Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1232/04 odrzucił skargę M. N., R. N. – Prywatnego Przedsiębiorstwa "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd w uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż skarżący, mimo skutecznego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi wraz z pouczeniem, nie dokonali czynności polegającej na opłaceniu skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżących, wykonujący zawód radcy prawnego, zaskarżył wyżej wymienione postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów procesowych, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1) art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 45 § 1 Konstytucji RP poprzez uznanie za skutecznie doręczone wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, w wyniku czego doszło do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w terminie i zamknięcia drogi sądowej, gdy w rzeczywistości zachowanie doręczyciela Poczty Polskiej nie spełniło wymagań, nałożonych przez ustawę, wypełnienie których skutkuje uznaniem wezwania za doręczone;
- 2) art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dokonanie ustaleń, że powiadomienie o przesyłce poleconej, pozostawionej na poczcie, zostało pozostawione w skrzynce pocztowej, w drzwiach lub na terenie nieruchomości, nieznajdujących żadnych podstaw w aktach sprawy, co skutkowało naruszeniem przepisu art. 73 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w konsekwencji wydaniem zaskarżonego postanowienia; gdy w dniu 14 września 2004 r. doręczyciel zapisał jedynie "awizowano", a w dniu 20 września 2004 r. "drzwi zamknięte" – brak jakiejkolwiek informacji, że pozostawiono zawiadomienie i gdzie pozostawiono zawiadomienie.
Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji, zgodnie z którym w rozpoznawanej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia zastępczego, podniósł, iż w aktach sprawy brakuje informacji, że doręczyciel zostawił awizo w dniu 20 września 2004 r. i gdzie je umieścił. Zapisał jedynie "drzwi zamknięte". Wskazał, że w dniu 14 września 2004 r. zostało zapisane "awizowano", brak informacji, gdzie pozostawiono awizo. W konsekwencji skarżący nie otrzymali awiza, gdyż nie znaleźli go ani w skrzynce na listy, ani w drzwiach, ani na terenie posesji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.
W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romanowska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174).
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.
Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.
Wnoszący skargę kasacyjną zwraca uwagę na naruszenie zaskarżonym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przepisów prawa zawartych w art. 73 w związku z art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 133 § 1 w związku z art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzuty te pozbawione są jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych.
Treść skargi wskazuje, że jej autor nie odwrócił znajdującej się w aktach sprawy zwróconej przez pocztę przesyłki i nie zapoznał ze znajdującymi się na odwrocie adnotacjami.
Jak wynika z akt sprawy przesyłkę, której skuteczność odbioru kwestionuje autor skargi kasacyjnej, nadano listem poleconym nr [...]. Nie odebrali jej osobiście adresaci, ani inne osoby wskazane w urzędowym formularzu pocztowym, który wypełniony został prawidłowo przez doręczyciela na jego odwrocie z datą 14 września 2004 r.
W związku z tym, w sposób prawem przewidziany zamieszczono adnotację o tym, że przedmiotową przesyłkę, zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w terminie dnia 7 od otrzymania wezwania pozostawiono w placówce pocztowej [...], o czym zawiadomiono adresata pozostawiając informację na drzwiach lokalu adresata. Podano również przyczynę uniemożliwiającą właściwe lub zastępcze doręczenie pisma sądowego, a to z uwagi na zamknięte drzwi w czasie, gdy doręczano przesyłkę.
Przesyłkę próbowano doręczyć do rąk adresatów powtórnie w dniu 22 września 2004 r., o czym świadczy adnotacja z datą i podpisem.
W świetle zaistniałych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie akt sprawy prawidłowo ocenił stan faktyczny, uznając doręczenie swego pisma za skuteczne na podstawie art. 73 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec tego Sąd ten obowiązany był zastosować przepis art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i skargę odrzucić.
Bezpodstawne jest więc twierdzenie autora skargi kasacyjnej, iż Sąd naruszył postanowienia art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Strona skarżąca mogła skorzystać z prawa do Sądu podejmując przedmiotową przesyłkę w trybie przewidzianym przepisami, o czym została poinformowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył także przepisów art. 133 § 1 w związku z art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd odrzucił skargę po zapoznaniu się z aktami sprawy, co wynika z treści postanowienia, które odpowiada prawu. Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast argumentów potwierdzających odmienne stanowisko w tej sprawie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.