Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Op 363/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę T. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowego w O. z dnia 14 kwietnia 2015r.
Sąd wskazał, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie podlegało obowiązkowi uiszczenia wpisu stosunkowego. Wysokość wpisu została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) dalej: rozporządzenie. Na mocy § 1 pkt 3 rozporządzenia wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi przy kwocie ponad 50.000 zł do 100.000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia (różnica pomiędzy podatkiem zadeklarowanym przez podatnika, a określonym w zaskarżonej decyzji) w przedmiotowej sprawie wynosi 69.883,45 zł. Zatem należny wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 1.500 zł.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącego uiścił tytułem wpisu kwotę 754 zł. Na wezwanie Sądu profesjonalny pełnomocnik strony nie uzupełnił należnego wpisu od skargi o kwotę 746 zł, a jedynie przesłał potwierdzenie uiszczenia części wpisu w kwocie 754 zł, dokonanego w chwili wnoszenia skargi do sądu. Zaznaczyć przy tym należy, że skierowane do pełnomocnika zarządzenie z dnia 15 czerwca 2015r. w sposób jasny określało, że pełnomocnik jest wzywany do uzupełnienia wpisu o kwotę 746 zł. Zarządzenie wskazywało również podstawę prawną wpisu jak i pouczenie, że nieuiszczenie wskazanej kwoty w terminie 7 dni od dnia doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego, zaskarżył w całości rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Zarzucił postanowieniu na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 220 § 3 w związku z art. 231, art. 215 § 1 oraz art. 216 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia, a tym samym błędne wskazanie wysokości wpisu stosunkowego od skargi, konsekwencją czego było odrzucenie skargi wobec nieuzupełnienia wpisu przez skarżącego.
Ze względu na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Podkreślił, że łączne zobowiązanie podatkowe wynosi 22.304 zł oraz 2.810 zł nadwyżki podatku naliczonego do zwrotu. Zatem ustalona wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w skardze oraz wysokość uiszczonej opłaty sądowej jest prawidłowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny determinowany jest, postawionymi w kasacji zarzutami, zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Norma wyrażona w art. 183 § 1 P.p.s.a., oznacza, że NSA związany jest podstawami oraz wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 P.p.s.a.). Związanie wnioskami oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła. Natomiast związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które wyraźnie zostały wskazane przez stronę skarżącą.
W rozpoznawanej sprawie Sąd kasacyjny, jakim jest Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się nieważności postępowania, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli natomiast przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały.
Stosownie zaś do art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności pragnie podkreślić, że zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2015 r. Przewodniczący I Wydziału Sądu I instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 746 zł. W odpowiedzi na zarządzenie pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. pełnomocnik strony przesłał potwierdzenie przelewu pod tytułem "opłata sądowa od skargi" dokonanego w dniu 13 maja 2015 r. na kwotę 754 zł. Pełnomocnik nie zaskarżył powołanego zarządzenia z dnia 15 czerwca 2015 r., tym samym nie została zakwestionowana wysokość wpisu od wniesionej skargi ustalona przez Sąd I instancji na kwotę 1.500,00 zł.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem, wniesionej przez podatnika do WSA skargi, była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 14 kwietnia 2015 r. We wskazanym rozstrzygnięciu organ określił skarżącemu kwotę podatku naliczonego w innej wysokości niż zadeklarowana przez stronę skarżącą. Ze wskazanej decyzji wynika, że podatek naliczony za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r. wyniósł łącznie 69.883,45 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
W przedmiotowej sprawie zaskarżono decyzję organu odwoławczego w całości. Zatem wpis stosunkowy od skargi został prawidłowo ustalony przez Sąd I instancji w wysokości 1.500,00 zł zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle wartości przedmiotu zaskarżenia i przytoczonych przepisów należy stwierdzić, że zarzut skargi kasacyjnej, w których kwestionuje się ustaloną przez Sąd I instancji wartość przedmiotu zaskarżenia i wysokość należnego wpisu od skargi, jest niezasadny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Brak jest natomiast podstawy prawnej do orzekania o kosztach postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – postanowienia.