Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 966/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 1 maja 2007 r. o numerze [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.
W uzasadnieniu Sąd podał, że skarga J. K. została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika i wpłynęła do Sądu w dniu 8 maja 2007 r., ale nie został od niej uiszczony wymagany wpis stały, wynoszący w omawianej sprawie 200 zł zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej: rozporządzenie w sprawie wpisu. W ocenie Sądu, mając na uwadze dyspozycję art. 220 § 1 oraz art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a., skargę należało odrzucić.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną. Rozstrzygnięcie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 221 w zw. z art. 219, art. 220 oraz art. 54 § 1 u.p.p.s.a. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie skarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania odwoławczego.
Uzasadniając zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd błędnie interpretuje przepisy art. 219 w zw. z art. 221 u.p.p.s.a. przyjmując, że skarga nie została należycie opłacona, w rzeczywistości bowiem przepisy te nie określają zasad i terminu wnoszenia opłat od skarg w sposób, który uzasadniałby takie zapatrywanie Sądu. Ponadto wskazano, że zawarte w art. 219 § 1 u.p.p.s.a. wyrażenie "przy wnoszeniu do sądu" zostało przez Sąd wadliwie uznane za określenie terminu wniesienia opłaty. W myśl takiej interpretacji wpis od skargi powinien być opłacony równocześnie z przesłaniem skargi do organu przeciwnego w trybie art. 54 § 1 u.p.p.s.a., a z tym poglądem trudno się zgodzić, gdyż w praktyce strona skarżąca nie może wiedzieć kiedy to nastąpi.
Dalej wskazano, że jak wynika z zestawienia przepisów art. 219 i 220 u.p.p.s.a. wyrażenie "przy wnoszeniu" nie ma funkcji terminu zawitego, lecz zgodnie z intencją ustawodawcy określa jedynie sytuację procesową, w której powstaje obowiązek opłaty. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że skarga została opłacona niezwłocznie po tym, jak skarżący dowiedział się o wniesieniu skargi do Sądu przez organ przeciwny. Nie było zatem podstaw do uznania, że skarga nie została opłacona w rozumieniu art. 221 w związku z art. 219 § 1 u.p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty strony skarżącej nie dotyczą wysokości wpisu od skargi, ani jego stałego charakteru, istota sporu w omawianej sprawie sprowadza się więc do kwestii, w którym momencie wpis ten, w świetle obowiązujących przepisów, winien być faktycznie uiszczony.
Art. 219 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Przepis ten nie różnicuje pism, dotyczy więc również skargi, która mimo iż wnoszona jest za pośrednictwem organu, de facto kierowana jest do Sądu, Sąd jest jej adresatem. W przepisach dotyczących skargi, tj. art. 52-54 oraz 56 u.p.p.s.a., ustawodawca posługuje się tym samym co w art. 219 u.p.p.s.a. zwrotem "skargę do sadu wnosi się za pośrednictwem organu", "w razie wniesienia skargi do sądu" itd., a przepisy te nie przewidują żadnego szczególnego trybu, w jakim skarga - szczególnego rodzaju pismo - podlegałaby opłacie. Literalna wykładnia przepisu art. 54 § 1 u.p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że momentem wniesienia skargi jest moment przesłania jej do organu, a więc już w tym momencie skarga powinna być należycie opłacona. Należy więc przyjąć, że przy wniesieniu skargi do sądu za pośrednictwem organu zastosowanie znajdzie art. 219 u.p.p.s.a., a przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja tego przepisu była słuszna.
Przepis art. 221 u.p.p.s.a wyraźnie stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W przedmiotowej sprawie istniał obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania, co nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą, a zatem skarga nieopłacona została prawidłowo w oparciu o powołany przepis odrzucona przez Sąd.
Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.