Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 23 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 283/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Wojciecha Z.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 14 stycznia 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca 2007 r. do lutego 2008 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku wskazał, że R. spółka z o. o. w likwidacji (dalej: "spółka") nie uregulowała w pełnej wysokości kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług wykazanych w deklaracjach VAT-7 za miesiące od marca do grudnia 2007 r. oraz za styczeń i luty 2008 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z 20 października 2010 r. określił spółce wysokość zobowiązania za wskazane okresy.
Spółka nie uregulowała różnicy zobowiązań podatkowych powstałych w wyniku określenia w drodze decyzji prawidłowych kwot, co spowodowało powstanie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za wskazane okresy. Wydane zostały tytuły wykonawcze, w oparciu o które Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunku bankowego dłużnika. Z uwagi na ogłoszenie upadłości likwidacyjnej dłużnej spółki komornik umorzył prowadzone wobec zobowiązanego administracyjne postępowanie egzekucyjne, a następnie, Sąd Rejonowy zakończył postępowanie upadłościowe (sygn. akt XI GUp 42/11).
Postanowieniem z 7 sierpnia 2012 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej W.Z.W. (dalej: "skarżący") byłego członka zarządu spółki, za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Decyzją z 7 listopada 2012 r. organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za wskazane zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego decyzją z 14 stycznia 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji:
- - utrzymać w mocy w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 r. oraz styczeń i luty 2008 r. wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego;
- - uchylić w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za odsetki za zwłokę za miesiące od marca do grudnia 2007 r. oraz styczeń i luty 2008 r., i w tym zakresie umorzyć postępowanie w sprawie.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z akt rejestrowych spółki oraz z odpisu pełnego z KRS wynikało, że jednoosobowy zarząd w rzeczonej spółce od momentu jej powołania tj. od 20 czerwca 2005 r. do 29 kwietnia 2008 r. (tj. do dnia rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w spółce), sprawował nieprzerwanie skarżący. Mając na uwadze, że cały majątek spółki uległ likwidacji, organ odwoławczy za spełnioną uznał przesłankę bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Wskazał, że przesłanka niewypłacalności spółki, o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. 2003 nr 60 poz. 535., dalej: "P.u.i.n") zaistniała już na koniec 2006 r., bowiem na dzień 31 grudnia 2006 r. zobowiązania spółki przekroczyły jej majątek.
Ponadto przeprowadzona analiza wskazywała również, że sytuacja finansowa spółki nie uległa zmianie w kolejnych okresach sprawozdawczych. Organ odwoławczy uznał, że spółka winna była złożyć we właściwym sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości nie później niż w styczniu 2007 r., obowiązku tego jednak nie dokonała. Wniosek o ogłoszenie upadłości rzeczonej spółki został zgłoszony przez likwidatora 25 listopada 2010 r.
Za niezasadne organ odwoławczy uznał twierdzenie skarżącego, że nie ponosi on winy w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, z uwagi na okoliczność, że przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki wystąpiły w okresie, gdy nie sprawował już funkcji członka jej zarządu. W decyzji organ podatkowy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie dowodzi, że zarówno termin płatności zobowiązań podatkowych wynikających z przedmiotowej decyzji jak i przesłanka niewypłacalności spółki obligująca zarząd do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości zaistniały w czasie, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu w spółce. Następnie stwierdził, że w toku postępowania przed organami podatkowymi skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby znaczne zaspokojenie zaległości podatkowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:
- - art. 116 § 1 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez błędną interpretację i selektywną ocenę materiału dowodowego, z którego jednoznacznie wynika, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie, a tym samym została spełniona przesłanka do wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu i wydania zaskarżonej decyzji,
- - art. 116 § 2 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188 O.p. poprzez błędną interpretację i selektywną ocenę materiału dowodowego, z którego jednoznacznie wynika, że skarżący nie może ponosić odpowiedzialność, jako członek zarządu, za zaległości podatkowe spółki, które powstały w czasie, kiedy nie pełnił on już funkcji członka zarządu,
- - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 w zw. z art. 116 O.p. poprzez błędną interpretację i selektywną ocenę materiału dowodowego co skutkuje wyłączeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego, w tym zasady prawdy materialnej.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podniósł, że bezsporne jest, że skarżący pełnił jednoosobowo funkcję członka zarządu spółki w okresie od 20 czerwca 2005 r. do 29 kwietnia 2008 r. Podkreślił, że prawidłowe kwoty zobowiązań podatkowych spółki w podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy rozliczeniowe zostały wprawdzie określone w decyzji, jednak zobowiązania te powstały już wcześniej i powinny zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach podatkowych tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny, która znalazła odzwierciedlenie w treści decyzji, wynika prawidłowość ustaleń organów podatkowych w zakresie wykazania, że przesłanka do ogłoszenia upadłości spółki zaistniała na koniec 2006 r. Już bowiem na dzień 31 grudnia 2006 r. zobowiązania spółki przekroczyły jej majątek. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przeprowadzona przez organ analiza wykazała, że sytuacja finansowa spółki nie uległa poprawie w późniejszym czasie. Wobec tego, zdaniem Sądu pierwszej instancji zasadnie wywiódł organ podatkowy, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony nie później niż w styczniu 2007 r. Dalej Sąd wskazał, że trafnie również podniósł organ podatkowy, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie mogło być usprawiedliwione tym, że rok 2006 był pierwszym pełnym rokiem podatkowym spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mimo zaistnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości skarżący nie wykazał, by wniosek taki złożono i że złożono go we właściwym czasie, lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Sąd stwierdził, że skarżący nie wskazał także mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, natomiast organy podatkowe obu instancji trafnie stwierdziły, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.
W ocenie Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również zebrały i rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy, natomiast w toku postępowania skarżący miał zagwarantowane wszelkie prawa procesowe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżony. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. poprzez stwierdzenie, że powyższy przepis stanowi, iż właściwym czasem do zgłoszenia wniosku o upadłość jest każdorazowo okres w którym upłynął termin płatności podatku w przypadku, gdy w następczo wydanej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wysokość zobowiązania podatkowego została znacząco podwyższona względem wysokości wskazanej w deklaracji. Tym samym zarzucono zaskarżonemu wyrokowi stosowanie wykładni ww. przepisu w sposób de facto uniemożliwiający zwolnienie się przez członka zarządu z odpowiedzialności solidarnej dzięki zgłoszeniu wniosku o upadłość we właściwym czasie, co czyni normę prawną konstytuowaną w art. 116 § 1 pkt 1 O.p. pozbawioną de facto treści normatywnej w zakresie możliwości egzoneracji członka zarządu od osobistej odpowiedzialności w sprawie rzeczonej;
- - art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. w szczególności niezastosowanie ww. przepisu w sposób pełny, tj. zastosowanie z pominięciem analizy okoliczności podnoszonych przez skarżącego a dotyczących braku winy czego wyrazem jest nie odniesienie się w sposób zupełny w uzasadnieniu wyroku do istnienia lub braku winy skarżącego jako przesłanki egzoneracyjnej dla stwierdzenia winy skarżącego w uchybieniu terminowi wskazanemu w przepisie;
- 2. przepisów prawa procesowego tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 116 O.p. oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 188 O.p. uzasadniającym jej uchylenia ze względu na naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 116 O.p.) oraz ww. przepisów postępowania polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie tj. nie rozstrzygnięcie jej z uwzględnieniem okoliczności, że spółka złożyła we właściwym czasie wniosek o upadłość, a ewentualnie opóźnienie złożenia ww. wniosku nastąpiło bez winy skarżącego.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena legalności decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Podstawą przyjętych ustaleń faktycznych był materiał dowodowy zebrany w rozpoznawanej sprawie i oceniony przez organy podatkowe. Nie można przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe, obowiązane zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wyjaśniły bowiem okoliczności faktyczne sprawy w sposób zmierzający do odtworzenia stanu rzeczywistego i uzyskania rzetelnych podstaw do właściwego zastosowania przepisów prawa. Punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie, uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody, nie budził zastrzeżeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości.
Decyzja w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialność może zostać wydana dopiero wtedy, gdy organ podatkowy będzie posiadał uzasadnione podstawy do przyjęcia, że pierwotny dłużnik (podatnik, płatnik, inkasent; tu: spółka) nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania, a wysokość tego zobowiązania musi wynikać z decyzji właściwego organu. Oznacza to zatem, że wysokość zaległości podatkowych, za które odpowiadać ma osoba trzecia, wynika z wcześniejszej decyzji organu podatkowego, wydanej we właściwym postępowaniu w stosunku do podatnika.
Jedną z grup podmiotów mieszczących się kategorii osób trzecich są członkowie zarządu spółek kapitałowych ponoszący odpowiedzialność za zaległości podatkowe tych spółek. Zgodnie bowiem z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają, solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis § 2 art. 116 stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.
Stosownie do brzmienia § 4 ww. przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu. W konstrukcji powołanego przepisu z jednej strony zawarto obowiązki, do których wypełnienia zobowiązany jest organ i od których spełnienia uzależnione jest orzekanie o odpowiedzialności osób trzecich, tj.: wykazanie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku spółki. Z drugiej strony, ściśle określono w nim tzw. przesłanki egzoneracyjne, które uwalniają członka zarządu, z udziałem którego prowadzone jest postępowanie od odpowiedzialności, o ile uprzednio wykaże on ich wystąpienie. Zalicza się do nich wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa.
Odpowiedzialność członka zarządu obejmuje swym zakresem przedmiotowym zaległości podatkowe, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia przez niego tej funkcji, a także zaległości podatkowe, o których mowa w art. 52 O.p. (nienależna nadpłata lub nienależny zwrot podatku, a także nienależne wynagrodzenie płatników lub inkasentów) powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W postępowaniu w sprawie odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z o.o. nie rozstrzyga się o zasadności, wymagalności i wykonalności obciążającego ją zobowiązania podatkowego, i tak długo jak zobowiązanie to nie zostanie zrealizowane, stanowiąc zaległość podatkową, obciążać będzie członka zarządu tej spółki (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Unimex, Wrocław 2015, str. 584).
Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie bezsporne było, że została spełniona pozytywna przesłanka sprawowania przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązań podatkowych. Skarżący pełnił jednoosobowo funkcję członka zarządu spółki w okresie od 20 czerwca 2005 r. do 29 kwietnia 2008 r. Zaskarżoną decyzją organ orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, byłego członka zarządu spółki za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2007 r. oraz za styczeń i luty 2008 r. - zatem odpowiedzialność została orzeczona za okres, w którym skarżący pełnił funkcję członka zarządu.
Naczelny Sąd Administracyjny popiera stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oblicza samoistnie podatnik i to na nim ciąży obowiązek obliczenia go w prawidłowej wysokości. Niewłaściwe wypełnienie tych obowiązków, w tym zaniżenie należności podatkowej, uzasadnia wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie art. 21 § 3 O.p. Niemniej jednak wydanie decyzji określającej w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe, pozostaje bez wpływu na moment powstania tego zobowiązania. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa i powinno zostać wykonane w prawidłowej wysokości w terminie przewidzianym w przepisach prawa. W tych okolicznościach sprawy prawidłowe kwoty zobowiązań podatkowych spółki w podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy rozliczeniowe zostały wprawdzie określone w decyzji, jednakże zobowiązania te powstały już wcześniej i powinny zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach podatkowych tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Odnosząc się do kwestii złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie należy wskazać, że przesłanka do ogłoszenia upadłości spółki zaistniała już na koniec 2006 r. Na dzień 31 grudnia 2006 r. zobowiązania spółki przekroczyły jej majątek, a sytuacja finansowa spółki nie uległa poprawie w późniejszym czasie. Wobec tego zasadnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony nie później niż w styczniu 2007 r.
Ponadto dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji na gruncie odpowiedzialności członków zarządu spółki kapitałowej konieczne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za omawiane okresy. Z uwagi na brak środków na zajętym rachunku bankowym spółki nie było możliwości realizacji zajęcia, a pod wskazanym adresem spółka nie prowadziła działalności i poborca podatkowy nie mógł wyegzekwować należności objętych tytułami wykonawczymi.
W związku z powyższym postanowieniem z 22 czerwca 2011 r. Sąd Rejonowy [...] w P. XI Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Naprawczych ogłosił upadłość spółki w celu likwidacji majątku dłużnika. Ogłoszenie upadłości zobowiązanej spółki spowodowało umorzenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa. Następnie postanowieniem z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt XI GUp 42/11 Sąd ten stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego.
Wobec powyższego spełnione zostały wszystkie przesłanki uzasadniające orzeczenie o podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowej tej spółki, a skarżący nie wykazał, że zaistniały przesłanki uzasadnienie wyłącznie jego odpowiedzialności. Tym samym zaskarżony wyrok nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego, w szczególności w zakresie opisywanym w skardze kasacyjnej.
W świetle niepodważonych skutecznie ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, uznając, że w świetle okoliczności sprawy, spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 116 O.p. Sąd prawidłowo ustalił, że organ podatkowy wykazał okoliczności warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki, a skarżący nie wykazał okoliczności mogących zwolnić go z tej odpowiedzialności.
Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że zgodnie z art. 116 O.p. organ podatkowy był zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. W świetle dokonanych ustaleń stanu faktycznego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo podzielił również ustalenia organów podatkowych, co do tego, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nie nastąpiło we właściwym czasie oraz, że niezgłoszenie tego wniosku nie nastąpiło z winy skarżącego.
Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 209 i art. 205 § 2 P.p.s.a.