Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1622/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi S. W. (dalej: strona lub skarżąca) na 10 odrębnych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2007 r. do września 2008 r. Pismem z dnia 13 maja 2016 r. strona wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zawierając w niej jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych obu instancji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie tych decyzji spowoduje dla niej daleko idące skutki, których odwrócenie mogłoby okazać się niemożliwe. Strona od 2011 r. nie prowadzi aktywnie działalności gospodarczej, a jej wyłącznym źródłem utrzymania jest emerytura. Jedynym wartościowym składnikiem majątku skarżącej, z którego mogłaby być prowadzona skuteczna egzekucja, objętym ustrojem wspólności majątkowej małżeńskiej, jest natomiast nieruchomość gruntowa.
Tymczasem niebezpieczeństwo licytacyjnej sprzedaży nieruchomości doprowadziłoby do utraty tego składnika majątku, co nie mogłoby zostać wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., mającym na podstawie art. 193 powołanej ustawy odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki.
Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny, kontrolujący zasadność wniosku o wstrzymanie, może być - tak jak w rozpoznawanej sprawie - materiałem, który po części został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r. II FZ 417/10). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym.
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zawartym w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie ograniczając się tylko do ogólnych wywodów na temat istoty wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Z treści wniosku, jak również ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji załączonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca nie posiada środków finansowych pozwalających na uregulowanie należności wynikających z zaskarżonych decyzji. Łączna kwota należności, do zapłaty których skarżąca została zobowiązana ww. decyzjami przekracza 600.000 zł, podczas gdy stały dochód miesięczny uzyskiwany przez skarżącą i jej męża z tytułu emerytur wynosi 3.349,99 zł (w tym dochód samej skarżącej - 613,24 zł).
Ponadto wobec skarżącej i jej małżonka prowadzone są postępowania zabezpieczające. Skarżąca jest również właścicielką (na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej) nieruchomości gruntowej (niewykorzystywana działka rolna), stanowiącej wg niej jedyny składnik majątku, z którego mogłaby być prowadzona egzekucja. Zgodzić się należy przy tym ze skarżącą, że sprzedaż ww. składnika majątkowego (czy to przez nią samą, czy też w trybie egzekucji administracyjnej) w celu pozyskania środków na zaspokojenie należności wynikających z zaskarżonych decyzji wiązać się będzie z nieodwołalną utratą tego składnika majątkowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet w przypadku wzruszenia przez sąd administracyjny kontrolowanych decyzji administracyjnych, tego rodzaju skutek byłyby trudny bądź niemożliwy do odwrócenia. Z tego powodu uzasadnione jest uwzględnienie wniosku strony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.