Uzasadnienie
I. sp. z o.o. z siedzibą w K. w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2014 roku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt III SA/GL 2090/13, złożyła na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., ze zm.,) dalej p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2013 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług. Spółka argumentowała, że ze względu na wysokość zobowiązań wynikających z decyzji, ich natychmiastowe spełnienie pociągałoby za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie z wniosku należało uznać za bezprzedmiotowe, a w konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o jego umorzeniu. Uszło bowiem uwadze skarżącej spółki, że postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. działając na podstawie art. 239 f § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 749), wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2013 roku, do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w sprawie sądowej kontroli wyżej wymienionej decyzji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 168 § 1 p.p.s.a. oraz art. 239 f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, orzekł jak w sentencji.