Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1717/12

Uzasadnienie

1. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.
2. 1.1. Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2010/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 czerwca 2010 r. wydaną w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oraz styczeń i luty 2004 r.
3. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 30 października 2009 r., w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu B. O. "P." spółka z o.o. z siedzibą w W. za zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oraz styczeń i luty 2004 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Działając reformatoryjnie orzekł jednocześnie co do istoty sprawy o solidarnej, wraz z drugim członkiem zarządu A. P., odpowiedzialności skarżącego za wymienione wyżej zaległości podatkowe spółki wraz z odsetkami za zwłokę.
4. 1.2.1. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że: skarżący pełnił obowiązki członka zarządu spółki w okresie od 1 kwietnia 2002 r. do 30 kwietnia 2004 r., czyli także w okresie, w którym powstały przedmiotowe zaległości podatkowe spółki; dokonane w stosunku do spółki czynności egzekucyjne pokryły tylko część zaległości podatkowych, a z uwagi na brak majątku ruchomego, nieruchomego, środków pieniężnych i innych wierzytelności oraz praw majątkowych, a także z uwagi na fakt, iż w toku prowadzenia dalszych czynności egzekucyjnych nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne, Naczelnik US postanowieniem z 10 marca 2009 r. umorzył postępowanie egzekucyjne, a więc egzekucja prowadzona do majątku spółki okazała się bezskuteczna; skarżący natomiast, według organu, nie wykazał wystąpienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, którymi został obciążony.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił też, że stosowny wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości nie został złożony. Tymczasem stan niewypłacalności spółki występował już zanim skarżący objął obowiązki członka jej zarządu, a spółka nie wywiązała się z układów ratalnych w sprawie zaległości z tytułu VAT za poszczególne miesiące lat 2002 – 2004.

1. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.
2. 2.1. Nie godząc się z powyższą decyzją skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucił mu naruszenie:
3. a) przepisów prawa materialnego, tj.:
4. - art. 118 § 1, w zw. z art. 208 § 1, art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), poprzez ich niezastosowanie w przypadku uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu VAT za grudzień 2003 r. oraz styczeń i luty 2004 r.;
5. - art. 116 § 2 O.p., poprzez błędne zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowanie układowe.
6. b) przepisów prawa procesowego, mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:
7. - art. 188 w zw. z art. 187, art. 180 i art. 122 Ordynacji podatkowej, przez uznanie, że odstąpienie przez Naczelnika US od obowiązku wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów pozbawione było wpływu na wynik sprawy, podczas gdy organy podatkowe obydwu instancji dokonały oceny tych dowodów opierając się tylko na podstawie przypuszczenia co do tego, iż wiedza świadka (M. L.) nie posiada znaczenia dla sprawy; niewyczerpujące rozpatrzenie/nienależyte wyjaśnienie całości materiału w sprawie, wadliwe ustalenie stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów potwierdzających brak winy skarżącego w niezłożeni wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, względnie ustalenia, czy brak wniosku był usprawiedliwiony toczącym się postępowaniem restrukturyzacyjnym i zaproponowanym planem naprawczym;
8. - art. 210 § 4 O.p., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakie zaległości podatkowe spółki zostały zaksięgowane kwoty: 32.297,80 zł, 21.300 zł, o których mowa na str. 9 uzasadnienia; w związku z tym w/w kwoty mogły zostać zaksięgowane na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń i luty 2004 r.;
9. - błąd w ustaleniach faktycznych sprawy i sprzeczność istotnych okoliczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek uwalniających go od orzeczonej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, gdy z przedłożonych wniosków dowodowych wynika brak jego winy w niezłożeniu wniosku o upadłość spółki, nadto w rozpatrywanym okresie brak było stosownej uchwały walnego zgromadzenia spółki dotyczącej złożenia takiego wniosku;
10. - błędne ustalenie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe za styczeń 2004 r. w związku z tym, że skarżący w okresie od 29 stycznia do 27 lutego 2004 r. przebywał na urlopie, czyli w tym czasie nie mógł pełnić funkcji członka zarządu spółki
11. 2.2. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
12. 2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1971/10 oddalił skargę strony. Jednakże w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 1097/11 uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA za zasadne uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), bowiem Sąd pierwszej instancji w sposób niewystarczający odniósł się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 210 § 4 O.p., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji na jakie zaległości podatkowe spółki zostały zaksięgowane kwoty: 32.297,80 zł, 21.300,00 zł, o których mowa na str. 9 uzasadnienia decyzji.
13. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
14. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, po raz kolejny uznał skargę za niezasadną.
15. 3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd ten, po przedstawieniu materialnoprawnych ram postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z o.o., mając na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012 r., wskazał, że w trakcie rozprawy na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadził dowód z pisma Dyrektora IS z 23 sierpnia 2012 r., a także z pisma Naczelnika US z 17 sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 62 § 1 O.p., gdyż dotyczy on dobrowolnych wpłat dokonywanych przez podatnika na poczet jego zobowiązań podatkowych. Tymczasem kwoty uzyskane z egzekucji, co do których NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji nie rozważył kwestii prawidłowości ich rozksięgowania, stosownie do treści przepisów art. 62 O.p., zostały uzyskane w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na podstawie stosownych tytułów wykonawczych. Zdaniem Sądu, poszczególne kwoty uzyskane w toku postępowania egzekucyjnego, zostały prawidłowo zaliczone na poczet wymagalnych zaległości podatkowych spółki. Nie mogły zaś zostać zaliczone na poczet innych zaległości podatkowych, które nie były objęte tytułami wykonawczymi. W ocenie WSA wykładnia językowa uzupełniona wykładnią systemową wewnętrzną i wykładnią celowościową przepisów art. 62 O.p. prowadzi do wniosku, że przepisy te dotyczą tylko wpłat dokonywanych przez podatników, płatników, inkasentów, następców prawnych lub osoby trzecie. Wynika to wprost z treści § 5.
16. 3.3. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy ustaliły także wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do wydania decyzji obciążającej skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki z tytułu VAT za grudzień 2003 r., a także za styczeń i luty 2004 r.: skarżący pełnił obowiązki członka zarządu w okresie powstania przedmiotowych zaległości; sytuacja finansowa spółki dawała podstawy do złożenia wniosku o jej upadłość lub wszczęcie postępowania układowego przed objęciem przez skarżącego obowiązków członka zarządu; z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu spółki stosownego wniosku, który ewentualnie mógł uwolnić go od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe; podatnik nie wskazał okoliczności, które uzasadniałyby, że niezłożenie przez niego stosownego wniosku o upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy; bezskuteczność egzekucji wobec spółki wynika wprost z umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem z 10 marca 2009 r.

Przy czym zdaniem Sądu prowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego, czy też urlop skarżącego nie świadczą o braku jego winy za niezłożenie wniosku o upadłość spółki.

1. 4. Skarga kasacyjna.
2. 4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący działając przez pełnomocnika – adwokata – wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestionując w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucił iż został on wydany z naruszeniem:
3. 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, przez błędne zastosowanie tego przepisu i ustalenie odpowiedzialność A. S., jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003 r. i styczeń, luty 2004 r., w sytuacji, gdy niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy, ponieważ okres za jaki została ustalona odpowiedzialność A. S. był okresem objętym restrukturyzacją podatkową (rozłożenie na raty zaległości podatkowej), a nadto w dniu 24 maja 2004 r. egzekucja za ten okres została zawieszona, a kiedy została podjęta na nowo A. S. nie miał już wpływu na losy spółki P., gdyż w dniu 30 kwietnia 2004 r. przestał być członkiem zarządu.
4. 2) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), poprzez brak wystarczającego ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku do okoliczności podniesionych w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 sierpnia 2012 r., dotyczących restrukturyzacji podatkowej za sporny okres, podczas gdy ujawnione okoliczności mogą mieć istotne znaczenia w analizowanym przypadku, gdyż w tym okresie nie istniał obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość spółki P., zatem, przy ocenie tej okoliczności strona mogłaby dokonać kontroli instancyjnej w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

1. 4.2. Organ podatkowy nie skorzystał z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
2. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

5.1. Podkreślenia wymaga, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy skonstruowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (por. art. 174 i art. 176 P.p.s.a.), a związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony (poza przypadkami nieważności postępowania – art. 183 § 2 P.p.s.a.) do badania, czy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i wydanym w jego rezultacie rozstrzygnięciu doszło do innych, poza zarzucanymi przez stronę, uchybień. Innymi słowy, poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., naruszenia wszelkich przepisów, czy to proceduralnych, czy to prawa materialnego, których dopuścił się czy to WSA, czy organy w toku postępowania administracyjnego, mogą być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego i ewentualnie zostać uwzględnione poprzez podjęcie przez ten Sąd jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 185 § 1 bądź art. 188 P.p.s.a., jedynie w przypadku gdy odpowiednie podstawy kasacyjne zostały w tym zakresie precyzyjnie wywiedzione i poparte stosowną argumentacją przez stronę skarżącą orzeczenie WSA. Konsekwencją takiego ujęcia postępowania kasacyjnego jest to, że nawet dwa identyczne (zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i argumentacji przywołanej w uzasadnieniu) orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego mogą podlegać kontroli instancyjnej w innym zakresie, a w rezultacie spotkać się z odmienną oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego.

5.2. W niniejszej sprawie sformułowano na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania – "(...) art. 141 § 4 u.p.s.a. i art. 3 § 1 u.p.s.a. poprzez brak wystarczającego ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku do okoliczności podniesionych w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 sierpnia 2012 r. dotyczących restrukturyzacji podatkowej za sporny okres, podczas gdy ujawnione okoliczności mogą mieć istotne znaczenie w analizowanym przypadku, gdyż w tym okresie nie istniał obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość spółki P. zatem przy ocenie tej okoliczności strona mogłaby dokonać oceny instancyjnej w tym zakresie".

W zakresie naruszenia prawa materialnego zarzucono błędne zastosowanie: "(...) art. 116 § 2 ust. pkt Ordynacji podatkowej i ustalenie odpowiedzialności A. S. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2003, styczeń i luty 2004 r. w sytuacji, gdy niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy, ponieważ okres za jaki została ustalona odpowiedzialność A. S. był okresem objętym restrukturyzacją podatkową (rozłożenie na raty zaległości podatkowej), a nadto w dniu 24 maja 2004 r. egzekucja za ten okres została zawieszona a kiedy została podjęta na nowo A. S. nie miał już wpływu na losy spółki P., gdyż w dniu 30 kwietnia 2004 r. przestał być członkiem zarządu".

1. 5.3. Opisane wyżej zarzuty nie zawierają w zasadzie żadnego uzasadnienia. Lakonicznie stwierdzono jedynie, że w pismach organów podatkowych, z których Sąd pierwszej instancji przeprowadził dowód na rozprawie, jest wyraźna informacja, że sporny okres był przez organ podatkowy objęty restrukturyzacją podatkową w spółce P. i dlatego nie prowadzono za ten okres egzekucji. Zatem jasno z tej wypowiedzi "wypływa konkluzja, że zarząd nie miał obowiązku zgłaszać w tym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. Organ podatkowy sam "dał przyzwolenie" na wstrzymanie obowiązku podatkowego. A. S. pełnił funkcje członka zarządu do 30 kwietnia 2004 r. i tylko do tej daty mógł wpływać na losy spółki".
2. 5.3.1. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia postępowania należy w pierwszym rzędzie przypomnieć, że samo wskazanie jako naruszonych przepisów postępowania nie stanowi o istnieniu usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. W ogólnie sformułowanym zarzucie skarżący twierdzi, że naruszenie przepisów postępowania (które dalej są indywidualnie wskazane) miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem dla uznania za usprawiedliwioną podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 1996 r., III CKN 14/96, OSP 1997/3/65; postanowienie SN z dnia 10 lutego 1997 r., I CKN 57/96, OSNC 1997/7-8/82; postanowienie SN z dnia 12 czerwca 1997 r., III CKN 91/97 - niepubl.; wyrok SN z dnia 24 kwietnia 2003 r., I CKN 317/01 (niepubl).
3. 5.3.2. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest jakiejkolwiek próby wskazania skutków dla skarżonego wyroku naruszenia prawa procesowego. Autor skargi kasacyjnej wprawdzie stwierdził, że wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik spraw, ale poglądu tego już nie uzasadnił i nie poparł żadną argumentacją. Po drugie, wskazany jako naruszony art. 141 § 4 P.p.s.a. w zdaniu 1 stanowi, że: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie". Zatem nie ulega najmniejszych wątpliwości, że wskazany przepis określa jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku. Powyższe wskazuje, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, zastosowania przez organy podatkowe przepisów prawa. Z przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a nie można bowiem wyprowadzić normy prawnej nakazującej prawidłowe, wszechstronne wyjaśnienie sprawy i przyjęcie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością w ocenie podanej przez skarżącego, do czego odwołuje się skarga kasacyjna.

1. 5.4. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut błędnego zastosowania: "art. 116 § 2 ust. pkt. Ordynacji podatkowej".

Przede wszystkim należy stwierdzić wskazany przepis nie posiada żadnych ustępów i punktów i stanowi, że: "Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu".

Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił w żaden sposób na czym polegało błędne zastosowanie tego przepisu. Już tylko z tych przyczyn zarzut ten nie mógł przynieść pozytywnego skutku dla skarżącego.

5.5. Powtórzyć trzeba, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej wynikające z treści art. 183 § 1 P.p.s.a. oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa, aby rozwijać, czy też doprecyzowywać stawiane zarzuty kasacyjne. Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny tegoż sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Jeśli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny.

5.6. Tym niemniej, mając na uwadze szczątkową argumentację pełnomocnika skarżącego dotyczącą naruszenia art. 116 § 1 O.p. (którego to zarzutu nie sformułowano w zarzutach skargi kasacyjnej) związaną z faktem, że okres za który przypisano skarżącemu odpowiedzialność podatkową był objęty restrukturyzacją podatkową, należy jedynie na marginesie zauważyć, że także ta argumentacja jest merytorycznie błędna. Przepis art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej enumeratywnie wymienia przesłanki uwolnienia członków zarządu od solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej, spółki akcyjnej w organizacji. Prawodawca przewidział taką możliwość poprzez zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającemu ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego).

Skarżący, jako członek zarządu spółki, nie wypełnił przesłanek wynikających z przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, jak słusznie orzekł Sąd pierwszej instancji. Zatem żadnego znaczenia nie mogła mieć również decyzja restrukturyzacyjna ani fakt, że zaległość podatkowa była rozłożona na raty. Kwestia wpływu postępowania układowego i restrukturyzacyjnego na odpowiedzialność członków zarządu spółki w kontekście odpowiedzialności z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej została omówiona w wyroku w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt I FPS 4/11 (opubl. CBOS). Argumentację zawartą w uzasadnieniu tego wyroku należy w całości podzielić.

5.7. Z uwagi na omówione wyżej okoliczności z których wynika, że autor skargi kasacyjnych nie sformułował poprawnie zarzutów kasacyjnych ani ich należycie nie uzasadnił, na podstawie art. 184 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tą oddalił.

Orzeczenie o kosztach oparto na art. 204 pkt 1 P.p.s.a.