Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/GL 643/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 grudnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W motywach wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 15 września 2005 r. określającą dla BHU [...] "M." [...] S.C. [...] kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. w wysokości 178.808 zł oraz orzekającą o odpowiedzialności podatkowej A. K. – byłego wspólnika spółki – jako osoby trzeciej za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za ten okres w wysokości 144.320 zł.
Organy podatkowe obu instancji zakwestionowały prawo spółki do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur VAT, wystawionych przez podmiot, który w chwili ich wystawienia nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na treść § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, wskazał, iż w przypadku gdy sprzedaż towarów i usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stanął przy tym na stanowisku, że skoro do dnia wydania zaskarżonej decyzji Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności z Konstytucją RP upoważnienia zawartego w art. 23 pkt 1 ustawy o VAT, a także wydanego na jego podstawie § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego z 1999 r., to bezzasadnie są twierdzenia strony, jakoby istniejący w chwili wydania decyzji stan prawny nie uprawniał do zastosowania przez organy podatkowe zarówno I, jak i II instancji, wskazanych wyżej przepisów.
Po zbadaniu skargi podatnika Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Sąd uznał za bezskuteczny zarzut skargi opierający się na twierdzeniu, że rozporządzenie wykonawcze zostało wydane w oparciu o niekonstytucyjny art. 23 ustawy o VAT. Sąd podzielił argumentację organu, zgodnie z którą, skoro Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności z Konstytucją RP powyższego przepisu, jak również § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego z dnia 22 grudnia 1999 r., który stanowił prawno-materialną podstawę zaskarżonej decyzji, to argumentację skargi w tym zakresie należało uznać za bezzasadną.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącej. Powyższy wyrok zaskarżono w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zarzucono mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 23 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegającą na błędnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że art. 23 ustawy o VAT stanowi delegację upoważniającą ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia określającego przypadki, w których nabycie towarów i usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego VAT o podatek naliczony VAT, a dokładnie § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245).
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i w oparciu o art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie skargi.
Uzasadniając podstawy kasacyjne wskazywano, że § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego zawiera w istocie nowe treści materialne i formalne o samoistnym charakterze, co uniemożliwia uznanie, że został on wydany celem wykonania ustawy podatkowej na podstawie delegacji zawartej w art. 23 ustawy o VAT.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona skarżąca w oparciu o art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 23 ustawy o VAT z 1993 r.
Przede wszystkim wskazać należy, że przepis art. 23 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. jest przepisem kompetencyjnym a nie przepisem prawa materialnego, jak to przyjął w skardze kasacyjnej jej autor. Oznacza to, że wskazana przez stronę skarżącą podstawa kasacyjna nie mieści się w katalogu podstaw kasacyjnych wymienionych w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po drugie przepis ten nie był stosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który nie dokonywał żadnej jego wykładni jako przepisu prawa materialnego. Zatem zarzut błędnej wykładni tego przepisu jako przepisu prawa materialnego nie może być rozpoznawany przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Dlatego cała argumentacja strony skarżącej odnosząca się do wadliwości art. 23 ustawy o VAT, jako błędnie sformułowana, nie może być skuteczna w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.