Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1183/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 kwietnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług oraz koszty postępowania egzekucyjnego.
Sąd I instancji wskazał, że skarżący, działając przez pełnomocnika - adwokata P. K., złożył w dniu 9 czerwca 2009 r., skargę na wskazaną wyżej decyzję, jednakże rejestrze dochodów budżetowych Sądu do 21 lipca 2009 r. nie odnotowano uiszczenia od wyżej wskazanej skargi stałego wpisu sądowego.
W uzasadnieniu WSA podniósł, iż przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej orzekająca o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej w podatku od towarów i usług oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie można było uznać, że przedmiotem zaskarżonego aktu była należność pieniężna, stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia, o której mowa w art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") Następnie Sąd argumentował, że w rezultacie nie mógł mieć zastosowania w sprawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193- dalej rozporządzenie Rady Ministrów), określający wysokość wpisu stosunkowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i stanowiącym, że wysokość ta zależy od wysokości należności objętej zaskarżonym aktem. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 221 i art. 219 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 tej ustawy skargę odrzucił.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności:
- - art. 221 i 231 w zw. z art. 219 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193) i art. 216 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, w związku z czym skarga podlega wpisowi stałemu, a wniesiona przez adwokata bez opłacenia wpisu podlega odrzuceniu;
- - art. 221 w zw. z art. 219 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo że mimo uchylenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193) sposób wnoszenia opłat od skargi wnoszonej za pośrednictwem organu administracji nie uległ zmianie, a przepisy wykonawcze na podstawie art. 233 p.p.s.a. nie określają obecnie nawet szczegółowego sposobu uiszczenia wpisu od skargi uniemożliwiając "należyte opłacenie" skargi.
Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona skarżąca wywodzi, że ponieważ przedmiotem zaskarżonej w sprawie decyzji jest należność pieniężna w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., to należnym wpisem od skargi jest wpis stosunkowy. Z taką argumentacją nie można się zgodzić.
Skarga wniesiona przez Skarżącego do sądu administracyjnego jest środkiem zaskarżenia decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki. W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja, która jest przedmiotem zaskarżenia dotyczy przeniesienia odpowiedzialności za należności podatkowe. Przedmiotem tej decyzji i przenoszonej z jej mocy odpowiedzialności podatkowej są wymienione w niej kwoty: zaległości podatkowej, odsetek od zaległości oraz kosztów egzekucyjnych. Odnosząc powyższe uwagi do sytuacji występującej w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że decyzja organu podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta została ustalona w innym postępowaniu.
Przedmiotem tego rodzaju sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest zatem ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. W konsekwencji od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały, ponieważ wymieniona w zakwestionowanej decyzji wysokość kwoty zobowiązania zostaje ustalona w innym postępowaniu, a decyzja wydana w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Poza tym osoba trzecia, zobowiązana na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej do uiszczenia należności za podatnika nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym w stosunku do spółki i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia należności, a nie wysokość tej należności. W związku z tym wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie o przeniesienie odpowiedzialności.
Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej zawartej w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych należy również podkreślić, że jak wyraźnie stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do Sądu, jedynie za pośrednictwem organu. Literalna wykładnia przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że momentem wniesienia skargi jest moment przesłania jej do organu, a więc już w tym momencie skarga powinna być należycie opłacona. W sposób oczywisty na tym etapie nie jest możliwe podanie sygnatury akt, a zatem wymóg wskazany w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu nie dotyczy skargi wnoszonej za pośrednictwem organu, ale wszystkich pozostałych pism wnoszonych do sądu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy znana jest już sygnatura, pod jaką sprawa została zarejestrowana. W tej sytuacji, zgodnie z zasadą prymatu przepisu ustawowego wobec uregulowań aktów wykonawczych, przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu nie znajdzie zastosowania w omawianej sprawie w zakresie, w jakim nakłada na stronę wymóg wskazania sygnatury akt sądowych.
Nie oznacza to jednak, że na stronie nie ciąży ustawowy obowiązek opłacenia pisma przy wniesieniu do sądu (art. 219 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wbrew obawom wyrażonym w skardze kasacyjnej niepodanie oznaczenia sprawy nie będzie skutkować uznaniem, iż należność sądowa nie została prawidłowo uregulowana. Sąd bowiem w takiej sytuacji, mając wątpliwości, której sprawy dotyczy wpis, podejmie z urzędu odpowiednie czynności celem ich wyjaśnienia np. wezwie pełnomocnika do wskazania sprawy, do której dokonano wpłaty. Nie ma także przeszkód, by wpłacający zamiast sygnatury akt sądowych wskazał skarżącego, organ administracji, który wydał zaskarżony akt oraz podał datę i numer skarżonego aktu, co niewątpliwie pozwoli uniknąć ewentualnych problemów z identyfikacją uiszczonego wpisu.
Stanowisko zajęte w niniejszej sprawie jest zgodne z dotychczasową linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, tytułem przykładu warto wskazać na postanowienie z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie I FSK 1903/07.
Z uwagi na powyższe, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty uznać należało za bezzasadne. W przedmiotowej sprawie istniał obowiązek uiszczenia wpisu sądowego stałego oraz bez wezwania, bowiem strona reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, a zatem słusznie skarga - jako nieopłacona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucona na podstawie art. 221 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.