Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 401/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 stycznia 2014 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i listopad 2009 r.
Sąd I instancji wskazał, że z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że próba doręczenia pełnomocnikowi skarżącego - przez pracownika Poczty Polskiej - przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję miała miejsce w dniu 4 lutego 2014 r. Z powodu niemożności doręczenia adresatowi przesyłki, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w Urzędzie Pocztowym umieszczono na drzwiach biura. Powtórne zawiadomienie o pozostawaniu pisma w Urzędzie Pocztowym miało miejsce dnia 12 lutego 2014 r. Wobec niepodjęcia przesyłki, została ona zwrócona nadawcy w dniu 20 lutego 2014 r.
Doręczenie zastępcze, stosownie do przepisu art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), miało natomiast miejsce w dniu 18 lutego 2014 r., tj. z upływem 14 dniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Termin do złożenia skargi w myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., upływał zatem w dniu 20 marca 2014 r. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej została wniesiona listem poleconym dopiero w dniu 31 marca 2014 r., a zatem 11 dni po upływie terminu do jej wniesienia.
Sąd zauważył, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został w badanej sprawie oddalony postanowieniem Sądu z dnia 13 maja 2014 r. o sygn. akt I SA/Po 401/14, które następnie, po rozpatrzeniu zażalenia, zostało utrzymane w mocy postanowieniem NSA z dnia 1 września 2014 r. o sygn. akt I FZ 212/14.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania skarżącemu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zarzucił naruszenie przepisów:
- 1) prawa materialnego, tj.:
- - art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że wystąpiła okoliczność niemożności doręczenia pisma pełnomocnika skarżącego skutkująca zastosowaniem wobec niego instytucji doręczenia zastępczego,
- 2) prawa procesowego, tj.:
- - art. 86 § 4 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił należycie okoliczności związanych z brakiem jego winy w uchybieniu terminu na wniesienie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P..
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W przedmiotowej sprawie skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 stycznia 2014 r. została wniesiona w dniu 31 marca 2014 r., tymczasem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 20 marca 2014 r. Zatem skarga strony została wniesiona 11 dni po upływie terminu.
Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 września 2014 r. (sygn. akt I FZ 212/14) nie było podstaw do stwierdzenia jakoby przesyłka zawierająca decyzję z dnia 29 stycznia 2014 r. nie została doręczona stronie skarżącej w sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej, a tym samym, że pełnomocnik ze względu na nieprawidłowości po stronie operatora pocztowego nie ponosiła winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi od decyzji z dnia 29 stycznia 2014 r.
Wobec wskazanych okoliczności zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji odrzucił wniesioną skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Wnioski stron o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, nie znajdują w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach.