Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 11 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 721/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Następnie w piśmie procesowym z 10 lipca 2018 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed rozprawą, skarżący cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "ustawa p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 60 ustawy p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 i art. 193 ustawy p.p.s.a. umorzyć postępowanie kasacyjne.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.