Uzasadnienie
Pismem z 30 sierpnia 2016 r. B.G. (dalej: "strona" lub "skarżący") wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1089/15. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 16 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji wyrządziłoby znaczną szkodę i wywołało nieodwracalne skutki. Podkreślił, że kwota należności podatkowej jest bardzo duża i przekracza jego możliwości finansowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do wskazania, że natychmiastowe wykonanie decyzji wyrządziłoby znaczną szkodę i wywołało nieodwracalne skutki. Podkreślił, że kwota należności podatkowej jest bardzo duża i przekracza jego możliwości finansowe. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości oceny jego zasadności. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., czego strona jednak nie uczyniła. Brak jest chociażby zestawienia uzyskiwanych przez skarżącego dochodów z wysokością wydatków ponoszonych na utrzymanie siebie i rodziny, w odniesieniu do nałożonych decyzjami na skarżącego należności podatkowych.
Twierdzenia zawarte we wniosku pozostają gołosłowne, na co zwracał już skarżącemu uwagę sąd pierwszej instancji w toczącym się wcześniej postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – postanowienie WSA w Warszawie z 14 stycznia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1089/15.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.