Uzasadnienie
W dniu 07.10.2008 r. pełnomocnik Tadeusza K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20.08.2008 r., sygn. I SA/Sz 193/08, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 19.02.2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 15.11.2007 r. o orzeczeniu odpowiedzialności Tadeusza K., jako prezesa zarządu, za zaległości podatkowe Fabryki Maszyn Spożywczych "P." Spółka akcyjna.
Zdaniem skarżącego za udzieleniem mu ochrony tymczasowej przemawia znaczna wysokość zaległości publicznoprawnej w stosunku do wartości majątku skarżącego i wysokości osiąganych przez niego dochodów. Wobec czego skarżący uważa, że zapłata zaległości wynikających z decyzji będzie stwarzała zagrożenie dla jego podstawowych interesów majątkowych i osobistych. Skarżący wskazał, że osiąga dochody w wysokości ok. 2.100 zł. Pozostaje w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej. Żona skarżącego osiąga dochody w wysokości ok. 800 zł miesięcznie. Na utrzymaniu skarżący ma dwoje dzieci, z których jedno studiuje w Poznaniu. Koszt utrzymania gospodarstwa domowego skarżącego oraz dziecka studiującego w innej miejscowości wynosi ok. 2.000 zł miesięcznie i konsumuje w całości dochody uzyskiwane przez skarżącego. Nieruchomość, w której skarżący zamieszkuje wraz z rodziną jest obciążona hipoteką.
Skarżący nie posiada oszczędności ani wartościowego majątku ruchomego. Według skarżącego niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi go niezbędnych środków na bieżące utrzymania jego i członków jego rodziny.
Skarżący wskazał również, że na etapie postępowania przed organami podatkowymi jak i przed WSA przyznano mu ochronę tymczasową, a zatem nie ma podstaw prawnych, aby przy niezmienionych okolicznościach faktycznych na obecnym etapie zapadło odmienne orzeczenie.
Według strony wnoszącej skargę kasacyjną w niniejszej sprawie za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia dodatkowo zasadność argumentów zaprezentowanych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 w związku z art. 193 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "popsa", zgodnie z którą wniesienie skargi kasacyjnej nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 popsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168).
W niniejszej sprawie z argumentacji przytoczonej na poparcie wniosku o wstrzymanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wynika, że skarżący powołuje się na niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu i jego rodziny znacznej szkody, albowiem kwota orzeczonej zaległości podatkowej wraz z odsetkami znacznie przekracza jego możliwości finansowe. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego w tym zakresie. Skoro on i jego rodzina osiąga miesięcznie dochód nieprzekraczający 3000 zł, który musi zostać podzielony między cztery osoby, to oczywistym jest, że egzekucja kwoty ponad 50.000 zł może spowodować niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody rozumianej jako niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych rodziny skarżącego. Warto również wskazać, co mocno eksponuje autor skargi kasacyjnej, że w podobnym duchu wypowiedziały się organy podatkowe I i II instancji, które – posiadając dokładne dane dotyczące aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego – również zdecydowały się na udzielenie mu ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 popsa, orzekł jak w sentencji.