Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28.03.2008 r., sygn. akt I SA/Łd 632/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa" odrzucił skargę Krystyny C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 27.03.2007 r. w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spadkodawcy w podatku od towarów i usług za 2001 r. z uwagi na nie uzupełnienie przez skarżącą braków skargi (podpisu) w zakreślonym przez Sąd terminie (do dnia 04.06.2007 r.).
W dniu 06.06.2007 r. skarżąca podpisała skargę oraz złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej podpisania. Zarządzeniem z dnia 15.06.2007 r. doręczonym w sposób zastępczy w dniu 04.07.2007 r. skarżąca wezwana została do przedstawienia w terminie 7 dni zwolnienia lekarskiego uprawdopodobniającego okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z uwagi na bezskuteczny upływ zakreślonego w wezwaniu terminu, postanowieniem z dnia 18.09.2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19.02.2008 r., sygn. I FZ 520/07, oddalił zażalenie skarżącej.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej, po przywróceniu przez WSA w Łodzi postanowieniem z dnia 06.08.2008 r. (k.92) terminu do wniesienia środka odwoławczego, złożył skargę kasacyjną, w której, powołując się na naruszenie przez Sąd art. 58 § 1 pkt 2, art. 85 i art. 86 § 1 popsa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- 2. wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 27.03.2007 r. w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spadkodawcy w podatku od towarów i usług za 2001 rok w łącznej kwocie 251.930,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 140.980.00 zł oraz wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji wydanej w niniejszej sprawie,
- 3. przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej,
- 4. przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podpisanego egzemplarza skargi,
- 5. przyznanie na rzecz skarżącego kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego z urzędu według norm przepisanych,
- 6. dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci dokumentacji medycznej skarżącej na okoliczność istnienia przeszkód do uzupełnienia braków formalnych pisma w przepisanym terminie niezależnych od skarżącej.
W uzasadnieniu do tak sformułowanych zarzutów autor skargi kasacyjnej przeprowadził szeroki wywód uzasadniający twierdzenie o braku winy skarżącej w uchybieniu zarówno terminu do podpisania skargi jak i terminu do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do podpisania skargi. W tym zakresie wskazano, że zasadniczym powodem braku aktywności strony skarżącej był jej pobyt w placówce leczniczej i odbyte tam leczenie. Na dowód czego do skargi kasacyjnej dołączono dokumentację lekarską potwierdzającą przytoczone okoliczności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej ewentualnie odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a wnioski w niej zawarte nie zasługują na uwzględnienie.
Zanim jednak tut. Sąd przedstawi uzasadnienie powyższego poglądu przypomnieć trzeba, że przedmiotem zaskarżenia na obecnym etapie jest orzeczenie, którym zakończono postępowanie z powodów formalnych (postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych). Treść tego orzeczenia wyznacza zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu. Konkluzja ta sprawia, że wszelkie argumenty i towarzyszące im żądania procesowe, poza wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, należy uznać za bezprzedmiotowe jako mieszczące się poza kognicją tut. Sądu. Wniosek ten dodatkowo wspiera fakt, iż niektóre z wysuwanych przez stronę żądań już rozstrzygnięto prawomocnymi orzeczeniami wydanymi poza postępowaniem zakończonym zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem o odrzuceniu skargi.
Biorąc powyższe pod uwagę, w pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. W tej kwestii podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 w związku z art. 193 popsa zgodnie z którą wniesienie skargi kasacyjnej nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Stosownie do art. 61 § 3 popsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 18.05. 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, nie publ.).
W rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła jakichkolwiek racji przemawiających za przyznaniem tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 popsa. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera bowiem ani jednego argumentu przemawiającego za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Wnioskodawca nie wykazał zatem w żaden sposób, że doszło do spełnienia którejkolwiek z przewidzianych prawem przesłanek zastosowania niniejszej instytucji.
Przechodząc zaś do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej uzasadniających - zdaniem jej autora - uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi oraz argumentacji przytoczonej na ich poparcie, stwierdzić trzeba, że w istocie pełnomocnik skarżącej zmierza do wykazania braku winy swojej mandantki w uchybieniu terminu do złożenia podpisu pod skargą. Tymczasem zasygnalizowana kwestia była już przedmiotem analizy zarówno WSA w Łodzi jak i tut. Sądu, który postanowieniem z dnia z dnia 19.02.2008 r., sygn. I FZ 520/07, oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Łodzi wydane w dniu 18.09.2007 r. odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do podpisania skargi. Postanowienie NSA nie podlega zaskarżeniu i na podstawie art. 170 popsa wiąże nie tylko strony postępowania ale również inne organy i sądy. Innymi słowy, na obecnym etapie tut.
Sąd nie ma prawnej możliwości odniesienia się do raz już przesądzonej kwestii uchybienia przez stronę terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie. W związku z tym dla tut. Sądu dołączona do skargi dokumentacja lekarska skarżącej dotycząca właśnie tej kwestii nie ma znaczenia procesowego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 § 1 popsa oraz art. art. 61 § 3 w związku z art. 193 popsa orzekł jak w sentencji.