Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2012r., sygn. akt I SA/Po 596/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do lipca, wrzesień i październik 2005 r.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia 5 lutego 2010r. określił skarżącemu kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego organ stwierdził, że podatnik obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez Firmę Usługowo - Handlową G. K, dokumentujących zakup oleju napędowego. Łączna wartość zakupów oleju napędowego udokumentowana ww. dokumentami w kontrolowanym okresie wyniosła netto 50.270,00 zł, podatek VAT 11.059,00 zł. Organ I instancji ustalił, że G. K. nie był sprzedawcą oleju napędowego na rzecz podatnika, a faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 8 czerwca 2010r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z dnia 29 października 2010r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. kwestionując podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez G. K. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 7 kwietnia 2011r. ponownie uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzją z dnia 17 listopada 2011r. organ I instancji określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. potwierdzając, że podatnik nie dysponował prawem do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez G. K., gdyż nie doszło do nabycia przez niego paliwa opisanego na spornych dokumentach.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2012r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie tej decyzji w całości. Zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa określającego tok postępowania przed organami podatkowymi, t.j., że uchybiła przepisom Ordynacji podatkowej, w tym przede wszystkim, że w sposób rażący narusza: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 207 § 2, art. 210 § 1 pkt 6, § 4, art. 291 § 1, art. 290, art. 291 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 24 ust. 4 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 65 ze zm.).
Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
W ocenie Sądu I instancji zarzut skarżącego, że w sprawie doszło do naruszenia szeregu przepisów dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organy podatkowe prowadzące postępowanie nie znajduje podstaw. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe obu instancji dokonały wszechstronnej oceny dowodów. Konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych, wywiedziona przez organy, znajduje pełne pokrycie w obszernie zgromadzonym materiale dowodowym.
Z zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego wynika, że przesłuchany w charakterze podejrzanego G. K. zeznał, że wszystkie faktury, które wystawiał dla P.P.H.U. "M." M. U. były fakturami pustymi.
Sąd I instancji podkreślił, że nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności zeznań G. K. są również okoliczności wynikające z ostatecznych decyzji Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w O. z dnia 21 kwietnia 2010r. określających jego zobowiązanie w podatku od towarów i usług oraz kwotę do zapłaty za poszczególne miesiące 2005 r. Z decyzji tych wynika, że G. K. wystawiał poświadczające nieprawdę faktury VAT na sprzedaż oleju napędowego. Wśród zakwestionowanych przez ten organ faktur znalazły się również faktury wystawione na rzecz skarżącego. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ podatkowy ustalił, że przedsiębiorstwo FUH G. K. stworzono tylko i wyłącznie w celu wystawiania pustych faktur i w efekcie wyłudzania podatku naliczonego VAT. Dla FUH G. K. S. C. wystawiał poświadczające nieprawdę faktury VAT na sprzedaż oleju napędowego, a ten dalej odbiorcom prowadzącym stacje paliw lub podmiotom gospodarczym zużywającym w swojej działalności duże ilości paliwa.
Towar odbierano bezpośrednio z rafinerii i dostarczano od razu nabywcom. Zgodnie z zeznaniami M. K. przesłuchanego w charakterze podejrzanego przez Prokuraturę Okręgową w O. – firmy należące do "A. i L. ze S." faktycznie sprzedawały pirokondensat G. K., natomiast ten fakturował go (sprzedawał) już jako pełnowartościowe paliwo.
Z zeznań świadka S. C. wynika, że działalność gospodarczą pod nazwą P. w B. prowadził od 1995r. do 2006r. Od marca lub kwietnia 2003r. zajął się wyłącznie obrotem paliwami. Zeznał, że jego rola sprowadzała się do wystawiania faktur. Współpracował z G. K. i J. P., który zlecał mu zamówienie określonego towaru o określonej ilości. Były to albo komponenty do produkcji paliw albo olej opałowy.
W ocenie Sądu za pozbawione podstaw należało uznać zarzuty skarżącego, że zeznania G. K. są gołosłowne i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Organy podatkowe dokonały prawidłowej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego i wbrew zarzutom skarżącego, nie uchybiły przepisom art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, zaś dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie zdołał podważyć oceny poszczególnych dowodów dokonanej przez organy obu instancji, mimo że kwestionuje ustalenia dokonane przez organy oraz zebrane w toku postępowania kontrolnego.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji za bezzasadny uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy podatkowe art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż zarówno organ podatkowy I instancji, jak również organ odwoławczy szczegółowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcia.
Za pozbawiony podstaw prawnych uznał również zarzut naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej, gdyż w przedmiotowej sprawie organy podatkowe działały wnikliwie, zebrały obszerny materiał dowodowy, przychyliły się również do żądań skarżącego dotyczących przesłuchania w charakterze świadka G. K., S. C., W. J., zbadały dokumentację G. K. w zakresie ewidencjonowania przez niego faktur wystawionych na rzecz skarżącego i otrzymywanych przez niego faktur od S. C. Nie podzielił także zarzutu skarżącego, że protokół badania dokumentów i ewidencji z dnia 18 grudnia 2009r. nie odpowiada wymogom art. 172 i art. 290 Ordynacji podatkowej, gdyż uchybia on przepisowi art. 291 § 4 Ordynacji podatkowej, zważywszy, że z akt sprawy wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P pismem z dnia 24 maja 2011r. zawiadomił skarżącego o kontynuacji postępowania kontrolnego.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa materialnego, uznał, że organy podatkowe powołały prawidłową podstawę prawną decyzji. Nie znalazł również podstawy do przeprowadzenia dowodu z protokołów rozpraw Sądu Okręgowego w O. w sprawie III K 122/11.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając wyrok w całości zarzucając wadliwość podstawy prawnej, będącej wynikiem naruszenia art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. u. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. poprzez pominięcie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, bez przeprowadzenia wykazanego w skardze oraz we wnioskach dowodowych, postępowania dowodowego i bez rozważenia w sposób bezstronny i wszechstronny dowodów z dokumentów, przy pominięciu zarzutów podniesionych w skardze, przez pominięcie wyjaśnienia i ustalenia istotnych okoliczności, bez poprzedzenia przeprowadzenia wskazanego w skardze i pismach postępowania dowodowego i bez rozważenia zgromadzonych dowodów, z pominięciem zarzutów i wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącego, co potwierdza uzasadnienie zaskarżanego wyroku niespełniającego swej funkcji – art. 141 § 4 P.p.s.a.
Zarzucono wyrokowi:
- - naruszenie prawa materialnego w szczególności § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 97, poz. 970 ze zm.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu prawa, który nie ma zastosowania do ujawnionego stanu faktycznego. Zastosowana praktyka postępowania przez organy i Sąd nie chroniona przez prawo, była ukierunkowana z zastosowaniem zasady wewnętrznego przekonania organów, które w całej rozciągłości podzielił Sąd I instancji, dla stworzenia podstaw, uprawdapadniających możliwość zastosowania wymienionego przepisu prawa materialnego w sprawie,
- - naruszenie prawa formalnego, tj.
- 1) art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji:
- - nierozpoznania istoty sprawy, gdyż Sąd I instancji nie rozważył i nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skarżącego w zakresie braku rzeczywistego przedstawienia stanu faktycznego sprawy i jej należytej oceny, w tym na całkowitym odstąpieniu od rozpoznania argumentacji skarżącego potwierdzającej rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych,
- - konfabulacji, gdyż Sąd I instancji uzasadnienie wyroku oparł na stwierdzeniach określających stan faktyczny, który jest wynikiem samoistnej fakto-twórczej inicjatywnie Sądu I instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dla wykazanej w tym zakresie z uwagi na brak dowodów na braki postępowania dowodowego, na którego okoliczność w administracyjnym toku instancji organy nie przeprowadziły dowodu, który również nie stanowił przedmiotu dowodzenia w postępowaniu przez Sądem I instancji – przez co stworzone zostały nieprawdziwe podstawy do wykazania, że w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia mają zastosowanie przepisy prawa materialnego, tj. § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia MF z dnia 27 kwietnia 2004 r.,
- - oddalenie skargi na decyzję naruszającą przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od obligatoryjnego obowiązku w dochodzeniu do ustalenia prawdy materialnej, z zastosowaniem zaniechań, z pominięciem wniosków dowodowych skarżącego w celu naruszenia praw skarżącego oraz z przeznaczeniem zdarzeń i okoliczności,
- 3) art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wniosków dowodowych mających wpływ na wynik postępowania, w kierunku ustalenia czy organy w sposób właściwy zgromadziły i rozpoznały materiał dowodowy w postępowaniu podatkowym,
- 4) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez ułomne rozpatrzenie sprawy tylko w granicach skargi bez uwzględnienia całego materiału dowodowego, jaki należało zgromadzić w sprawie.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA ewentualnie rozpoznanie skargi w razie uznania przesłanek określonych art. 188 P.p.s.a., rozpoznanie postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych w art. 174 P.p.s.a. podstawach.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Na wstępie stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Istotą sporu jest natomiast ustalenie, co prawidłowo ocenił Sąd I instancji, czy towar pochodził od wystawcy kwestionowanych faktur.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie organy dokonały wszechstronnej i prawidłowej oceny poszczególnych dowodów na podstawie całego zebranego materiału w sposób obiektywny i logiczny, zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej. Ustalony i przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stan faktyczny znajduje pełne pokrycie w obszernie zgromadzonym materiale dowodowym.
Zasadne przy tym Sąd I instancji przyjął, że podstawowe znaczenie dla sprawy mają zeznania złożone przez G. K., które zostały potwierdzone przez S. C. i, jak podkreślił, nie są to jedyne dowody, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie.
Z zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego wynika, że przesłuchany w charakterze podejrzanego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w O. w dniu 23 lipca 2008r. G. K. zeznał, że wszystkie faktury, które wystawiał dla P.P.H.U. "M." M. U. były fakturami pustymi. Również z protokołu konfrontacji podejrzanego G. K. ze skarżącym przeprowadzonej w dniu 18 czerwca 2009r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w O. w celu wyjaśnienia sprzeczności dotyczących współpracy G. K. ze skarżącym w zakresie zakupu paliw płynnych wynika, że potwierdził on swoje wyjaśnienia. Natomiast skarżący przyznał, że kupował od G. K. tylko i wyłącznie faktury, nie kupując paliw.
Ustalono również, że treść zeznań złożonych przez G. K. w Komendzie Wojewódzkiej w O. potwierdzona została przez niego w toku postępowania prowadzonego w sprawie podatkowej, bowiem przesłuchany w charakterze świadka w Urzędzie Kontroli Skarbowej w O. w dniu 8 października 2010r. i w dniu 22 lipca 2011r. zeznał, że nie sprzedawał M. U. żadnego paliwa, skarżący też nie zamawiał u niego paliwa, a przedmiotem transakcji pomiędzy nimi były jedynie puste faktury. Za wystawione faktury otrzymywał wynagrodzenie obliczane za każdy litr paliwa. Zeznał, że do każdej wystawionej faktury dla M. U. wystawiał dowód KP na kwotę widniejącą na fakturze do zapłaty, przy czym na wystawianych przez niego pustych fakturach dla skarżącego była zawsze określona forma zapłaty gotówką, nigdy też kwoty tej od nikogo nie otrzymywał. Podał, że na pokrycie pustych faktur jakie wystawiał dla skarżącego wystawiał mu puste faktury S. C. z P., jak też, że nie posiada zaplecza do przechowywania paliwa oraz środków transportowych do jego przewozu.
Oświadczył, że nie dostarczał paliwa do firmy M. U., nie wie gdzie i przez kogo było ono dostarczane, ani też w jaki sposób rozładowywane. Ponadto w trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, co znalazło wyraz w decyzjach podatkowych, że przedsiębiorstwo FUH G. K. stworzono tylko i wyłącznie w celu wystawiania pustych faktur i w efekcie wyłudzania podatku naliczonego VAT z nich wynikającego. Na firmę S.C. pod nazwą P. w B. zamawiano w spółce z o.o. "L. " w M. olej nisko krzepnący FL, olej opałowy i inne substancje chemiczne służące do produkcji paliw, po czym Spółka "L." wystawiała fakturę potwierdzającą faktyczną sprzedaż ww. towarów dla P. S. C. W celu ukrycia faktu zakupu przez P. jedynie olejów FL i opałowych, a sprzedaży wyłącznie oleju napędowego i benzyny S.C. kupował sfałszowane dokumenty potwierdzające ich nabycie. Nabywanie mieszanin w postaci pirokondensatów i innych substancji służących do produkcji paliw pokrywało się z wystawionymi już na pełnowartościowy olej napędowy fakturami.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organy właściwie rozważyły całość zebranego materiału dowodowego, a Skarżący nie zdołał podważyć oceny poszczególnych dowodów, mimo że w odwołaniu od decyzji jak i w skardze kwestionuje ustalenia dokonane przez organy podatkowe oraz zebrane w toku postępowania kontrolnego dowody.
Sąd zasadnie przy tym zwrócił uwagę, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdziłyby prawidłowość jego twierdzeń odnośnie materialnej prawdziwości spornych faktur. Nie oznacza to, że organy podatkowe dokonując na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący, o naruszeniu reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Niewątpliwie powyższe uprawnia do konkluzji, że skoro skarżący kwestionuje ustalenia organów podatkowych w zakresie materialnej prawidłowości faktur wystawionych przez firmę G. K., to powinien przedstawić dowody, które świadczyłyby przeciwko takiemu ustaleniu stanu faktycznego. Skarżący ograniczył się natomiast do podważania wiarygodności zeznań, podważania kompetencji organów obu instancji, jak i zdolności tych organów logicznego powiązania faktów.
Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że organy podatkowe słusznie stwierdziły, że faktury VAT, dokumentujące zakup przez skarżącego paliwa od G. Księżaka nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, lecz miały na celu zalegalizowanie nabycia przez skarżącego paliwa z nieznanych źródeł. Zasadnie też ocenił Sąd, podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, że organy pominęły żądanie strony rozpoznania dowodów z dokumentów złożonych w postępowaniu kontrolnym, t.j. "Zestawienia przebiegu kilometrów i zużycia paliwa w 2005r." oraz "Spisu z natury sporządzonego wg stanu na dzień 30.06.2005r." zważywszy, że istotnie nie miały one znaczenia dla ustaleń w kwestiach stanowiących przedmiot sporu.
W rezultacie skarżący nie podważył w sposób skuteczny ustalenia organów podatkowych, że firma G. K. nie była faktycznym dostawcą oleju napędowego.
Prawidłowo zatem Sąd skonkludował, że w sprawie nie może być wątpliwości, że brak było zgodności z rzeczywistością pomiędzy zapisami faktur otrzymywanych przez M. U., a faktycznym obrotem olejami, które nawet nie były olejami napędowymi, czego świadomość powinien mieć skarżący.
Stosownie do orzecznictwa, przy uwzględnieniu wyroków Trybunału Sprawiedliwości, Sąd I instancji wywiódł, że skarżący nabywając paliwo na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej powinien we własnym interesie dokonać sprawdzenia rzetelności podmiotów, od których nabywał paliwa poprzez sprawdzenie źródła jego pochodzenia. Pomimo iż nie ma przepisu, który nakładałby na podatnika obowiązek sprawdzania wiarygodności swoich kontrahentów, to jednak w interesie osoby prowadzącej działalność gospodarczą leży podjęcie działań, które wyeliminowałyby ryzyko współpracy z nierzetelnymi podmiotami, ponieważ to podatnik ponosi negatywne konsekwencje odliczenia podatku naliczonego z faktury nieodzwierciedlającej rzeczywistej transakcji, w tym nie chodzi wyłącznie o przedmiot dostawy, ale również o podmiot transakcji.
Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że ze względu na okoliczności zawarcia współpracy z G. K., warunki dostawy, oferowaną niższą cenę paliwa od ceny rynkowej oraz uzgodnioną formę płatności – gotówka do ręki kierowcy, skarżący powinien był chociażby przypuszczać, że nabywa towar z nieujawnionego źródła, a otrzymywane faktury jedynie firmują tenże obrót i te przypuszczenia powinny spowodować określone działania zmierzające do ustalenia wiarygodności podmiotu wystawiającego faktury.
Zważywszy przy tym, że G. K. nie posiadał wymaganej koncesji na obrót paliwami ciekłymi, należy w pełni podzielić zdanie Sądu, że obrót paliwami przez podmiot gospodarczy jest niewątpliwie jednym z istotnych elementów wskazujących dla podatnika nabywającego paliwo od takiego koncesjonowanego sprzedawcy, że należy go uznać za podmiot wiarygodny, skoro został pozytywnie zweryfikowany przez organ regulacyjny w postępowaniu koncesyjnym. Zaniechanie zatem przez skarżącego sprawdzenia, czy jego kontrahent posiadał koncesję w zakresie obrotu paliwami, stanowiło niewątpliwie o braku zachowania należytej staranności ze strony skarżącego w obrocie z PHU G.K., przy której zachowaniu powinien był wiedzieć, że wystawca spornych faktur jest niewiarygodny i działając bez koncesji, dopuszcza się czynu zabronionego.
Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że skarżący nie podjął innych działań jakich można by od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że uczestniczy w legalnym obrocie paliwem, w szczególności nie posiadał, ani nie starał się pozyskać wiedzy o swoim kontrahencie, nie znał źródła pochodzenia paliwa, płatności za towar dokonywał poza rachunkiem bankowy poprzez płatność gotówką do rąk kierowców. Do tego dochodzi jeszcze czynienie jedynie telefonicznych zamówień, bez znajomości bazy dostawcy.
Nie zasługują również na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd I instancji prawidłowo bowiem ocenił, że skoro sporne faktury wystawione przez PUH G. K. nie dokumentują sprzedaży dokonanej faktycznie przez jej wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, gdyż firma ta nie dysponowała paliwem, które miało być przedmiotem transakcji tj. olejem napędowym, nie dają odbiorcy tych faktur prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku.
Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.