Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 24 października 2017 r., w sprawie I SA/Lu 544/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 19 kwietnia 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r.
Sąd I instancji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z 6 lipca 2015 r., którym przedłużono termin zwrotu VAT za kwiecień 2015 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Skarżącego.
- 2. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając WSA w Lublinie w skardze kasacyjnej naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm., dalej: u.p.t.u.) w związku z art. 274b, art. 213 § 2, art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 64 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie z naruszeniem zasad wspólnego systemu VAT, tj. zasady neutralności, proporcjonalności oraz "rozsądnego czasu" na dokonanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a także podstawowego uprawnienia składającego się na treść prawa własności, jakim jest swobodne dysponowanie własnością;
- II. przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne jego zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.
Skarżący wniósł przy tym o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie tego wyroku w całości, jak również postanowień organów obu instancji. Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
3.1. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zasadniczo zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami, a tym samym władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały wyraźnie określone w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje stronę, która składa skargę kasacyjną, do prawidłowego konstruowania zarówno samych zarzutów kasacyjnych, jak i ich uzasadnienia.
3.2. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie jest bezzasadna, z uwagi na wadliwość uzasadnienia jej zarzutów. Sprowadza się ono bowiem do przytoczenia treści uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r. (sygn. akt I FPS 2/16) oraz stanowiska zajętego w jej uzasadnieniu, a następnie stwierdzenia, że "pod wpływem żądania Strony z dnia 22 grudnia 2016 r. o udzielenie informacji czy organ wykonał zalecenie sformułowane w mającej ogólną moc wiążącą uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. (sygn. akt I FPS 2/16), Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. uzupełnił postanowienie z dnia 6 lipca 2015 r. wskazując termin przedłużenia zwrotu nadwyżki podatku "do dnia 31 marca 2017 r." oraz sprostował treść pouczenia co do prawa zaskarżenia przedmiotowego postanowienia.
Zdaniem Skarżącego, fakt formalnie dopuszczalnego w świetle art. 213 § 2 O.p. uzupełnienia sentencji postanowienia organu podatkowego I instancji nie wpływa na ocenę sprawy. Bez wątpienia bowiem przez okres półtora roku tj. od 6 lipca 2015 r. do 17 stycznia 2017 r. Skarżący pozbawiony został realnej gwarancji ochrony swoich praw z perspektywy terminowości prowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u.".
Tego rodzaju uzasadnienie skargi kasacyjnej w żaden sposób nie daje podstaw do jej uwzględnienia, gdyż formułując zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274b, art. 213 § 2, art. 121 § 1 O.p. oraz art. 64 Konstytucji RP, nie wskazano w czym konkretnie Strona upatruje naruszenia ww. przepisów, skoro odnośnie art. 213 § 2 O.p. stwierdza formalną dopuszczalność jego zastosowania w tej sprawie, naruszenia art. 274b i art. 121 § 1 O.p. oraz art. 64 Konstytucji RP w ogóle nie uzasadnia, a w kwestii zasadniczej, której dotyczy przedmiot tej sprawy, tzn. przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., podniesiono jedynie, że Skarżący pozbawiony został realnej gwarancji ochrony swoich praw z perspektywy terminowości prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co "wpłynęło negatywnie na sytuację ekonomiczną Strony poprzez ograniczenie na okres półtorej roku prawa Strony do zasady neutralności podatku VAT, zasady proporcjonalności, zasady dokonywania zwrotu w rozsądnym terminie oraz podstawowego uprawnienia składającego się na treść prawa własności, jakim jest swobodne dysponowanie własnością (art. 64 Konstytucji RP)".
Zaakcentowano zatem jedynie negatywne dla Skarżącego skutki przedłużenia terminu zwrotu podatku, lecz nie wskazano, na czym miało polegać naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w okolicznościach tej sprawy, w której Sąd I instancji stwierdził, że "Organ odwoławczy wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że powodem przedłużenia zwrotu VAT było zweryfikowanie podstawy uznania, że doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, z uwagi na obiektywne wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu transakcji zawartych między podatnikiem a jego kontrahentem. Wątpliwości organu wzbudziła przede wszystkim wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz łotewskiej spółki "C." z uwagi na informacje o wykreśleniu spółki z rejestru podatników, niewykazywaniu sprzedaży, braku pracowników, adres handlowy spółki wskazujący na rejestrację w apartamentach mieszkalnych".
W skardze kasacyjnej nie wykazano zatem, aby powyższa argumentacja była wadliwa, a tym samym, że niezasadne było przedłużenie - na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. - terminu zwrotu podatku. Samo przedłużenie terminu zwrotu podatku nie narusza zasady neutralności VAT, jeżeli ma miejsce w sytuacjach przewidzianych prawem i zgodnie z procedurą podatkową. Ponieważ przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku w podatku od towarów i usług jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu, Strona - aby podważyć zasadność takiego przedłużenia - powinna wykazać brak podstaw do dokonywania takiej weryfikacji, czego w rozpatrywanej skardze kasacyjnej w żaden sposób nie wykazano.
- 3.3. W sytuacji zatem, gdy motywy skargi kasacyjnej nie pozwalają na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274b, art. 213 § 2, art. 121 § 1 O.p. oraz art. 64 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, za chybiony uznać także należy zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.
- 3.4. Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako niezasadna, została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a.