Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 584/06 częściowo oddalającego skargę M. R. PHU P. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 17 maja 2006 r. nr (...) w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2005 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w G. z 5 września 2005 r. wskazując jako podstawę art. 61 § 3 w zw. z art. 192 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Wniosek ten uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji oraz trudną sytuacją. Skarżąca podniosła również, że ma na utrzymaniu dziecko i nie posiada majątku, z którego mogłaby spłacić zobowiązanie podatkowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał za oczywistą omyłkę wskazanie przez skarżącą w podstawie prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze kasacyjnej art. 192 p.p.s.a. zamiast art. 193 p.p.s.a.
Wniosek strony dotyczy de facto decyzji pierwszoinstancyjnej, a nie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Jednakże zarówno orzecznictwo, jak i doktryna wyrażają pogląd o możliwości badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej spawy (por. niepubl. postanowienia NSA: z 16 maja 2005 r. II OZ 363/05 i z 29 lipca 2005 r., a także J.P. Tarno w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r. oraz B. Dauter w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2006 r.).
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego sąd może, choć nie musi, po wniesieniu skargi wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona - poza stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i trudne do odwrócenia skutki - powołała się na okoliczności utrzymania dziecka i braku majątku, z którego mogłaby spłacić zobowiązanie podatkowe. W żaden sposób jednak nie uwiarygodniła przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, nie wskazała bowiem ani na możliwość zajścia konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, ani na trudne do odwrócenia skutki, do jakich doprowadziłoby wykonanie decyzji.
Sąd wydając orzeczenie w omawianym zakresie powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na podstawie wniosku strony oraz akt sprawy, jednak to na stronie skarżącej spoczywa uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 63 § 3 p.p.s.a.. Nie są bowiem wystarczające ogólnikowe twierdzenia, nie poparte konkretnymi faktami. Samo wskazywanie na to, że skarżąca ma na utrzymaniu dziecko i nie posiada majątku, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że zachodzą przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności te mogą być uwzględniane jako podstawa wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej należało stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.
- - ---------------------- 1