter ponaglenia, o którym traktuje przepis art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa, wobec czego organ wyższego stopnia uznając ponaglenie za uzasadnione winieni wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy przez podległy mu organ i zarządzić wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie i ustalenie osób winnych temu stanowi rzeczy.
Dyrektor Izby Skarbowej potraktował je jako skargę, którą - po uzyskaniu wyjaśnień od organu I instancji - rozpoznał na podstawie art. 237 § 3 i art. 238 k.p.a. i uznając ją za zasadną co do kwoty 11.437,00 zł z tytułu wpłaconej przez podatnika zaległości podatkowych oraz 1.169,70 zł z tytułu odsetek, zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego do załatwienia sprawy w terminie do dnia 31 stycznia 2008r. Trybu skargi nie można uznać za niezgodny z prawem. Powyższe pismo Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane w dniu 21 grudnia 2007r., a więc po wniesieniu skargi przez S. F., wobec czego nie będzie stanowiło przedmiotu oceny sądu, skoro nie stanowi ono przedmiotu zaskarżenia. Jest nim bowiem jedynie bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie zobligowania organu podatkowego I instancji do wypłacenia mu wpłaconej tytułem podatku VAT kwoty.
Wobec tego rozpatrując sprawę zauważyć należy, że analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że w okresie od 14 listopada 2007r. do dnia sporządzenia skargi tj. do 15 grudnia 2007r. wskazany organ podejmował czynności zmierzające do prawidłowego załatwienia sprawy i nie pozostawał w bezczynności. W szczególności zobowiązany był do uzyskania wyjaśnień od organu I instancji, zapoznania się z nimi i ze skomplikowanym stanem faktycznym sprawy oraz z aktami sprawy.
Wobec niemożliwości załatwienia sprawy w terminie 1 miesiąca (art. 237 k.p.a.) powiadomiono podatnika, pismem z dnia 13 grudnia 2007r. o terminie załatwienia sprawy – 21 grudnia 2007r. Termin ten został dotrzymany lecz przed jego upływem S. F. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Z tych względów brak podstaw do uznania, że wskazany organ pozostawał w bezczynności tym bardziej, że "ponaglenie" podatnika zostało załatwione po 3 dniach od dnia wniesienia skargi.
Odnosząc się do treści pisma skarżącego z dnia 8 lutego 2008r. w kwestii bezzasadności przedłużenia przez Dyrektora Izby Skarbowej terminu załatwienia sprawy skoro postępowanie wyjaśniające przeprowadził on w ciągu 7 dni (28 listopada 2007 r. do 5 grudnia 2007r.) Sąd zauważył, że data nadesłania wyjaśnień przez organ I instancji nie może przesądzać o tym, że z dniem tym sprawa winna być załatwiona.
Fakt przesłania przez podatnika ponaglenia z 12 listopada 2007r. do wiadomości Ministerstwa Finansów 11 grudnia 2007r., tj. przed wniesieniem skargi można by uznać za swego rodzaju wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej, bowiem skierowane do organu nadrzędnego nad Dyrektorem Izby Skarbowej. Tylko bowiem przyjęcie takiego stanowiska uzasadnia ewentualne uznanie skargi za dopuszczalną, w myśl przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. po zastosowaniu w interesie skarżącego dość daleko idącej analogii (vide postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2006r. sygn. akt I FSK 588/05). W przeciwnym wypadku skargę należałoby odrzucić, gdyby uznać ją za złożoną na bezczynność organu podatkowego w sprawie niezałatwienia ponaglenia w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej.
4. Skarga kasacyjna
Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi administracyjnemu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 134 § 1 p.p.s.a., ze względu na nie wykroczenie przez WSA poza granica zaskarżenia i tym samym nie zauważenie naruszenia przez organ podatkowy II instancji naruszenia art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, mającego istotny wpływ na termin załatwienia sprawy, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
- - art. 149 w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w P. naruszająca przepisy art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniała uwzględnienie skargi, ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności nie załatwienia ponaglenia niezwłocznie, ani nawet w ciągu miesiąca, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez WSA wadliwych ustaleń stanu faktycznego bazujących na stwierdzeniach Dyrektora Izby Skarbowej w P. jakoby od momentu wniesienia ponaglenia prowadził postępowanie dowodowe, które było bezpośrednią przyczyną nie załatwienia ponaglenia w ciągu miesiąca, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
- 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie.
- 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Jest to istotne, ponieważ działania sądu kasacyjnego są ograniczone przez ramy nakreślone w skardze kasacyjnej, które przekroczyć można wyłącznie w przypadku stwierdzenia, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., uchybień powodujących nieważność postępowania, które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.
Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1) oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli, że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej.
Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a., ze względu na nie wykroczenie przez Sąd poza granice zaskarżenia i tym samym niezauważenie naruszenia przez organ art. 139 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżący błędnie posługuje się pojęciem granice zaskarżenia, które wyznacza sprawa sądowoadministracyjna. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że skarżący zarzuca nie wykroczenie przez Sąd poza podstawy (zarzuty) skargi, do czego sąd pierwszej instancji jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Natomiast brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub, jak w przypadku rozpoznawanej sprawy, bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również wydać inne rozstrzygnięcie niż te o które wnosił skarżący. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi (...) wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania. W postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt, czynność lub bezczynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot.
W takim przypadku wyjście poza granice zaskarżenia oznaczałoby wyjście poza granice sprawy (przedmiot zaskarżenia). Tymczasem skarżący zarzuca Sądowi brak oceny bezczynności pod kątem przepisów i uchybień innych niż podniesione przez niego w skardze. Nie są to więc granice zaskarżenia, które stanowi sprawa w przedmiocie bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej w P. Mając powyższe na względzie naruszenie, art. 134 § 1 p.p.s.a. miałoby miejsce, gdyby sąd rozpoznając skargę ograniczył się jedynie do oceny zarzutów podniesionych przez skarżącego i świadomie pominął zauważone uchybienia, jedynie z uwagi na niepodniesienie ich w skardze.
Natomiast niezauważenie przez sąd naruszenia przepisów innych niż zarzucane w skardze jest naruszeniem prawa materialnego o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie konkretnych przepisów, a nie naruszeniem art. 134 §1 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. uznać więc należy za chybiony. Po pierwsze, Sąd badając czy doszło do bezczynności zobowiązany był ocenić dotychczasowy przebieg postępowania i działania organów podatkowych. Ponieważ wbrew twierdzeniom skarżącego stan faktyczny sprawy nie jest sporny (o czym później) sąd zobligowany był ocenić czy na tle tego stanu faktycznego organ pozostawał w bezczynności, którą zarzucał skarżący. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd nie badał jedynie czy doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów. Sąd ocenił stan faktyczny wszechstronnie i doszedł do przekonania, że organ nie pozostawał w bezczynności.
Odnośnie stanu faktycznego w ustalonego w spawie przez sąd pierwszej instancji to wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest on sporny. Wszystkie istotne, w badaniu bezczynności, okoliczności sprawy, tj. daty podejmowania kolejnych działań przez skarżącego i organy nie są sporne. Skarżący ze stanu faktycznego wyciąga przeciwne wnioski niż organ i sąd (tj. że doszło do bezczynności) i z tego wywodzi zarzut naruszenia stanu faktycznego. Tymczasem nie można utożsamiać odmiennej oceny stanu faktycznego dokonywanej przez przeciwne strony z zarzutem jego błędnego ustalenia.
Specyfika skargi na bezczynności polega właśnie na tym, że nie kontroluje się danego aktu administracyjnego, a jedynie działanie organów w związku z obowiązkami nałożonymi na nie przez ustawodawcę. Porównuje się więc przebieg postępowania z punktu widzenia spełnienia obowiązków i zachowania terminów narzuconych organom przez prawo. Rozstrzyganie spraw administracyjnych jest bowiem nie tylko uprawnieniem organów, ale przede wszystkim ich obowiązkiem.
W rozpoznawanej sprawie zadaniem Sądu pierwszej instancji była ocenia działania organów w okresie od wniesienia pisma skarżącego z dnia 12 listopada 2007r. do wniesienia skargi w dniu 18 grudnia 2007r. W ocenie tut. Sądu, Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił ustalony stan faktyczny i doszedł do wniosku, że nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w tym czasie zarzucić bezczynności.
Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że organ podatkowy kwalifikując złożone ponaglenie jako skargę na opieszałość wniesioną na podstawie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego rozpatrywał ją w trybie skargowym uregulowanym w tym k.p.a. Ponieważ Sąd w uzasadnieniu wyroku stanął na stanowisku, iż rozpatrzenia niniejszej sprawy w trybie skargi nie można uznać za niezgodne z prawem, swoją ocenę pozostawania organu w bezczynności, oparł również o przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, który w zakresie terminów rozpatrywania skarg zawiera odrębną regulację.
Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał na fakt wyznaczenia i dotrzymania przez organ rozpatrujący ponaglenie nowego terminu, wobec niemożliwości załatwienia sprawy w terminie 1 miesiąca. Należy przyjąć, iż dokonując oceny stanu prawnego Sąd miał na względzie przepis, który stanowi o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, tj. 140 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (ewentualnie będący jego odpowiednikiem art. 36 § 1 K.p.a.), który może być zastosowany wyłącznie w powiązaniu z przepisami art. 139 ustawy Ordynacja podatkowa, w tym przypadku § 1, który mówi o terminie miesięcznym.
Tym samym nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że Sąd "nie zauważył przepisu art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej", co w ocenie skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Na marginesie należy dodać, że po wniesieniu skargi do sądu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w P., kwalifikując złożone "ponaglenie" jako skargę na opieszałe działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego S., w sprawie zwrotu nadpłaty, w dniu 21 grudnia 2007r. poinformował skarżącego, iż uznaje jego skargę za zasadną zaznaczając jednocześnie, że zwrotowi bez zbędnej zwłoki podlega wyłącznie kwota wpłacona przez podatnika na podstawie uchylonej decyzji, a nie kwota przez niego zadeklarowana. Dyrektor Izby Skarbowej przyznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. winien dokonać zwrotu nadpłaty, bez zbędnej zwłoki, ponieważ nie wydał (zgodnie z art. 77 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa) nowej decyzji w terminie trzech miesięcy od dnia uchylenia pierwotnej decyzji, tj. do dnia 6 listopada 2007r.
Natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. określająca stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2002r. w wysokości 11.437,00 zł została wydana dnia 17 grudnia 2007r.
Również zarzut naruszenia przez Sąd art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w P. naruszająca przepisy art. 139 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa uzasadniała uwzględnienie skargi ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności niezałatwienie ponaglenia niezwłocznie, ani nawet w ciągu miesiąca, jest bezzasadny. Skoro Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. przepisów postępowania, to tym samym nie mógł naruszyć przepisu art. 149 p.p.s.a., który obliguje sąd do określonego działania (tj. do zobowiązania organu do podjęcia stosownych czynności) w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Sąd mógłby naruszyć dyspozycję tego przepisu wyłącznie w warunkach uwzględnienia skargi na bezczynność organu, w przeciwnym wypadku przepis ten w ogóle nie znajduje zastosowania.
Nie sposób również zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie wadliwych ustaleń stanu faktycznego bazujących na stwierdzeniach Dyrektora Izby Skarbowej w P., jakoby od momentu wniesienia ponaglenia prowadził postępowanie dowodowe, co skutkowało niezałatwieniem ponaglenia w terminie miesięcznym. Sąd pierwszej instancji na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy doszedł do wniosku, iż w spornym okresie organ podatkowy podejmował czynności zmierzające do prawidłowego załatwienia sprawy i nie pozostawał w bezczynności, zobowiązany był bowiem do uzyskania wyjaśnień od organu l instancji, zapoznania się z nimi i ze skomplikowanym stanem faktycznym sprawy oraz z aktami sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości, że stan faktyczny sprawy dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT i ewentualnego jego zwrotu jest skomplikowany. Ilość decyzji wydanych w spawie skarżącego i wyroków sądów administracyjnych powoduje, że nie sposób oczekiwać, iż organ załatwi wniosek skarżącego niezwłocznie, bez dokładnego zapoznania się ze wszystkimi okolicznościami sprawy.
Dodatkowy termin wyznaczony przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. do załatwienia wniosku strony jest w tym przypadku uzasadniony. Podkreślić również należy, że wyznaczony termin został dotrzymany, choć skarżący nie czekając na jego upływ wniósł skargę do sądu administracyjnego.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych - Naczelny Sąd Administracyjny - orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 1 w związku z art. 209 p.p.s.a.