Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 289/10 K.D. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 4 lutego 2008 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług.
Skarżący podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej jest uzasadniony ważnym interesem skarżącego, dla którego kwota objęta decyzją jest nie do dźwignięcia, co wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie jest zasadny.
Sąd może udzielić ochrony tymczasowej jeżeli strona wykaże, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sformułowany został w sposób ogólny, co w praktyce oznacza konieczność wskazania na konkretne okoliczności świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie, poza ogólnikowym wskazaniem na wielkość kwoty objętej decyzją, strona nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia konkretnych zdarzeń, które stanowiłyby realizację przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przede wszystkim do wniosku nie zostały załączone żadne dokumenty obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżącego, ani też nie podane zostały żadne bliższe informacje w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek.
Zaznaczyć również trzeba, że zarówno postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy, jak i w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, stanowią dwie odrębne procedury o charakterze wpadkowym w stosunku do postępowania głównego w sprawie ze skargi. Wszczęcie powyższych procedur następuje na wniosek strony, wniesiony w sposób przewidziany prawem oraz należycie uzasadniony. W przypadku postępowania w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych kwestię powyższą reguluje art. 252 p.p.s.a., który wskazuje co wniosek powinien zawierać oraz w § 2 podkreśla konieczność jego złożenia na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przypadku zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. jest mniej rygorystyczny (wniosek może być również częścią skargi lub skargi kasacyjnej), ale nie ulega wątpliwości, że to do wnioskodawcy należy uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Podstawę uwzględnienia wniosku stanowią przy tym przesłanki całkowicie odmienne, aniżeli w postępowaniu w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe uregulowania stwierdzić należy jednoznacznie, że niedopuszczalne jest powoływanie się na okoliczności przedstawione we wniosku złożonym w zupełnie odrębnym trybie postępowania. Tymczasem tak właśnie postąpiła strona skarżąca w skardze kasacyjnej.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.