Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 730/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej (dalej: "spółka", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2014 r. oraz dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma – wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 500 zł. W wezwaniu została pouczona, że nieuiszczenie wskazanej kwoty w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 7 maja 2015 r. (k. 40 akt sądowych). W rejestrze opłat sądowych Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do dnia 5 czerwca 2015 r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu wpisu sądowego, do którego uiszczenia skarżąca została wezwana.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") odrzucił skargę.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła przy tym Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 220 § 3 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, - dalej: "rozporządzenie MF z 2003 r.") poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca winna w niniejszej sprawie uiścić wpis stały od skargi w wysokości 500 zł., wówczas gdy w niniejszej sprawie wpis sądowy, zgodnie z § 2 ust. 6 ww. rozporządzenia winien wynosić 200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 231 P.p.s.a., który jest jednym z przepisów regulujących kwestię wpisów, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Pismami podlegającymi wpisowi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Wysokość i szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 233 P.p.s.a. i powołanym już rozporządzeniu MF z 2003 r. Zgodnie z zawartymi tam postanowieniami wpisy stosunkowe pobierane są w przypadkach, gdy przedmiot sporu dotyczy wysokości zobowiązania lub świadczenia pieniężnego (§ 1), chyba że dla danego rodzaju spraw przewidziany został wpis stały bądź przedmiot zaskarżenia nie dotyczy wartości pieniężnych (§ 2). W orzecznictwie przyjmuje się, że w przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pd nr 395047). Nie budzi zatem wątpliwości, że w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia jest decyzja określająca stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe (w rozumieniu art. 5 O.p.) należny jest wpis stosunkowy.
Istotne w tym miejscu pozostaje także wyjaśnienie jak należy rozumieć pojęcie " z zakresu zobowiązań podatkowych " zwarte w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM z 2003 r. wobec treści przepisu ustawy (art. 231 P.p.s.a.). Z całą pewnością nie może być ono rozumiane wąsko jako sprawy dotyczące aktu określającego bezpośrednio konkretne zobowiązanie podatkowe (wówczas bowiem przepis ten pozostawałby w sprzeczności z art. 231 P.p.s.a.), ale szerzej - jako wszelkie sprawy pozostające w związku ze zobowiązaniem podatkowym (tak w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II FZ 312/08 oraz z dnia 9 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 392/08- oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych –www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przypomnieć w tym miejscu również należy, że wniesiona przez stronę w niniejszej sprawie skarga była środkiem zaskarżenia od decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, mocą której określono skarżącej przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego oraz zabezpieczenie wykonania przyszłego zobowiązania na majątku podatnika. Bez wątpienia decyzja tego typu pozostaje w związku ze zobowiązaniem podatkowym, wydana bowiem została w związku z toczącym się postępowaniem kontrolnym, mającym na celu weryfikację prawidłowości obliczenia przez skarżącą zobowiązania podatkowego. Podstawę prawną jej wydania stanowił art. 33 O.p. Przepis ten mieści się w rozdziale 3 działu III Ordynacji podatkowej "Zobowiązania podatkowe". Zgodzić się należy z twierdzeniem kasatora, że decyzja ta nie stanowi decyzji ostatecznej określającej konkretne zobowiązanie podatnika w podatku VAT bowiem decyzją tą nie sprecyzowano zobowiązania spółki przez konkretyzację kwoty i terminu płatności podatku, badano jedynie, jaka może być wysokość ewentualnego zobowiązania oraz istnienie przesłanek uprawniających organ do dokonania zabezpieczenia.
Uwadze jednak umknąć nie może, że okoliczność ta nie może przesądzać o tym, iż przedmiotowa sprawa nie jest sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych w rozumieniu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia MF z 2003 r. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż wpis od skargi kasacyjnej w badanej sprawie wynosi 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia MF z 2003 r. W tych okolicznościach jako całkowicie niezrozumiały należy uznać argument skargi kasacyjnej wskazujący jako podstawę do uiszczenia należnego wpisu § 2 ust. 6 ww. rozporządzenia.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzec jak w sentencji.