Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1140/14, odrzucił skargę J. G. nazywanej dalej "Skarżącą", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 30 maja 2014 r. w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.
Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że 2 czerwca 2014 r. wspomnianą decyzję pozostawiono w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, z uwagi na nieobecność Skarżącej. Przesyłka została awizowana powtórnie 10 czerwca 2014 r. Z uwagi na okoliczność, że Skarżąca nie podjęła jej z urzędu pocztowego w terminie 14 dni, zgodnie z art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), należało przyjąć, iż decyzja została doręczona Skarżącej w drodze doręczenia zastępczego 16 czerwca 2014 r.
Od tego dnia rozpoczął bieg 30 dniowy termin do wniesienia skargi, o którym jest mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". W tym stanie rzeczy, skoro Skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym dopiero 29 lipca 2014 r., skargę należało odrzucić jako spóźnioną.
Sąd pierwszej instancji wspomniał ponadto, że Skarżąca faktycznie odebrała decyzję 1 lipca 2014 r.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 174 oraz art. 185 § 1 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".
W motywach skargi kasacyjnej pełnomocnik argumentował, że Sąd pierwszej instancji, wskazując, że Skarżąca odebrała przesyłkę z urzędu pocztowego dopiero 1 lipca 2014 r., wprowadził dodatkową, pozaustawową przesłankę. Żaden z przywołanych w postanowieniu przepisów nie posługuje się bowiem terminem "dopiero". Jego zdaniem, skoro Skarżąca odebrała decyzję 1 lipca 2014 r., to nie można było przyjąć, że doszło do doręczenia zastępczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy zaznaczyć, że odbiega ona od wymaganego dla tego rodzaju środka odwoławczego poziomu profesjonalizmu.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 P.p.s.a.).
Uwagi te są o tyle istotne, że pełnomocnik Skarżącej "zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenia przepisów postępowania" wskazał na naruszenie art. 174 oraz art. 185 § 1 pkt 5 P.p.s.a.
Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego. Rzecz w tym, że Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć tego przepisu, ponieważ ma on zastosowanie wyłącznie do postępowania kasacyjnego przez Naczelnym Sądem Administracyjnym – za jego pośrednictwem strona wskazuje jakiego rodzaju przepisom uchybiono w zaskarżonym orzeczeniu.
Natomiast drugi z wymienionych przepisów nie zawiera we wskazanym paragrafie punktu piątego. Nawet gdyby przyjąć, że była to jedynie omyłka pisarska, a w istocie rzeczy autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenia art. 185 § 1 P.p.s.a., zaznaczyć należy, że adresatem tego przepisu jest Naczelny Sąd Administracyjny, który na jego mocy w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie.
Lektura skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że pełnomocnik Skarżącej nie sprostał obowiązkowi wskazania podstawy kasacyjnej. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem samo wskazanie rodzaju naruszenia – tak, jak uczynił to pełnomocnik Skarżącej "zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenia przepisów postępowania", czy też powołanie się na przepis wymieniający podstawy skargi kasacyjnej, nie wystarcza dla zachowania formy tego szczególnego rodzaju pisma. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia nie jest spełniony, jeżeli w skardze kasacyjnej oprócz wskazania na przepisu wymieniającego podstawy skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a), nie wskazano, które konkretnie przepisy ustawy zostały naruszone – oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu.
W motywach skargi kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej również nie precyzuje, który z przepisów oprócz art. 174 P.p.s.a., którego sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć, oraz nie występujący w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 185 § 1 pkt 5, miałby zostać naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Poprzestał jedynie na zarzuceniu Sądowi pierwszej instancji "posłużenia się terminem dopiero, jako nie występującym w żadnym ze wskazanych w uzasadnieniu przepisie, a więc użycia pozaustawowej przesłanki". Dalej pełnomocnik wytyka Sądowi, użycie terminu "doręczenia w drodze fikcji prawnej", zamiast "doręczenia zastępczego".
Jak już wcześniej wyjaśniono, zadaniem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które konkretnie przepisy postępowania zostały naruszone i jaki wpływ owo naruszenie miało na wynika sprawy. Uznać zatem należy, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie – wobec niewskazania jej podstaw kasacyjnych – nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 P.p.s.a. Mając na względzie treść skargi, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest ona obarczona nieusuwalnymi brakami i błędami konstrukcyjnymi, które uniemożliwiają merytoryczne ustosunkowanie się do argumentów przedstawionych w jej uzasadnieniu.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.