Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Wa 950/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. GmbH z siedzibą w Niemczech (dalej::spółka", "skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r.
W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącej, który jest doradcą podatkowym, wniósł o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. –dalej: "P.p.s.a.").
Na wstępie należy zauważyć, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Art. 176 P.p.s.a. ustanawia dla skargi kasacyjnej szczególne wymagania, od których spełnienia zależy skuteczność wszczęcia postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazany środek odwoławczy powinien odpowiadać wymaganiom formalnym (czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym) oraz wymaganiom materialnym (konstrukcyjnym), tj. zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż podział ten ma zasadnicze znaczenie w kwestii usunięcia ewentualnych braków pisma – o ile pierwsza kategoria wymagań w przypadku ich niespełnienia ma charakter usuwalny, o tyle braki w zakresie wymagań materialnych skargi kasacyjnej nie podlegają sanacji, czyniąc skargę kasacyjną niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem przez sąd (por. postanowienia NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt: I FZ 506/12, publ. LEX nr 1239238 i wskazane w nim dalsze orzeczenia).
Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpatrywanej sprawie, skarga kasacyjna nie odpowiada wymogom określonym w ww. przepisie, bowiem ani w jej petitum ani w uzasadnieniu nie zostały wskazane przepisy, które mogłyby stanowić jej podstawę. Nie ulega przy tym wątpliwości, że to na autorze skargi kasacyjnej jako profesjonalnym pełnomocniku, w tym wypadku doradcy podatkowym, ciąży obowiązek prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych, który polega na wskazaniu, naruszenia których przepisów prawa regulujących postępowanie sądowoadministracyjne lub przepisów prawa materialnego dopuścił się Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami i wnioskami. Nie jest zatem dopuszczalne, aby Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny samodzielnie konkretyzował zarzuty bądź hipotezy, co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. A zatem, warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732, postanowienie NSA z 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2070/11, LEX nr 1069645).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 176 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.