Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2279/15

Uzasadnienie

1. 1. Wyrok sądu I instancji i przedstawiony przez ten sąd tok postępowania przed organami podatkowymi
2. 1.1. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 67/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. B. (dalej powoływanej jako: skarżąca, podatniczka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 listopada 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
3. 1.2. Powyższy wyrok zapadł na gruncie poniższego stanu faktycznego.

W złożonej Urzędzie Skarbowym w J. deklaracji w podatku od towarów i usług VAT-7 podatniczka w wykazała za luty 2013 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 65.285 zł. Pracownicy Urzędu Skarbowego w J. dokonali kontroli u podatniczki w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za luty 2013 r., ze szczególnym uwzględnieniem treści art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, dalej: ustawa o VAT). W trakcie kontroli ustalono, że podatniczka prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo E. w J. w zakresie produkcji metali (miedź, ołów, cynk, metale szlachetne), usług transportowych i dzierżawy nieruchomości położonej w T., ul. [...]. Pod tym samym adresem mieści się również Zakład F. który w formie spółki cywilnej prowadzi podatniczka w zakresie odlewnictwa stali, żeliwa, metali lekkich i miedzi.

Z czynności kontrolnych sporządzono protokół. W trakcie kontroli podatniczka w złożyła wyjaśnienia dotyczące jej współpracy z W. z sp. z o.o., na podstawie których ustalono, że nie pamięta ona, jak nawiązała współpracę z tą firmą, nie posiada dokumentów prowadzonej korespondencji handlowej, nie wie, kto wykonywał usługi transportu towaru, towar dostarczono bezpośrednio do Zakładu Produkcyjnego w T., nie wie kto był przy załadunku i rozładunku, nie wie, kto dokonał formalnego odbioru towaru, należności regulowano gotówką, nie wie dokładnie komu sprzedawano zakupione stopy, ale ogólnie sprzedawane były do O. sp. z o.o., H. S.A. w S. W piśmie dnia 24 lipca 2014 r. podatniczka złożyła dodatkowe wyjaśnienia w ww. materii.

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. wyłączono do materiałów niniejszego postępowania materiały z kontroli dokonanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., a dotyczących firmy W.. W oparciu o te materiały stwierdzono, że nie można dokonać kontroli podatkowej w tej firmie, bowiem nie prowadzi ona działalności pod wskazanym adresem, a próby przeprowadzenia kontroli nie przyniosły żadnych efektów - spółka ta nie przedłożyła ksiąg i dokumentów dotyczących działalności gospodarczej, podmiot ten został natomiast wpisany do Bazy Podmiotów Szczególnych, podmioty "nieistniejące" oraz nierzetelne. Z danych KRS wynika, że prezesem zarządu i jedynym wspólnikiem w W. jest W. K., pod adresem prowadzenia działalności i przechowywania ksiąg podatkowej w C. nie zastano nikogo i nie stwierdzono oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Kontrolujący w dniu 26 marca 2013 r. skontaktowali się telefonicznie z mężczyzną przedstawiającym się jako W. K., prezes zarządu W., który zobowiązał się do stawiennictwa w siedzibie Urzędu Skarbowego w C., czego jednak nie uczynił, a kolejne próby nawiązania z nim kontaktu telefonicznego nie powiodły się.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wezwał W. K. do osobistego stawiennictwa. Wezwanie to odebrał dorosły domownik, ojciec. Mimo tego wezwania W. K. nie stawił się. Pismem z dnia 29 listopada 2013 r. skarżąca wniosła zastrzeżenia do treści protokołu kontrolnego, w którym zapewniła, że była przekonana o zgodnej z prawem działalności W. i zachowała należyta staranność w doborze kontrahenta, na dowód czego odwołała się do swej korespondencji z radcą prawnym J. G. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wszczął wobec strony postępowanie podatkowe, włączając całość materiału z postępowania kontrolnego. W oparciu o informacje od Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. ustalono, że W. z dniem 16 maja 2013 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT, a w wyniku przeprowadzonej w spółce kontroli podatkowej ustalono, że nie prowadzi ona działalności gospodarczej, prezes zarządu i jedyny wspólnik nie stawił się w Urzędzie i nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, o czym zawiadomiono Prokuraturę Rejonową w C..

1.3. Po upływie terminu do wypowiedzenia się przez stronę co do wyników postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 25 lipca 2014 r. określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2013 r. w wysokości 99.637 zł, wyższe od zadeklarowanego przez podatniczkę o 34.352 zł.

1.4. Podatniczka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej błędy w dokonanych ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że transakcje zakupu stopu aluminium były fikcyjne i że towar nie został dostarczony do Zakładu w T. i niewłaściwą ocenę prawną dokonanych transakcji handlowych obejmujących nabycie stopów aluminium poprzez uznanie, że są one fikcyjne.

1.5. Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W opinii Dyrektora IS, zasadnie zakwestionowano prawo strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez firmę W., gdyż nie dokumentują one faktycznych zdarzeń gospodarczych, co znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dyrektor IS zauważył m.in., że W. nie posiada koncesji na wytwarzanie i obrót paliwami ciekłymi, które są głównym przedmiotem działalności tego podmiotu.

Organ zwrócił uwagę na brak staranności w prowadzeniu spraw firmy; funkcjonowanie podmiotu gospodarczego w obrocie towarami tzw. wysokiego ryzyka, w tym metali, nakłada na przedsiębiorcę obowiązek wnikliwego sprawdzania rzetelności źródła dostawy towarów, na powyższe niejednokrotnie zwracał uwagę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (C-255/02, C-80/11, C-142/11, C-439/4, C-440/04). Gdyby nawet przyjąć w rozpoznawanej sprawie, że strona nie była świadomym uczestnikiem transakcji stanowiących nadużycie, to z pewnością nie dochowała należytej staranności, o której mowa w powołanych wyżej orzeczeniach Trybunału..

Dyrektor IS, podzielając ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ I instancji, w zakresie w podatku należnego stwierdził, że podatniczka w stosunku do 4 faktur błędnie określiła moment powstania obowiązku podatkowego, co naruszyło art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a oraz art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o podatku VAT, a w rezultacie zawyżyła podatek należny o kwotę 20 zł. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia w zakresie podatku naliczonego.

1. 2. Skarga do sądu I instancji
2. 2.1. Skarżąca wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego i domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz uznania, że wyliczony przez podatniczkę podatek został ustalony prawidłowo.
3. 2.2. Strona skarżąca zarzuciła:
4. - błędy w dokonanych ustaleniach faktycznych dotyczących okoliczności sprawy przez przyjęcie, że transakcje zakupu stopu aluminium były fikcyjne oraz, że towar nie został dostarczony do zakładu w T.,
5. - niewłaściwą ocenę prawną dokonanych przez skarżącą transakcji handlowych obejmujących nabycie stopu aluminium przez uznanie ich za czynności pozorne.
6. 2.3. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu w całości podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
7. 3. Wyrok sądu I instancji
8. 3.1. WSA skargę oddalił.
9. 3.2. Sąd na wstępie przypomniał, że w rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy strona skarżąca wiedziała, albo przy zachowaniu należytej staranności winna była wiedzieć, że przeprowadzone przez nią transakcje z W. sp. z o.o. wiążą się z nieprawidłowościami.

W kontekście orzeczeń TSUE (m.in. wyroki C-354/03, C-355/03 i C-484/03, Optigen, C-439/04, C-440/04, Kittel i Rewolta Recycling, postanowienie C-563/11, Forvards, wyroki C-409/04 Teleos i in., C-90/11 i C-142/11 MahagébenKft i Peter David) uzasadnione jest twierdzenie, że w sytuacji, gdy organ podatkowy ustali, że dana faktura nie odzwierciedla rzeczywistych transakcji pomiędzy podmiotami tam wymienionymi, ale zawiera wszystkie elementy formalne i nie jest "pusta", tzn. dokumentuje czynność, która została dokonana, chociaż pomiędzy innymi podmiotami, podatnik zachowa prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z takiej faktury, jeżeli przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie.

Przepisy dyrektywy 2006/112/WE i ich wykładnia dokonana przez TSUE znajdują swe odbicie w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług (art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 106 ustawy o VAT). Zgodnie z utrwaloną już w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnią art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT użyte w nim określenie "faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane" obejmuje dwie sytuacje. Pierwsza polega na tym, że faktura dotyczy czynności, która nie została dokonana w ogóle, to znaczy nie było opisanej w niej dostawy lub usługi. Druga polega na tym, że dostawa lub usługa miały miejsce, ale czynność ta nie została dokonana przez ten podmiot, który uwidoczniony jest na fakturze jako jej wystawca. W tym zatem zakresie faktura dokumentuje czynność, która nie została dokonana, bowiem nie została ona dokonana przez jej wystawcę. Orzekając w niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że zakwestionowane faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane w tym drugim znaczeniu, czyli nie zostały dokonane pomiędzy stroną skarżącą a jej wystawcą, ponieważ nie był on rzeczywistym dostawcą towaru dla skarżącej.

Zastosowanie tego przepisu wobec podatnika wymaga jednak uznania kolejnej przesłanki wynikającej z orzecznictwa TSUE, mianowicie wymaga udowodnienia na podstawie obiektywnych dowodów, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, z dodatkowym zastrzeżeniem, w myśl którego podatnik korzystający z odliczenia obowiązany jest podjąć wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku od towarów i usług, czy w innej dziedzinie. Stąd też dopuszczalne jest badanie przez organ podatkowy świadomości i należytej staranności podatnika.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zmierzających do podważenia prawidłowości ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, sąd uznał, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania podatkowego i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasługują na aprobatę.

Ustalona przez organy podatkowe podstawa faktyczna zadecydowała o zastosowaniu w sprawie wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego, które co do zasady pozwalały na zakwestionowanie prawidłowości rozliczenia podatku VAT, co do konkretnych i badanych przez organy podatkowe transakcji. Ustalenia i rozstrzygnięcia organu w tym zakresie są prawidłowe.

Druga grupa faktów i okoliczności, którą należy wyodrębnić, związana jest z ustaleniem, a następnie oceną, czy, biorąc pod uwagę obiektywne okoliczności, strona skarżąca miała świadomość lub powinna była ją mieć, że bierze udział w nadużyciu podatkowym. Ta ocena niezbędna jest do dokonania prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego zastosowanych w sprawie na podstawie pierwszej z wyróżnionej grupy faktów, a zadaniem organów podatkowych było odczytanie zastosowanych norm prawa krajowego przez pryzmat dotyczącego tych zagadnień orzecznictwa TSUE.

W sprawie strona skarżąca nawiązała kontakty handlowe z "kimś", kto pojawił się w jej firmie, nie zwróciła się o jakąkolwiek dokumentację, rekomendacje, dane dotyczące jakości i źródła towaru, a gotówkę za dostarczony towar wręczyła nieznanej osobie. Powołując się na dane dostępne w Internecie skarżąca uznała, że kontrahent jest godny zaufania, podczas gdy z dokumentów z KRS wynikało, że zasadniczo spółka zajmuje się wytwarzaniem i przetwarzaniem produktów rafinacji ropy naftowej, nie posiada jednak w tym zakresie koncesji, a kapitał zakładowy wynosił 50.000 zł., wpisu podmiotu do KRS dokonano 27 sierpnia 2012 r., a wykreślono go z rejestru podatników VAT na mocy art. 96 ust. 9 ustawy o VAT z dniem 16 maja 2013 r., a więc w trzy miesiące po dokonaniu zakwestionowanej transakcji. Siedziba W. znajdowała się na niezabudowanej, najmowanej działce, na której stał domek campingowy, nie noszącej znamion prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Tych informacji strona skarżąca nie weryfikowała.

Za uzasadnione sąd uznał stanowisko organu, w myśl którego skarżącej można postawić zarzut, że co najmniej powinna była wiedzieć, że transakcje, w których bierze udział, stanowią nadużycie podatkowe.

1. 4. Skarga kasacyjna
2. 4.1. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną podatniczki, która orzeczeniu WSA zarzuciła naruszenie:
3. I. przepisów postępowania:
4. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., w zw. z art. 187 O.p. i art. 122 O.p. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy ww. przepisów O.p. polegającego na nieustaleniu przez organy stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie nieustaleniu, czy do skarżącej przywożony był stop aluminium w ilościach i terminach wynikających z zakwestionowanych faktur, kto przywoził ten złom, kto deklarował, że jest właścicielem złomu i kto składał oświadczenie, że złom sprzedaje, po co skarżąca weryfikowała w rejestrach (REGON CEiDG) istnienie firmy W., gdzie i w jakiej ilości skarżąca nabywała surowiec do produkcji (jeśli nie nabyła go od W.), co było wstępnym warunkiem do przesądzenia, czy kwestionowane faktury dokumentują dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT;
5. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organów podatkowych, wydanych z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 w zw.z art. 191 O.p. przez:
6. - brak wyczerpującego zebrania oraz niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego, pomimo istotnych wątpliwości i rozstrzygnięcie tych wątpliwości na niekorzyść podatnika;
7. - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego poprzez dowolne ustalenie, że transakcje zakupu stopu aluminium były fikcyjne oraz że towar nie został dostarczony do zakładu w T.;
8. - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego poprzez dowolne ustalenie, że dokonane przez skarżącą transakcje handlowe obejmujące nabycie stopów aluminium miały charakter czynności pozornych;
9. - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skarżąca nie wykazała należytej staranności w ocenie rzetelności swoich kontrahentów.
10. II. Prawa materialnego:
11. 1) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, gdy tymczasem przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie, bowiem wystawca zakwestionowanych faktur dokonywał do skarżącej dostaw w rozumieniu ustawy o VAT;
12. 2) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji odmówienie skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego, gdy tymczasem w świetle tego przepisu prawo takie jej przysługiwało, albowiem nie zawierała transakcji mających charakter pozorny.
13. 4.2. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – za obie instancje oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie.
14. 4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
15. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
16. 5.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego też polega oddaleniu. Nie zasługują na uwzględnienie ani podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ani prawa materialnego.
17. 5.2. W sytuacji, kiedy w skardze kasacyjnej formułowane są zarówno zarzuty natury procesowej, jak i materialnej, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów dotyczących naruszenia przez sąd I instancji przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przez ten sąd norm prawa materialnego, dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.
18. 5.3. W ramach naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca postawiła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 O.p. i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej powoływanej jako "O.p.", poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia ww. przepisów Ordynacji przez organy oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organów podatkowych, wydanych z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że nie mogą być uwzględnione zarzuty naruszenia prawa procesowego, jeśli, wbrew treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie wskazano, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ani jaki miałby to być wpływ). Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej tego istotnego elementu brak, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, związany na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej, nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani uzupełniać w żaden sposób jego wywodów. Skarga kasacyjna bez wątpienia dąży do zakwestionowania ustalonego w sprawie przez organy stanu faktycznego, natomiast nie sposób doszukać się w niej konkretnych zarzutów pod adresem orzeczenia wydanego przez WSA w Gliwicach.

W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano zatem skutecznie stanowiska sądu I instancji, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania podatkowego i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasługują na aprobatę. Argumentacja autora skargi kasacyjnej jest zbyt ogólnikowa, aby dać NSA możliwość odniesienia się do podnoszonych przez stronę uchybień proceduralnych.

W sytuacji braku podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez organy, a następnie zaakceptowane przez WSA, należy uznać za niepodważone.

Niezależnie od powyższego, NSA podziela stanowisko sądu I instancji co do prawidłowości działań organów w rozpoznawanej sprawie.

1. 5.4. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, NSA zauważa, że, biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny sprawy, nie mogą one odnieść pożądanego przez stronę skarżącą skutku.

Również sposób ich sformułowania jest wadliwy, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sposób doszukać się wyjaśnienia zarzutu niewłaściwego zastosowania przez WSA przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT (nota bene, art. 5 ust. 1 omawianej ustawy nie ma takiej jednostki redakcyjnej niższego rzędu jak pkt 7).

Wbrew twierdzeniom kasatora, NSA stoi na stanowisku, że w sprawie prawidłowo zastosowane zostały przepisy art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Sporne faktury wystawione przez W. sp. z o.o. - w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego - nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych między podmiotami wskazanymi w nich jako sprzedawca i nabywca, w związku z czym spełniona była przesłanka zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Nie zostało też skutecznie wykazane, aby skarżąca zachowała należytą staranność w zakresie doboru kontrahenta (zwłaszcza wobec faktu, że, jak sama podkreśla, działalność handlową prowadzi od 20 lat).

Nie można w żadnej mierze uznać, że jako przedsiębiorca powzięła wszelkie działania, jakich można było racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywane transakcje nie prowadzą do udziału w przestępstwie (wskazać można choćby na to, że strona skarżąca nawiązała kontakty handlowe z "kimś", kto pojawił się w jej firmie, nie zwróciła się o jakąkolwiek dokumentację, rekomendacje, dane dotyczące jakości i źródła towaru, a gotówkę za dostarczony towar wręczyła nieznanej osobie. Skarżąca uznała, że kontrahent jest godny zaufania, powołując się na dane dostępne w Internecie).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zdaniem NSA, organy podatkowe dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o VAT, co z kolei WSA w Gliwicach słusznie zaaprobował.

5.5. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 204 pkt 1 tej ustawy.