Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14.12.2004 r., sygn. akt I SA/Kr 1483/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa" odrzucił skargę Marka P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 04.08.2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Przesyłka sądowa, po dwukrotnym awizowaniu w dniu 28.10.2004 r. i 06.11.2004 r., został uznana w trybie art. 73 popsa za doręczoną skarżącemu w dniu 15.11.2004 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 22.11.2004 r. Wpis od skargi w sprawie nie został przez skarżącego uiszczony.
Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną, w której powołując się na naruszenie art. 70 popsa oraz 73 popsa, zażądał jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej skarżący nie powinien ponosić negatywnych skutków błędnego działania Sądu. W tym zakresie wskazano, że Sąd wysłał wezwanie do usunięcia braków formalnych na niewłaściwy adres, a ponadto nie zostały spełnione warunki do uznania korespondencji za doręczoną prawidłowo w trybie art. 73 popsa.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
W punkcie wyjścia zauważyć trzeba, iż kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenia faktyczne. Doręczenie pisma sądowego jest czynnością procesową o szczególnie newralgicznym charakterze, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywołać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia jej prawa do sądu.
Przenosząc powyższą uwagę na grunt rozpatrywanej sprawy, zauważyć trzeba, że z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Sąd pierwszej instancji uznał doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu na podany w skardze adres skarżącego za dokonane w trybie art. 73 popsa. Tymczasem według skarżącego przy tej czynności procesowej Sąd dopuścił się obrazy art. 70 i 73 popsa.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 popsa stwierdzić trzeba, że zdaniem autora skargi kasacyjnej miało ono polegać na wysłaniu korespondencji pod niewłaściwy adres. Tymczasem z akt sprawy niezbicie wynika, że sporna przesyłka została zaadresowana na adres podany przez skarżącego w skardze, tj. ul. [...] w K. W owym czasie Sąd nie dysponował wiadomością o zmianie przez skarżącego miejsca zamieszkania, a przecież po myśli art. 70 § 2 popsa to właśnie na skarżącym ciążył obowiązek zawiadomienia Sądu o takim fakcie. O aktualnym adresie skarżącego - ul. [...] w K. Sąd otrzymał informację od skarżącego dopiero w piśmie z dnia 22.02.2008 r. (k. 40).
Co więcej, jak wynika z treści tego pisma, skarżący w dniu 18.02.2008 r. odebrał pod adresem ul. [...] w K. postanowienie z dnia 13.12.2007 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu o zawieszeniu postępowania. Tym samym stwierdzić trzeba, że pozostawienie przez Sąd spornej przesyłki w aktach ze skutkiem doręczenia było działaniem prawidłowym, albowiem do dnia 22.02.2008 r. Sąd nie posiadał żadnej informacji o zmianie adresu przez skarżącego, a ponadto skarżący - jak wynika z akt sprawy - nawet do tego dnia odbierał (choć wybiórczo) korespondencję sądową wysyłaną na adres: ul. [...] w K. Zatem podniesiony przez skarżącego zarzut okazał się bezzasadny.
W podobny sposób, aczkolwiek z innych powodów należy ocenić zarzut naruszenia art. 73 popsa. Przede wszystkim w jego ramach autor skargi kasacyjnej w ogóle nie wyjaśnił, na czym to naruszenie miało polegać. Wyeksponowane wady konstrukcyjne nie pozwalają więc tut. Sądowi na odniesienie się do tego zarzutu. Niezależnie od tego warto jednak wskazać, że kwestionowane przez skarżącego doręczenie miało miejsce w listopadzie 2004 r. W tym czasie art. 73 popsa dla skuteczności doręczenia per avizo wymagał tylko jednokrotnego awizowania. Dopiero od dnia 07.03.2006 r., tj. od daty ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.02.2006 r., sygn. P 13/05 (Dz. U. nr 38, poz. 268), w którym Trybunał uznał, że art. 73 popsa w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adwokata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i 45 ust 1 Konstytucji RP.
W doktrynie zgodnie przyjmuje się, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje § 9 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.06.1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 21.03.2003 r. (Dz. U. nr 62, poz. 697) nakazujący dwukrotne awizowanie przesyłek sądowych. W niniejszej sprawie sporną przesyłkę awizowano dwukrotnie - mimo braku takiego obowiązku w ówczesnych realiach i tego stwierdzenia Sądu strona skarżąca w żadem sposób nie podważyła.
Biorąc powyższe względy pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 § 1 popsa orzekł jak w sentencji.