Uzasadnienie
We wniosku z dnia 03.12.2009 r. J. K. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 22.09.2008 r., w której organ podatkowy określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.
Skarżący wskazał, że podjęte wobec niego czynności egzekucyjne, w tym zajęcie posiadanego samochodu i rachunków bankowych, zmusiły go do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Obecnie pracuje na pół etatu i ma problemy, aby zaspokoić podstawowe potrzeby swojej rodziny. Skarżący podniósł, że jego aktualna sytuacja materialna jest efektem nieuczciwych działań jego kontrahentów, jak również wadliwym prowadzeniem postępowania podatkowego. Zdaniem skarżącego został on wprowadzony w błąd przez urzędników urzędu skarbowego. Skarżący zaznaczył, że dochodzone od niego należności z tytułu zaległego podatku od towarów i usług nie są usprawiedliwione, albowiem on należy podatek w sporym okresie odprowadził.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec takiej jego oceny w punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "popsa" decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Taka redakcja przepisu oznacza, że aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on wskazać na okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych przesłanek.
W świetle zaprezentowanych powyżej wywodów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał – do czego obliguje go treść wspomnianego artykułu – przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniesione we wniosku argumenty dotyczące ewentualnych wadliwości w postępowaniu podatkowym, jak również zachowania się kontrahentów skarżącego znajdują się poza przedmiotem badań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu. Na obecnym etapie tut. Sąd zobowiązany jest wyłącznie do oceny, czy wykonanie egzekucyjne decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Skarbowego grozi dla skarżącego wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki. W tym względzie wskazać należy, że za taką sytuację nie można uznać prowadzenia czynności egzekucyjnych. Postępowanie egzekucyjne jest bowiem normalnym skutkiem stwierdzenia zaległości podatkowych i brakiem ich dobrowolnego uregulowania.
W realiach sprawy wskazać również należy, że dotychczasowe czynności egzekucyjne z pewnością, wbrew stanowisku skarżącego, nie zagrażają w sposób nadmierny skarżącemu (ani jego rodzinie). Faktycznie doszło w sprawie do zajęcia ruchomości skarżącego – samochodu, jednakże jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych oświadczenia skarżącego o stanie majątkowym jest on właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości o łącznej wartości 230.000 zł. W takiej sytuacji nie można uznać, aby zajęcie samochodu mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 popsa.
Skarżący podał również, że rozpoczęcie postępowania egzekucyjnego (szerzej działalność urzędników aparatu skarbowego) zmusiła go do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, w tym zwolnienia zatrudnianych pracowników. Te fakty mogłyby uzasadniać udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Jednakże faktów tych skarżący nawet nie uprawdopodobnił. Do wniosku skarżący nie załączył bowiem ani informacji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, ani z ewidencji płatników składek, ani nie przedstawił dokumentacji świadczącej o rozwiązaniu z pracownikami stosunku pracy. Dla tut. Sądu samo oświadczenie skarżącego o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy fakt ten nie jest trudny do uprawdopodobnienia, nie jest wystarczające.
Kierując się powyższymi wywodami Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 popsa orzekł jak w sentencji.