Uzasadnienie
Skarga kasacyjna S. M. dotyczy postanowienia z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 351/15, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 13 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od marca do grudnia 2011 r.
Wskazując na motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2015 r. Skargę S. M. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, z pominięciem organu, który wydał zaskarżony akt. Sąd podkreślił, że skarga wpłynęła w dniu 18 maja 2015 r., a następnego dnia została przesłana organowi odwoławczemu, który potwierdził jej odbiór w dniu 20 maja 2015 r.
Sąd pierwszej instancji uznał, że termin do wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu upłynął 15 maja 2015 r. Organ otrzymał skargę dopiero w dniu 20 maja 2015 r., aczkolwiek za dzień jej wniesienia należało przyjąć datę nadania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, tj. 19 maja 2015 r. Tym nie mniej, skarga została wniesiona po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej i w związku z tym podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.
Na powyższe orzeczenie S. M., działający za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawę kasacyjną powołał naruszenie art. 174 § 2 Ppsa.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 176 Ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jest to niezwykle istotny wymóg konstrukcyjny powołanego środka odwoławczego, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 183 § 1 Ppsa, jest związany granicami skargi kasacyjnej, co powoduje, że dokonuje kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia jedynie w zakresie zgłoszonych podstaw kasacyjnych. Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego lub na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa). Aby kontrola instancyjna mogła się odbyć, autor skargi kasacyjnej musi zatem powołać konkretne przepisy prawa, które w zaskarżonym orzeczeniu naruszył sąd pierwszej instancji.
Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że pełnomocnik skarżącego w sposób wadliwy sformułował zarzut kasacyjny uznając, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 174 § 2 Ppsa. Powołany przepis wskazuje bowiem jedynie na rodzaj wad zaskarżonego orzeczenia (naruszenie przepisów postępowania), które można zgłosić w ramach podstaw kasacyjnych. W oparciu o ten przepis należy zatem wskazać konkretne przepisy postępowania, które w swym orzeczeniu naruszył sąd pierwszej instancji. Innymi słowy, art. 174 pkt 2 Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, co z uwagi na dochowanie terminu do wniesienia wymienionego pisma oznaczało, iż działanie Sądu nie miało podstaw prawnych. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wadliwie skonstruowany zarzut został skonkretyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołaniem art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa oraz wyjaśnieniem na czym polegało naruszenie tego przepisu. Spowodowało to, że wniesiona skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznej oceny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnienia autora skargi kasacyjnej skłaniają do wniosku, że odrzucenie wniesionej skargi mogło być przedwczesne. Skarżący wskazał bowiem, że oprócz złożenia skargi bezpośrednio do Sądu pierwszej instancji, wysłał ją również do organu odwoławczego. Uczynił to za pośrednictwem poczty, ostatniego dnia terminu, na dowód czego przedłożył potwierdzenie nadania opatrzone datą 15 maja 2015 r. Podkreślić trzeba, że z treści potwierdzenia nadania nie wynika, co zawierała przesyłka adresowana do Dyrektora Izby Skarbowej w O., tym nie mniej kwestia ta wymaga ponownego zbadania.
Sąd pierwszej instancji winien zatem zwrócić się do organu o wyjaśnienie, czy przesyłka o stosownym numerze, nadana w dniu 15 maja 2015 r., zawierała skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 13 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od marca do grudnia 2011 r. Dopiero po upewnieniu się, że skarżący nie dochował terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa, Sąd pierwszej instancji skargę odrzuci.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 Ppsa orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego, bowiem zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), przepisy art. 203 i art. 204 Ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a takim jest właśnie postanowienie o odrzuceniu skargi.