Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 306/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę T. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 23 stycznia 2013 r., wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania.
Powyższy wyrok zaskarżony został skargą kasacyjną przez pełnomocnika T. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako "spółka").
Pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. pełnomocnik spółki wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego (błędnie nazwanego administracyjnym) przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Według pełnomocnika spółki przesłanką do zawieszenia postępowania kasacyjnego jest wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I FSK 516/13, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako "TSUE") z pytaniem prejudycjalnym. Powołano się także na pytanie prejudycjalne zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1140/12.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W myśl art. 126 P.p.s.a. Sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
Przepis art. 125 P.p.s.a. reguluje podstawy fakultatywnego zawieszenia postępowania. O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie Sądu.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania.
Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 516/13, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału TSUE z pytaniem prejudycjalnym o treści:
- 1. Czy art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE z 1977r. nr L 145, s. 1 ze zm.; dalej: Szósta dyrektywa) należy interpretować w ten sposób, że czynność, dokonywana w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, w której ani podatnik, ani organy podatkowe nie są w stanie ustalić tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru, jest dostawą towarów?
- 2. W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 17 ust. 2 lit. a), art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 Szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, podatek nie może być odliczony przez podatnika z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który nie był rzeczywistym dostawcą towaru i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru oraz zobowiązania go do zapłaty podatku, bądź określenia osoby zobowiązanej za wystawienie faktury na podstawie art. 21 ust. 1 lit. c) Szóstej dyrektywy?
Zważyć należy, iż niniejsza sprawa toczy się w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, a zatem w trybie nadzwyczajnym. Oznacza to, że przedmiotem sprawy nie jest decyzja wymiarowa. To z kolei sprawia, że odpowiedź TSUE na powyższe pytania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.
Odnośnie drugiego z powołanych pytań prejudycjalnych, skierowanego do TSUE przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1140/12 wskazać należy, że zagadnienie to zostało rozstrzygnięte przez TSUE postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. C-33/13.
Przedmiotowy wniosek nie spełnia również przesłanek z art. 126 P.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1, art. 126, 64 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.