Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2332/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "E." B.V. z siedzibą w Holandii na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 25 kwietnia 2013 r., oraz zwrócił wymienionej spółce kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Z uzasadnienia przedmiotowego postanowienia wynika, że pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. "E." B.V. z siedzibą w Holandii (dalej jako "spółka") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 25 kwietnia 2013 r. polegającą na wypłacie niepełnej kwoty należnego oprocentowania z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r.
Sąd wskazując na treść art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") stwierdził, że wprawdzie spółka wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 24 lipca 2013 r., jednakże dokonała tego z naruszeniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że spółka o czynności zwrotu środków dowiedziała się najpóźniej w dniu 17 maja 2013 r., w którym złożyła pismo o wyjaśnienia w związku z otrzymanymi środkami. Termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upłynąłby więc dla spółki z dniem 31 maja 2013 r.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł pełnomocnik spółki, w której zarzucił naruszenie:
- - art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w związku z przyjęciem, że spółka dokonała wezwania do usunięcia naruszenia prawa z naruszeniem ustawowego terminu dla dokonania tej czynności, podczas gdy spółka terminowo wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. do usunięcia naruszenia prawa,
- - art. 52 § 3 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku przedstawienia stanu faktycznego oraz wyjaśnienia zastosowanej przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia,
- - art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określony w tym przepisie termin ma charakter terminu prawa materialnego, a w związku z tym nie podlega przywróceniu, podczas gdy termin ten ma charakter procesowy i znajdują wobec niego zastosowanie przepisu o przywrócenie termin, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że Sąd I instancji nie ocenił czy korespondencja spółki z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w W., nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu, który został pozytywnie rozpatrzony przez NUS, przy czym zarzut ten podnoszony jest z ostrożności procesowej wobec faktu, że zdaniem spółki termin na wezwanie do usunięcia prawa został zachowany,
- - art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – w wyniku błędnej wykładni zwrotu "dowiedział się lub mógł dowiedzieć" Sąd I instancji błędne skonkludował, że w okolicznościach sprawy należy zastosować ten przepis uznając, że spółka nie mogła wnieść skargi do WSA ze względu na uchybienie terminowi zdefiniowanemu w tym przepisie,
- - art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. poprzez konkluzję, że w okolicznościach faktycznych sprawy zaistniały "inne przyczyny" uzasadniające niedopuszczalność skargi – w wyniku błędnej wykładni tego przepisu Sąd I instancji zastosował ten przepis w sprawie, podczas gdy w okolicznościach sprawy nie było podstaw do zastosowania tego przepisu.
Z uwagi na tak sformułowane zarzuty, pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Z treści art. 52 § 1 P.p.s.a. wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 P.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni - od dnia, w którym strona dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.)
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi pismo spółki z dnia 24 lipca 2013 r., w którym spółka powołuje się na naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. nr 152, poz. 1478) oraz art. 127, art. 126 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.) i wzywa do usunięcia naruszenia prawa, do którego zdaniem spółki doszło poprzez czynność częściowej wypłaty niezwróconej kwoty zwrotu podatku VAT za 2003 r. wraz z odsetkami.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismo pełnomocnika spółki z dnia 17 maja 2013 r. stanowi jedynie polemikę prowadzoną pomiędzy spółką a organem. Spółka nie wskazuje w tym piśmie który z przepisów jej zdaniem został naruszony, oraz na czym takie naruszenie miałoby polegać. Nie można uznać go zatem za wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.
Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął za Sądem I instancji, że dniem, w którym spółka najpóźniej dowiedziała się o czynności zwrotu środków, był 17 maja 2013 r. Termin zatem do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął z dniem 31 maja 2013 r., co w konsekwencji sprowadza się do faktu, że spółka kierując wezwanie będące przedmiotem niniejszych rozważań datowane na dzień 24 lipca 20123 r., uchybiła terminowi do jego wniesienia.
Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 52 § 3 P.p.s.a. należało uznać za bezzasadny.
Wskazać należy, że przepis art. 58 P.p.s.a. nawiązuje do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto). Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi jest wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Niedopełnienie tego obowiązku nie jest enumeratywnie wymienione w treści przepisu art. 58 P.p.s.a. jako przesłanka do odrzucenia skargi, zatem zastosowanie w tej sytuacji ma art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Konkluzja Sądu I instancji co do jego zastosowania była więc prawidłowa, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki.
Reasumując, choć spółka złożyła wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, to jednak uczyniła to po przekroczeniu ustawowego terminu do dokonania tejże czynności, wobec czego należy uznać, że spółka nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwałyby jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym zasadnie Sąd I instancji uznał, że skarga w niniejszej sprawie była niedopuszczalna.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 oraz art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.