Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 9/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 listopada 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług, oddalił skargę.
W uzasadnieniu podał, że Skarżący w dniu 22 października 2005 r. złożył do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług powstałej w łącznej kwocie 28.302,1 zł w związku z nienależnymi zdaniem Skarżącego wpłatami dokonanymi przez niego na żądanie Urzędu Celnego w C. na podstawie trzech ostatecznych decyzji: dwóch z dnia 23 października 2000 r. i jednej z dnia 8 grudnia 2000 r. określających kwotę długu celnego. Decyzje określające kwotę długu celnego nie były decyzjami wymiarowymi w zakresie podatku od towaru i usług, zawierały jednak obliczenie tego podatku na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 2003 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (DZ. U. z 1993 r. nr 11 poz. 50). W związku z tymi decyzjami organ celny pobrał od Skarżącego podatek od towarów usług w wysokości określonej we wspomnianych decyzjach na podstawie obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 5 ustawy VAT z 1993 r.
Organ podatkowy pierwszej instancji odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty na podstawie przepisów art. 207, art. 211, art. 72 § 1 pkt 2, art. 73 § 1 pkt 2, art. 74 a, art. 75 § 1, 77 § 1 pkt 2, art. 80 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U nr 131, poz. 926 ze zm.).
Na skutek wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R., Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, uzupełnionej pismem procesowym z 5 czerwca 2009 r., Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej "naruszenie powszechnie obowiązującego prawa przez utrzymanie w mocy decyzji obarczonej poważnymi wadami prawnymi". Skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy VAT z 1993 r. zobowiązanie podatkowe w podatku VAT powstawało w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej lub decyzji urzędu skarbowego lub urzędu kontroli skarbowej. W przedmiotowej sprawie nie było takiej deklaracji (zgłoszenia celnego), zatem organ celny (Urząd Celny w C.) nie mógł zastosować procedury, o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy VAT z 1993 r. Zdaniem Skarżącego na podstawie art. 11 c ustawy o VAT z 1993 r. jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, jedynym uprawnionym do określenia w drodze decyzji zobowiązania w podatku VAT był Urząd Skarbowy.
Ponadto Skarżący stwierdził, że skoro nie było deklaracji (zgłoszenia celnego) ani stosownej decyzji wymiarowej, to na podstawie ar 10 ust. 2 ustawy VAT z 1993 r. wysokość zobowiązania Skarżącego w podatku VAT wynosiła 0 zł. Skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące braku właściwości rzeczowej organów celnych do zmiany zobowiązania w VAT w drodze decyzji oraz na stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. dotyczące Skarżącego w innych sprawach, gdzie uznano, że organy celne nie miały prawa wydawać w latach 2000 i 2001 decyzji określających kwotę zobowiązań podatkowych w podatku VAT.
Skarżący również podniósł, że w zakresie odprawy celnej skorzystał z usług J. S. podającego się za przedsiębiorcę prowadzącego agencję celną, który miał dokonywać wszelkich formalności i opłat związanych z importem samochodów i to jemu przekazywał środki na opłacenie ceł i podatków, ufając że wszystkie formalności zostaną wykonane należycie. Skarżący zarzucił też, że w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do podnoszonych przez Skrzącego argumentów, czym naruszył przepisy art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Powołał się na przepis art. 72 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym nadpłata powstaje wtedy, gdy dokonana przez podatnika wpłata przewyższa kwotę podatku wymaganą przepisami prawa, zaś świadczenie jest nienależne, gdy podatnik dokonuje wpłaty podatku, mimo że nie jest do tego zobowiązany lub w sytuacji, gdy w chwili dokonania wpłaty istniał wprawdzie tytuł prawny w postaci decyzji, lecz został uchylony. Dalej organ podniósł, że nie zaistniała żadna z przesłanek stwierdzenia nadpłaty na podstawie art. 73 § 1 Ordynacji podatkowej, zauważył też, że na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy VAT z 1993 r. obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT z tytułu importu powstawał z mocy samego prawa w momencie powstania długu celnego, a przepisy art. 11 b i art. 11 c ustawy VAT z 1993 r. zobowiązywały Urząd Skarbowy do wydania decyzji ustalającej wysokość podatku VAT jedynie wtedy, gdy podatnik kwestionował obliczenie podatku lub istnienie obowiązku podatkowego, oraz gdy organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w wysokości niższej od należnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. właściwie ustalił stan faktyczny i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy VAT z 1993 r. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług powstał z chwilą powstania długu celnego. Zgodnie z art. 210 § 1 i 2 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23 poz. 17 ze zm.) dług celny, co do sprowadzonych przez Skarżącego samochodów odprawionych na podstawie sfałszowanych dokumentów SAD powstał z mocy prawa z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru (samochodów) na polski obszar celny i powstanie długu celnego oraz obciążenie tym długiem celnym Skarżącego stwierdzone prawomocnymi decyzjami organów celnych wymienionych powyżej. Obciążenie podatkiem VAT Skarżącego wynikało z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT z 1993 r., ponieważ to na nim ciążył obowiązek uiszczenia cła, a wyliczenie podatku było zgodne z art. 15 ust. 4 ustawy VAT z 1993 r. Organ celny obliczył wysokość podatku VAT na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy VAT z 1993 r. i dokonał poboru tego podatku jako płatnik na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy VAT z 1993 r. Sąd uznał, że wobec braku wskazania należnego podatku VAT w zgłoszeniach SAD organ celny miał prawo obliczyć wysokość podatku VAT tak jakby zgłoszenie w tym zakresie było nieprawidłowe, to jest na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. Zauważył przy tym, że na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r. Skarżący miał obowiązek zapłacić podatek VAT obliczony przez organ celny nawet gdyby uznać, że brak dokumentu SAD (zgłoszenia celnego) nie stanowi podstawy do zastosowania art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej słusznie uznał, że skoro Skarżący nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 11 b ustawy o VAT z 1993r. dającego mu prawo do wystąpienia w ciągu miesiąca od pobrania podatku o wydanie przez organ podatkowy decyzji w sprawie sprostowania obliczenia podatku lub uznania nieistnienia obowiązku podatkowego oraz w sprawie zwrotu niesłusznie pobranej kwoty, a podatek został zapłacony w wysokości należnej, to brak było podstaw do wydawania przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość podatku.
Wobec powstania obowiązku podatkowego od importowanych samochodów z mocy samego prawa w wysokości zapłaconej przez Skarżącego nie mogła powstać nadpłata o jakiej mowa w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej i słusznie organy podatkowe stwierdziły w konsekwencji brak podstaw do zwrotu nadpłaty na podstawie art. 73 i następnych Ordynacji podatkowej. Sąd badając zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności dotyczy to wskazywanych przez Skarżącego art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej, gdyż zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w sposób wystarczający dla wydania prawidłowej decyzji odniósł się do argumentacji podnoszonej przez Skarżącego w odwołaniu.
Od powyższego wyroku W. S. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie
- I. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
- a) art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej ustawa VAT), polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie art. 11 ust. 2 ustawy VAT ma zastosowanie,
- b) art. 11 ust. 5 ustawy VAT, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie art. 11 ust. 5 ustawy VAT ma zastosowanie.
- c) art.11b ustawy VAT, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie art. 11b ustawy VAT ma zastosowanie.
- d) art. 10 ust. 2 ustawy VAT, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie art. 10 ust. 2 ustawy VAT nie ma zastosowania,
- e) art. 11c ust. 1 ustawy VAT, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie art. 11c ust. 1 ustawy VAT nie ma zastosowania.
- f) art. 79 § 2 pkt 1 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie art. 79 § 2 pkt 1 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania, oraz na podstawie
- II. art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania, w sytuacji kiedy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie niemal w całości argumentacji zawartej w skardze, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił okoliczności, wskutek których doszło do wydania decyzji celnych skierowanych do skarżącego i zapłaty przez niego wskazanego w nich podatku VAT, którego zwrotu obecnie się domaga. Wskazał, że skarżący stał się ofiarą J. S., który podając się za przedsiębiorcę prowadzącego agencję celną w C. oferował importerom samochodów dokonanie odprawy celnej z załatwieniem wszelkich formalności. Po skorzystaniu z jego usług, okazało, się, że dokumenty odprawy celnej są fałszywe, a pobrane kwoty celem uiszczenia należności celno - podatkowych nie wpływały na konto Urzędu Celnego w C. Następnie pełnomocnik Skarżącego wskazał, że niniejszej sprawie niewłaściwie zastosowano art. 11 ust. 2 ustawy VAT. Rola bowiem organów celnych w zakresie podatku VAT, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2003 r., ograniczała się jedynie do weryfikacji zgłoszenia celnego, obliczenia kwot podatku w prawidłowej wysokości jeżeli były wykazane w nieprawidłowej i wykazaniu w takiej wysokości w zgłoszeniu celnym.
W niniejszej sprawie w żadnym w trzech przypadków nie było złożone zgłoszenie celne, zatem nie ma zastosowania art. 11 ust. 2 ustawy VAT. Ponadto niewłaściwie zastosowano art. 11 ust. 5 ustawy VAT, gdyż rola organów celnych w zakresie podatku VAT, zgodnie z treścią art. 11 ust. 5 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2003 r., ograniczała się do poboru podatku VAT w kwocie wskazanej w zgłoszeniu celnym (ewentualnie w wysokości wynikającej z weryfikacji na podstawie art. 11 ust 2 ustawy VAT kwoty podatku wskazanej w zgłoszeniu celnym). W przypadku braku zgłoszenia celnego jedynym właściwym do określenia kwoty podatku był organ podatkowy - urząd lub naczelnik urzędu skarbowego co wynika z treści art. 11c ust 1 ustawy VAT. Uznanie argumentacji przedstawionej w skarżonym wyroku, zgodnie z którą organy celne również mogły pobierać podatek, spowodowałoby przyznanie dwóm całkowicie różnym organom tych samych kompetencji.
W tym zakresie pełnomocnik skarżącego powołał się na wyrok z dnia 28 stycznia 2005 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt FSK 1395/04 i wyrok z dnia 8 maja 2003r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2190/02. Z kolei niewłaściwe zastosowanie art. 11b ustawy VAT, który regulował obliczenie podatków z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 2, zdaniem pełnomocnika Skarżącego polega na tym, że wbrew treści art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który nadawał organom celnym kompetencje jedynie do weryfikacji zgłoszenia celnego, obliczenia kwot podatku w prawidłowej wysokości jeżeli były wykazane w nieprawidłowej i wykazaniu w takiej wysokości w zgłoszeniu celnym, organy zastosowały go pomimo niezłożenia zgłoszeń celnych. Zastosowanie art. 11 b spowodowało, że Sąd błędnie uznał, że minął termin do wniesienia wniosku o zwrot niesłusznie pobranej kwoty.
Uzasadniając naruszenie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT, pełnomocnik skarżącego podał, że przepis ten wskazywał, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Zgłoszenie celne stanowi deklarację. W przypadku braku zgłoszenia celnego przyjmuje się brak zobowiązania. Możliwe jest określenie kwoty zobowiązania, ale uprawnione są do tego jedynie organy podatkowe. Konsekwentnie z powodu braku deklaracji podatkowej oraz braku decyzji przyjąć należy wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości 0 zł. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, niezastosowanie w niniejszej sprawie powołanego powyżej art. 10 ust. 2 ustawy VAT spowodowało błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że istniało zobowiązanie w kwocie pobranej przez organy celne, a w konsekwencji nie powstała nadpłata.
Niewłaściwe zastosowanie art. 11c ust. 1 ustawy VAT, zgodnie z którym, jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, jedynym uprawnionym do określania w drodze decyzji zobowiązania w podatku od towarów i usług był organ podatkowy (urząd skarbowy), polega w ocenie pełnomocnika skarżącego na tym, że organy celne nie miały żadnych kompetencji w zakresie zmiany kwoty zobowiązania w przypadku niezłożenia zgłoszenia celnego. W zakresie braku właściwości rzeczowej organów celnych do zmiany zobowiązania w VAT w drodze decyzji w sprawach analogicznych jak niniejsza oraz w zakresie zasadności zastosowania art. 11 c ust. 1 ustawy VAT istnieje jednolita linia orzecznicza. Zgodnie z art. 79 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej, w przypadku pobrania przez płatnika podatku nienależnie, podatnik może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku w okresie 5 lat od dnia pobrania kwoty. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie.
Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest kwestia związana z nadpłatą w podatku od towarów i usług. Jak wynika z uzasadnienia wyroku i z akt sprawy, skarżący wniósł o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku VAT uiszczonym w związku z wydaniem przez organ celny trzech decyzji określających kwotę długu celnego wraz z obliczeniem tego podatku na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 2003 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym.
Regulacje dotyczące nadpłaty zawarte są w przepisach Rozdziału 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), w przepisach art. 72 – 80. Zgodnie z art. 72 § 1 za nadpłatę uważa się kwotę 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej, 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
Mając na uwadze treść art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nadpłatę można ogólnie zdefiniować jako nienależne świadczenie podatkowe. Przepis ten uznaje za nadpłatę kwotę podatku nadpłaconego lub zapłaconego nienależnie. O nienależnie zapłaconym podatku można mówić wtedy, gdy dany podmiot dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany w świetle określonych przepisów prawa podatkowego.
W niniejszej sprawie, jak wynika ze skargi kasacyjnej (a także skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a przede wszystkim wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty), skarżący prawa do zwrotu zapłaconego podatku od towarów i usług upatruje w fakcie, iż został on zapłacony na podstawie, jego zdaniem, wadliwych decyzji organów celnych. W swoich pismach wskazuje na naruszenia prawa, do których w jego ocenie doszło podczas wydania tych decyzji.
Stanowisko skarżącego jest błędne. Przede wszystkim zauważyć należy, że przedmiotem tej sprawy nie jest kwestia związana z oceną prawidłowości wskazanych przez autora skargi kasacyjnej decyzji ostatecznych, gdyż taka ocena może być przeprowadzona jedynie w trybie przewidzianym do takiej kontroli (wznowienia postępowania bądź stwierdzenia ich nieważności), a jedynie ocena, czy doszło do powstania nadpłaty. Oznacza to, że aby ustalić, czy doszło do nienależnego zapłacenia podatku, konieczne jest sięgnięcie do innych przepisów prawa podatkowego, w szczególności określających podmiot i przedmiot opodatkowania oraz powstanie obowiązku podatkowego. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy VAT z 1993 r. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług powstał z chwilą powstania długu celnego, natomiast w myśl art. 210 § 1 i 2 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23 poz. 17 ze zm.) dług celny, co do sprowadzonych przez skarżącego samochodów odprawionych na podstawie sfałszowanych dokumentów SAD, powstał z mocy prawa z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru (samochodów) na polski obszar celny.
Obowiązek uiszczenia podatku VAT spoczywał na skarżącym na mocy art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT z 1993 r., a jego wysokość wynikała z regulacji zawartej w art. 15 ust. 4 tej ustawy. Autor skargi kasacyjnej naruszenia powyższych przepisów nie zarzucił. Jego stanowisko natomiast, że w przypadku braku zgłoszenia celnego (deklaracji), nie dochodzi do powstania zobowiązania podatkowego nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej, zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu nie powstaje zatem z chwilą doręczenia decyzji określającej wysokość tego zobowiązania, ale z mocy samego prawa, z chwilą wprowadzenia towaru na polski obszar celny.
Szczegółowo na temat sposobu powstania zobowiązania w podatku VAT z tytułu importu towarów wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie FPS 3/04. Wskazał w niej m.in., że charakter zobowiązania w podatku od towarów i usług określają m.in. przepisy art. 6, art. 10, art. 11, art. 19 i art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z przepisów tych wynika, że zobowiązanie w tym podatku powstaje poprzez zaistnienie okoliczności, z którymi prawo łączy powstanie takiego zobowiązania, czyli z mocy prawa.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów art. 11 ust. 2, art. 11 ust. 5, art. 11b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, polegające na przyjęciu, że mają w niniejszej sprawie zastosowanie oraz przepisów art. 10 ust. 2, art. 11c ustawy o VAT i art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nie mają one zastosowania - są chybione. Jak wcześniej była bowiem mowa, aby skutecznie domagać się stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług – skarżący powinien wykazać, że zapłacił podatek VAT, pomimo, że przepisy podatkowe nie nakładały na niego takiego obowiązku.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie niemal w całości argumentacji zawartej w skardze. Uzasadniając powyższy zarzut, pełnomocnik skarżącego nie wykazał w jakiej części Sąd pominął argumenty strony oraz, dlaczego jego zdaniem naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny przy tym oznacza taki, który determinuje treść orzeczenia.
Nie stwierdzając zatem wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa, należało ją oddalić na zasadzie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.