Uzasadnienie
W dniu 2 lutego 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo Dyrektora Izby Celnej w B., w którym cofnięto skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 200/07, oraz wniesiono o umorzenie postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten, w związku z treścią art. 193 P.p.s.a., stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 60 P.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.
Z uwagi na treść art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił również z urzędu zwrócić Dyrektorowi Izby Celnej w B. połowę uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił natomiast wniosek pełnomocnika strony przeciwnej – Z. P. – o zwrot kosztów postępowania, gdyż brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia w świetle art. 209 P.p.s.a.